อินฟูลสาวสวย

บทที่ 5

อินฟลูสาวสวย

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปกับการใช้ชีวิตที่คอนโดใหม่ได้อย่างราบรื่นไร้เสียงรบกวน พิมพ์ดาวนอนหลับเต็มอิ่มทุกๆ วัน เพราะเธอลงไลฟ์ก็ดึกมากแล้วการนอนจึงสำคัญกับเธอเอามากๆ

เนื่องจากเมื่อคืนไม่ได้ไลฟ์ขายของเลยทำให้ได้มีโอกาสตื่นเช้ามาดูพระอาทิตย์ตอนเจ็ดโมงเช้ากับชาวบ้านชาวช่องเค้าบ้าง แต่เหมือนพระเจ้าจะไม่เข้าข้างเธอเลยสักนิด

ไม่รู้ว่าเพราะยัยเพื่อนตัวดีรู้คิวงานเธอทั้งปีรึไงถึงได้มาหาเธอตั้งแต่ไก่โห่ ซื้ออาหารมาเสร็จสรรพเรียบร้อยราวกับว่าที่นี่คือบ้านของตัวเองก็ไม่ปาน

“มีความสุขจัง” คนเป็นแขกยิ้มร่านั่งมองอาหารตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิ่มเอมเปรมปรีด์

“ที่ได้มากวนฉันแต่เช้า?” เจ้าของห้องเลิกคิ้วขึ้นถาม ก่อนจะยอกแขนขึ้นกอดอกมองหน้านังเพื่อนตัวดีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ที่ได้มากินข้าวเช้ากับแกไง” น้ำเสียงกับแววตาที่ดูย้อนแย้งทำเอาอินฟูลสาวถึงกับต้องถามย้ำขึ้นอีกครั้ง

“ความจริง?”

“ก็แค่เหงา” ฟรีแลนซ์สาวตอบเสียงเบา ใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นโหมดเศร้าในทันที

“เหงาอะไร งานแกท่วมหัวขนาดนั้น?” งานเยอะจนแทบไม่มีเวลาพักขนาดนั้น เพื่อนของเธอยังมีเวลามาเหงาได้อีก อยากจะเชื่อเค้าเลยเถอะ

“ก็อยากมีแฟน” นัทตอบเสียงแผ่ว แววตาสะท้อนคลื่นความหวังจางๆ ทำเอาพิมพ์ดาวถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“นี่ยังไม่ปล่อยวางอีก?” คิดว่าเพื่อนจะปลงได้แล้วเสียอีก “ใครเค้าปล่อยวางกันได้เล่า”

“แกนี่นะ” เจ้าของห้องถึงกับส่ายหัวให้คนอยากมีแฟนอย่างระอา เพื่อนเธอนี่ไม่เข้าใจกฏแรงดึงดูดบ้างเลยรึไงกัน บางสิ่งบางอย่างยิ่งไล่ตามมันยิ่งห่างไกลออกไป แต่ถ้าเราอยู่นิ่งๆ มันจะกลับมาหาเราเองโดยไม่ต้องพยายามเลยด้วยซ้ำ

“ฉันไม่ใช่แกสักหน่อย ที่ปล่อยวางเรื่องผู้ได้” คนฝักไฝ่ในความรักตัดพ้อขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก

“ฉันก็แค่โฟกัสสิ่งที่ต้องการก่อน ก็แค่นั้น” พูดจบก็ตักข้าวต้มกุ้งใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ ไม่ได้สนใจว่าคนตรงหน้าจะทำหน้าแบบไหน

“แต่มันต้องควบคู่กันป่ะแก”

“ทีละอย่างก็ได้ ฉันไม่รีบ” คำตอบของพิมพ์ดาวทำเอานัทถึงกับต้องกรอกตามองบนอย่างท้อใจ

“ฉันล่ะเหนื่อยใจกับแกจริงๆ หาไปทำไมนักหนาเงินอ่ะ มันจะทะลักออกมาจากบัญชีแล้วมั้ย?”

