EP 2/4 สงครามอารมณ์

สมัตถ์กำลังจะล้มตัวลงนอนในตอนที่ศรีภรรยาแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ ราตรีบอกว่าเพื่อนนัดออกไปเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิด เขาอยากห้ามหล่อนหรอกนะ แต่นี่เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่หล่อนจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตา ตอนที่บริหารโรงแรมช่วยเขานั้น หล่อนทำหน้าที่เลขาได้อย่างดีเยี่ยมจนแทบไม่มีเวลาเข้าแม้แต่ร้านเสริมสวยด้วยซ้ำ นับว่านี่คือโอกาสที่อยู่ในช่วงวิกฤติเลยล่ะ

เขาลุกไปหาภรรยาที่หน้ากระจกเงา กอดเอวเจ้าหล่อนไว้แล้วก้มลงไปหาซอกคอขาวๆ บรรจงจุมพิตและซุกไซ้อย่างที่เคยทำยามต้องการปลุกเร้าสาวเจ้าให้มีอารมณ์พิศวาส

“อือ...ไม่เอานะคะ ไนท์รีบไป สามทุ่มแล้ว”

“ไม่ต้องไปไม่ได้เหรอ วันนี้ผมเครียดจัง คุณอยู่กับผมดีกว่า” ร้องขอแล้ววางจมูกคมๆ ลงกับแก้มบาง สูดดมแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว กระโปรงที่หล่อนสวมนั้นสั้นเหนือเข่าขึ้นมามากโข เขาสามารถลูบไล้ต้นขางามได้ง่ายๆ เลย

“อย่าค่ะสมัตถ์ ไนท์รีบนะคะ กลับมาค่อยมาต่อนะ...อือ...” บอกอย่างนั้นแต่ครางอืออาเมื่อสามีสอดมือเข้าไปใต้กระโปรง ฝ่ามือเขากอบกุมเนินนุ่มที่ปกคลุมด้วยผ้าบางๆ ของกางเกงชั้นใน สมัตถ์พยายามปลุกอารมณ์เธอ แต่มันช่างไม่เหมาะไม่ควร ตอนนี้เธอรีบนะ เพื่อนๆ รออยู่ที่ผับแล้ว

“นิดเดียวที่รัก ขอสิบนาที”

“ห้านาทีก็ไม่ได้ เอามือออกสิคะ” บอกเขาแล้วดึงมือเขาออกมาวางบนหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง สมัตถ์เผลอบีบมันแรงๆ

“กลับมาจะชดเชยให้นะคะ ไม่ต้องรอนะ หลับไปได้เลย เดี๋ยวไนท์จะกลับมาลักหลับนะคะ” ศรีภรรยาเอ่ยอย่างทะเล้นแล้วเขย่งเท้าจุมพิตปลายคางสามี ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือใบน้อยแล้วรีบออกจากห้องไปพร้อมรอยยิ้มสดใส เหลือเพียงฝ่ายสามีที่อารมณ์ค้างเติ่งเพราะยังมีความต้องการ

“ให้ตายสิ!” เขาเสยผมแรงๆ แล้วหลับตาลงแน่นๆ พยายามไม่นึกถึงความนุ่มอุ่นที่ฝ่ามือเพิ่งได้สัมผัส อารมณ์อันกระสันรัญจวนนั้นกำลังทำร้ายเขาอย่างหนักหน่วงจนบางสิ่งที่อยู่ระหว่างซอกขาพองตัวเติบใหญ่ขึ้นมา

สมัตถ์เข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำอีกรอบ ก่อนจะลงไปข้างล่างเพื่อหาเบียร์สักกระป๋อง มันอาจช่วยให้เขาหลับดีขึ้น หารู้ไม่ว่าตอนที่กลับมาห้องตัวเองนั้น อาการจะหนักยิ่งกว่าเดิม

___________

สามทุ่มเศษๆ แล้วตอนที่เทียนหยดอยู่ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้น เมื่ออยู่ในชุดที่พร้อมนอนเธอเลยไม่จำเป็นต้องสวมชุดชั้นใน กางเกงนอนแบบสตรีขาสั้นคลุมเพียงต้นขา เนื้อผ้าเรียบลื่นรัดรึงสะโพกงาม ตัวเสื้อนั้นเป็นเสื้อกล้าม รัดรึงอกอวบจนแลเห็นปลายถันรำไร เทียนหยดวางโทรศัพท์มือถือลงข้างหมอน อยากนอนอยู่หรอกแต่มันหลับไม่ลง ในห้องนี้ร้อนเหลือเกิน มีเพียงพัดลมตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้ทำความเย็นอะไรมากมาย แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอปัดหน้าจอเพื่อรับสาย เป็นสายจากลูกค้าของเธอเอง ในเวลาสามทุ่มนั้น แม่ค้าออนไลน์ย่อมรู้ดีว่าสามารถเกิดการซื้อขายได้เสมอ