“เดี๋ยวไปเปิดเพิ่มได้น่า”

ครืด~ครืด~

เสียงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูสั่นเตือนแจ้งสายโทรเข้าทำให้บทสนทนาของสองสาวต้องยุติลงชั่วคราว ก่อนที่นัทจะหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูรายชื่อผู้โทรเข้า

“แปปนะแก” เอ่ยบอกเจ้าของห้อง ก่อนจะกดรับสายของพี่สาวของตน

“ค่ะเจ้นาว”

[พอดีเพื่อนเจ้อยากติดต่องานน้องดาวให้ไปช่วยโปรโมทสนามแข่งรถให้หน่อย]

“พี่ตฤน”

[ทำไมแกรู้?] ปลายสายแปลกใจเล็กน้อย ทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยชื่อสนามเลยด้วยซ้ำ

“ก็เพื่อนเจ้ที่ทำสนามแข่งรถก็มีอยู่คนเดียว” เรื่องง่ายๆ แค่นี้ทำไมคนอย่างเธอจะเดาไม่ออก ซื้อหวยไม่เห็นถูกอย่างงี้บ้างนะ

[แกช่วยมันหน่อยนะ] น้ำเสียงกึ่งอ้อนวอนของพี่สาวทำเอาฟรีแลน์สาวถึงกับลอบถอนหายใจออกมา เพราะเธอนั้นไม่ค่อยจะกินเส้นกับเพื่อนพี่สาวที่เป็นเจ้าของสนามแข่งสักเท่าไหร่

“แล้วนัทจะได้อะไร?” คนอย่างนัทถ้าไม่ได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าเธอไม่ยอมทำแน่นอน

[แกไปถามมันเอง]

“เอ้า ได้เหรอเจ้?”

[มันบอกทุกอย่างที่แกอยากได้]

“เลยเหรอ?” มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ ราวกับว่าเธอพึงพอใจในผลตอบแทนที่จะได้รับมากแค่ไหน

[อืม]

“งั้นเดี๋ยวนัทถามเพื่อนก่อน ไม่รู้ดาวจะคิวเต็มมั้ย” เพราะยังไม่ได้เอ่ยถามความสมัครใจของเพื่อนสนิท จึงต้องบอกพี่สาวไปตามความจริง

[ได้ เจ้รอคำตอบนะ]

วางเครื่องมือสื่อสารลงบนโต๊ะข้างๆ ชามข้าวต้ม ก่อนจะเลื่อนสายตามองอินฟลูสาวสวยตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ดาว” น้ำเสียงแบบนี้ สายตาแบบนี้ ต้องมีอะไรแน่ๆ

“ว่า?” พิมพ์ดาวมองคนตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“พอดีเจ้นาวโทรมาบอกว่ามีคนสนใจจ้างแกไป โปรโมทสนามแข่งรถน่ะ”

“หืม ฉันเนี่ยนะ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยความงุนงง ปกติการจ้างงานของเธอมักจะมีแต่แบรนด์เครื่องสำอางค์กับพวกเสื้อผ้าผู้หญิงเท่านั้น

“ใช่ เพื่อนของเจ้ที่เป็นเจ้าของสนามแข่งรถน่ะที่อยากจ้างแก”

“คนที่ชอบเถียงกับแกบ่อยๆ ป่ะ” เพราะเคยผ่านหูมาบ้างว่าเพื่อนของเจ้นาวที่เป็นเจ้าของสนามแข่งคนนั้นไม่ค่อยจะลงรอยกับเพื่อนเธอสักเท่าไหร่ ที่รู้ก็เพาะยัยนัทนี่แหละที่บ่นให้ฟังตลอด

“อืม อิตาพี่ตฤนนั่นแหละ” กรอกตามองบนเล็กน้อยพร้อมเบ้ปากเมื่อพูดถึงชื่อเจ้าของสนามแข่งชื่อดัง

“แล้วทำไมถึงยอมช่วยเค้าพูดล่ะ?” ดวงตาคมเฉี่ยวจ้องมองคู่สนทนาด้วยสายตาที่ฉายแววความสง

สัย และเหมือนเจ้าตัวจะรู้ว่ากำลังโดนจับผิด จึงรีบบอกถึงเหตุผลให้หายแคลงใจ

“ก็เห็นว่าแกยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้ มันท้าทายแกดี มันแปลกใหม่ดีว่ามั้ย?”

“อืม ก็จริง” เหตุผลดีใช้ได้ พิมพ์ดาวจึงได้แต่พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย เพราะเธอเองก็ยังไม่เคยได้ลองออกนอกกรอบของการเป็นอินฟลูเอนเซอร์สายความงามสักที ครั้งนี้อาจเป็นประสบการณ์ที่ดีให้เธอก็ได้

“ใช่มั้ยล่ะ?” นัทยิ้มกว้างที่การเจรจาดูเหมือนจะสำเร็จไปเกือบแปดสิบเปอร์เซ็น

“งั้นขอเช็คคิวแปปนะ”

ผ่านไปสิบนาที คำตอบที่ได้ก็ทำเอานัทถึงกับต้องรีบโทรไปคอนเฟิร์มกับพี่สาวในทันทีด้วยความดีใจ ดีใจที่เพือนสาวของเธอจะได้ลองทำอะไรที่ท้าทายตัวเอง และดีใจที่ตัวเองจะได้กรรโชกทรัพย์เจ้าของสนามแข่งดูสักหน่อย

ช่วงค่ำ

ห้อง 803 คอนโดVinz

ร่างสูงร้อยเก้าสิบกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์อยู่ในห้วงนิทรา ทั้งที่เป็นช่วงเวลาหัวค่ำแท้ๆ แต่ชายหนุ่มกลับนอนหลับไหลราวกับว่านี่เป็นเวลาดึกดื่นเที่ยงคืน อาจเป็นเพราะว่าเขาเล่นเกมส์กับเพื่อนๆ ตั้งแต่เช้าจนถึงช่วงเย็นจึงทำให้สายตาอ่อนล้าและเผลอหลับโดยไม่รู้ตัว

ก็เพราะว่าวันนี้ไม่ได้มีไปสนามแข่งของพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง วิถีหนุ่มโสดจึงมีแค่ตื่นนอนกินข้าวแล้วก็เล่นเกมส์ ไม่ได้มีนัทเดทรึต้องไปเทคแคร์สาวๆ ที่ไหนให้เหนื่อย

ทว่า...ความสุขมักมีมารผจญเสมอไม่เว้นแม้กระทั่งเวลานอน

เสียงมือถือที่สั่นอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงแผดเสียงเรียกให้เจ้าของห้องต้องลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด หัวคิ้วเข้มสองข้างกดเข้าหากันโดยสัณชาตญาณ

ยิ่งเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้ายิ่งทำให้ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ว่าไงเฮีย?” เสียงทุ้มปนหงุดหงิดถามขึ้น

[อาทิตย์หน้าว่างมั้ย?]

“มีไร?”

[เฮียอยากซื้อตัวมึงมาช่วยโปรโมทสนามหน่อย]

“ไม่ว่าง”

[มึงคิดก่อน]

“ผมอยากพัก”

[แค่ขับรถพาน้องดาวถ่ายvlogeรอบสนามไม่เกินชั่วโมง มาให้เฮียหน่อยดิ] น้องดาวอีกแล้ว เฮียมันเป็นอะไรกับคนชื่อดาวหนักหนาวะเนี่ย อคิณได้แต่นึกในใจ

“คนอื่นก็มี” ใครขับก็เหมือนกันรึเปล่า ทำเหมือนกับว่าทั้งสนามมีเขาแค่คนเดียวอย่างงั้นแหละ