“สวัสดีค่ะ...ใช่ค่ะ” รับสายแล้วกรอกเสียงส่งไป ลุกจากที่นอนไปเดินวนไปวนมาเมื่อการสนทนาทำท่าจะยืดเยื้อและตกลงกันไม่ได้ ฝ่ายโน้นมีความลังเลในสิ่งที่เธอเสนอไป และเธอเองก็กังวลหนักด้วยว่าอยากได้ยอดสั่งซื้อจากลูกค้ารายนี้

“วัตถุดิบนำเข้าจากฝรั่งเศสนะคะพี่ ใช้ของดีเกรดพริเมี่ยม อย่างพี่นี่ขายได้แน่นอน ฉันคิดว่าแป้งของบล็องค์เต้จะไปได้ดี เราจะเริ่มผลิตกันภายในเดือนหน้า ถ้าพี่ตกลงรับแป้งของเราไปเปิดตัว ฉันจะคิดราคาให้แบบพิเศษที่ไม่เหมือนดีลเลอร์รายอื่น เพราะพี่คือรายแรกที่ทำสัญญาซื้อขายกับเราค่ะ”

เทียนหยดเสนอเงื่อนไขที่แม่ค้าออนไลน์รายใหญ่ฟังแล้วอยากจะฮุบข้อเสนอนั้น บล็องค์เต้ของเธอทำเครื่องสำอางหลายชนิด แต่เพิ่งจะเริ่มทำแป้งตลับ เดี๋ยวนี้เมืองไทยนิยมเครื่องสำอางนำเข้าจากเกาหลี มันมีออกเกลื่อนถนน ราคาถูกบ้างแพงบ้าง เธอคิดไม่เหมือนคนอื่น ถ้าเธอพาแป้งตลับของบล็องค์เต้เข้าตีตลาดเมืองไทยในราคาที่สาวออฟฟิศสามารถซื้อหาได้อย่างไม่เหนือบ่ากว่าแรง มันน่าจะดีกว่าแบรนด์ของเกาหลี ขายในราคาส่งสักเจ็ดร้อยบาทน่าจะดี ที่เหลือก็เป็นส่วนที่ต้องช่วยแม่ค้าออนไลน์ทำการตลาด ราคาที่ปล่อยออกไปน่าจะอยู่ที่ หนึ่งพันเศษๆ มันต้องไปได้สิ คนไทยชอบลองของใหม่ เทรนด์ปีหน้าฝรั่งเศสอาจจะกลับมาได้รับความนิยมก็ได้

“ค่ะ...มั่นใจเลยค่ะพี่ เรามีงบสำหรับทำการตลาดกว่าสามล้านบาท เราเตรียมพร้อมหมดแล้ว” อธิบายเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อ แต่ต้องปาดเหงื่อเบาๆ เพราะพัดลมตัวน้อยไม่ทำให้เธอเย็นขึ้นมา ให้ตายเถอะ เธอกำลังทำการเจรจาซื้อขายสินค้าที่มีมูลค่ามากกว่าสิบล้านในห้องที่เปิดแค่พัดลมตัวเล็กๆ ตัวเดียว

หญิงสาวเปิดประตูออกมาเมื่อทนความร้อนไม่ไหว บ้านปูนนั้นตอนกลางวันก็พออยู่ได้ แต่พอกลางคืน มันจะคายความร้อนจากดวงอาทิตย์ออกมา ไม่ต้องแปลกใจหรอกว่าทำไมเธอถึงได้ร้อนจนทนไม่ไหว

อากาศที่สวนด้านนอกนั้นเย็นสบายกว่าในห้อง เธอเจรจาไปเรื่อยๆ หันซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นคนอื่น คาดว่าคงเข้านอนกันหมดแล้ว

เธอนึกถึงแอร์เย็นๆ ที่คอนโดฯ ของตัวเอง แต่ก็กลัวว่ามารดากับน้องชายจะถูกรังแกเลยต้องทนอยู่ไปก่อน คิดว่าจะอยู่ไปสักระยะ ให้มั่นใจว่าคนบ้านนี้ไม่มีพิษภัยจริงๆ ถึงจะย้ายกลับไปอยู่คอนโดฯ อย่างเก่า

สมัตถ์กระดกเบียร์อึกสุดท้ายจนเกลี้ยงกระป๋อง เขาขว้างมันลงถังขยะภายในห้องครัว กะว่าจะขึ้นนอนหลังจากร่างกายมียานอนหลับขนานเอกเป็นตัวช่วย ทว่าพอมองผ่านกระจกหน้าต่างห้องครัวออกไป ร่างอรชรที่เดินอยู่ริมสนามก็ทำให้เขาต้องเปลี่ยนใจ เขาเปิดประตูห้องครัวออกมา เดินช้าๆ ไปหาหล่อน หล่อนยังไม่เห็นเขา ยังมีความสุขอยู่กับการคุยโทรศัพท์แบบคุยไปยิ้มไป คงจะคุยกับคนรักสินะ เขายืนอยู่ใต้ร่มอโศกต้นใหญ่ ใช้เงาของมันพรางกาย ช่วงขาเรียวๆ ของหล่อนนั้นช่างยั่วใจคนมองเหลือเกิน