[สรุปมึงจะไม่ช่วยเฮีย?] น้ำเสียงจริงจังของปลายสายถามขึ้น ราวกับว่าจะสามารถกดดันให้นักแข่งหนุ่มเปลี่ยนใจ ทว่าคำตอบที่ได้นั้นกลับตรงกันข้ามกับความคิด

“อืม” สั้นๆ ง่ายๆ ไม่พูดเยอะเจ็บคอ

[แม่งใจร้ายว่ะ] เจ้าของสนามแข่งตัดพ้อแบบนี้ อคิณเดาได้เลยว่าตาแก่นั่นจะต้องทำหน้าตาแบบไหน

“อย่าดราม่าเฮีย มึงแก่แล้ว”

[เออ ไอ้น้องใจดำ]

“แค่นี้แหละ ผมจะนอน” คำพูดมากมายของปลายสายไม่ได้เข้าหูอคิณเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่านั่นเป็นเสียงนกเสียงกาเสียอย่างนั้น

[นอนหลับให้สบายละกันนะมึง] ประโยคอวยพรสุดท้ายดังขึ้นก่อนที่จะวางสายไป

ไหนๆ ก็โดนปลุกให้ตื่นมาแล้ว เขาเลยลุกออกจากห้องไปยังครัวเพื่อหาอะไรลงท้องสักหน่อย เดินมาถึงก็เปิดตู้เย็นดูว่ามีอะไรกินได้บ้างในเวลานี้

สุดท้ายก็ตัดสินใจหยิบกล่องผลไม้ที่ถูกปลอกเปลือกหั่นชิ้นเอาไว้แล้วอย่างดีออกมาหนึ่งกล่อง

ระหว่างยืนกินผลไม้ไปมือหนาก็ไถหน้าจอมือถือเข้าแอพรูปตัวโน๊ตสีดำเพื่อดูอะไรไปพลางๆ ทว่าจู่ๆ คลิปของใครบางคนที่ไม่ได้เห็นหน้ากันเกือบหนึ่งอาทิตย์ก็ปรากฏขึ้นมาราวกับจงใจ

ร่างบางในชุดว่ายน้ำสีขาวกำลังยืนเต้นไปตามเสียงเพลงสากลที่กำลังเป็นไวรัลในช่วงนี้ หุ่นของเธอเรียกได้ว่าเป็นสเปคของหนุ่มๆ เลยก็ว่าได้

ตัวเล็กๆ ขาวๆ หน้าอกที่ดูจะใหญ่เกินตัวไปนิดรับกับเอวคอดและสะโพกผายราวกับพระเจ้าจงใจสรรค์สร้างทำเอาดวงตาคมกริบถึงกับเผลอมองจนคลิปเล่นวนซ้ำไปหลายรอบเลยทีเดียว

“แล้วทำไมต้องโชว์ขนาดนั้นวะ” อันที่จริงอคิณก็ไม่ได้หัวโบราณเรื่องการใส่ชุดว่ายน้ำในที่สาธารณะเพราะมันเป็นสิทธิส่วนบุคคล

แต่จู่ๆ ก็รู้สึกไม่พอใจนักกับการแต่งกายที่ดูเซ็กซี่เกินไปทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำ

บทสนทนาที่คุยกับพี่ชายเจ้าของสนามแข่งก็

ลอยเข้ามา “น้องดาวงั้นเหรอ?” ร่างสูงพึมพำกับตัวเองราวกับกำลังวิเคราะห์คำตอบว่าสิ่งที่เขาคิดมันใช่รึเปล่า

และถ้าใช่......

มันก็น่าสนุกดีเหมือนกัน

มุมปากหยักยกยิ้มบางขึ้นในขณะที่สายตาคมยังคงจับจ้องหน้าจอมือถือที่กำลังฉายภาพของเธอคนนั้นอยู่ซ้ำๆ เธอที่ทำให้หัวใจดวงแกร่งมันถูกกระตุ้นอย่างไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน