EP 2/3 สงครามอารมณ์

มื้อค่ำวันนี้เป็นครั้งแรกที่คนจากสองตระกูลได้มาร่วมโต๊ะอาหารอย่างพร้อมเพรียง ศรีสุรางค์กับราตรีแทบจะกลืนอะไรไม่ลง ในขณะที่คนอื่นๆ ดูท่าเจริญอาหารกันถ้วนหน้า ผกากรองและบุตรชายรับประทานไปตามหน้าที่ ในขณะที่เทียนหยดตักข้าวเข้าปากคำหนึ่งก็จิ้มหน้าจอสมาร์ตโฟนไปทีหนึ่ง ส่วนสมัตถ์กำลังเอร็ดอร่อยกับกับข้าวที่รสชาติดีเหลือเกิน

“วันนี้กับข้าวอร่อยจัง คุณไปซื้อที่ร้านไหน” เขาหันไปถามภรรยา

ราตรีตักแกงเลียงมาชิมคำหนึ่งก็รู้ว่าอร่อยสมดังที่สามีว่า

“แม่ทำครับ” เด็กชายตัวน้อยตอบ หลังจากไปรับเขาที่โรงเรียน มารดาก็ขลุกอยู่ในครัวจนถึงค่ำ รสชาติอาหารนั้นเขาจำได้ขึ้นใจทุกอย่างเลย

สมัตถ์อิ่มตื้อขึ้นมาทันใด ยกแก้วน้ำขึ้นจิบอึกใหญ่ มองวงหน้าเด็กชายตัวน้อยก็เห็นว่าน่าเอ็นดูดีแท้ เสียแต่ว่ามีเค้าของรุ่งรดิศมากไป เขาเลยนึกชิงชังไปโดยปริยาย

“แม่...อยากกินไข่เจียว” เด็กชายร้องขอ

ผกากรองมองหาจานไข่เจียวก็เห็นว่าวางอยู่สุดโต๊ะอาหาร

“เทียน ตักไข่เจียวให้น้องหน่อย”

เทียนหยดเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอสมาร์ตโฟน มือซ้ายมีช้อนข้าว มือขวาจิ้มอยู่บนหน้าจอ เธอกำลังตอบกลับการสั่งซื้อจากลูกค้ารายใหญ่

“คือเอ่อ...นี่คุณ” เธอเรียกสมัตถ์ที่อยู่ใกล้จานไข่เจียวมากที่สุด “ช่วยตักไข่เจียวให้น้องฉันหน่อย”

สมัตถ์มองจานไข่เจียวสลับกับหน้าเทียนหยดและโอบนิธิ

“น้องเธอ ไม่ใช่น้องฉัน ตักเองสิ” เขาว่าแล้วไม่สนใจ

ผกากรองถอนหายใจเบาๆ เริ่มรำคาญคนบ้านนี้ขึ้นมาอีกหนหนึ่ง

เทียนหยดวางช้อนลงอย่างเคืองใจ เขายังทำเป็นเมิน แสร้งตักแกงเลียงในถ้วยอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เธอเลยคว้าเอาถ้วยน้ำปลาพริกไปเทใส่ถ้วยแกงเลียงเบาๆ แต่หนักหน่วงเหลือเกินในสายตาและความรู้สึกของคนทั้งโต๊ะ

“อุ๊ยตาย! ขอโทษทีค่ะ มันลื่น” บอกเขาแล้วยิ้มอย่างขออภัย คนอื่นๆ มัวแต่อึ้งจนพูดไม่ออก

สมัตถ์โกรธแทบควันออกหู เม้มริมฝีปากแน่น ช้อนของเขามีน้ำปลาอยู่เต็มเปี่ยม ดีที่ยังไม่ส่งเข้าปาก สุดท้ายเลยต้องวางช้อนคงอย่างขุ่นเคือง

“อิ่มแล้วค่ะแม่” บอกมารดาแล้วลุกยืน ไม่มีอารมณ์จะกินต่อ

ผกากรองส่ายหน้าในการกระทำของบุตรสาว “เดี๋ยว ไปเอาแกงมาใหม่”

“คะ?”

“ฉันบอกว่าไปตักแกงมาใหม่”

“โธ่แม่!” เทียนหยดอยากกระทืบเท้าเร่าๆ เหมือนเด็กน้อยเหลือเกิน “ให้สาวใช้ไปตักสิคะ”

“สาวใช้บ้านเขา ไม่ใช่สาวใช้บ้านเรา ไปตักมาเทียนหยด” ผู้เป็นมารดาสั่งบุตรสาวด้วยเสียงต่ำอย่างไม่พอใจ

เทียนหยดรู้ด้วยสัญชาตญาณ รีบยกแกงเลียงถ้วยดังกล่าวออกจากโต๊ะเพื่อไปเปลี่ยนมาให้ หน้าตานั้นยังบูดบึ้งไม่พอใจ

ผกากรองส่ายหน้าระอา “เล่นเป็นเด็กไปได้ โตซะเปล่า”

สมัตถ์มองผกากรองอย่างใช้ความคิด รู้สึกดียามได้เห็นการอบรมสั่งสอนของสตรีนางอื่นที่มิใช่มารดาของตัวเอง คนเรามีวิถีการเลี้ยงลูกไม่เหมือนกัน และเขารู้สึกดีที่ผกากรองเลือกปรามกิริยาอันไม่เหมาะของบุตรสาวด้วยการดัดนิสัยหล่อน เขายกจานไข่เจียวมาวางแทนที่ถ้วยแกง เด็กน้อยเอื้อมมือมาตักอย่างเกร็งๆ วงหน้าเล็กๆ ของโอบนิธิช่างน่าดึงดูดใจ เจ้าหนูผิวสวยเหมือน หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู แต่คงไม่ใช่สำหรับเขาหรอก

ชายหนุ่มหันกลับมาจัดการอาหารในจานตัวเอง หางตาแลเห็นย่าและภรรยาเริ่มตักอะไรเข้าปากบ้างแล้ว และจู่ๆ น่องไก่ชิ้นหนึ่งก็ถูกวางลงจานเขา เขาเงยหน้าขึ้นมอง หนูน้อยรีบหลบสายตา ก้มลงมองแต่จานตัวเอง สักพักจึงเงยขึ้นมาสบตาอย่างขลาดๆ เดาว่าคงจะกลัวเขากระมัง

“น่องไก่ครับ แม่ทำอร่อย”

หนูน้อยบอกเสียงชัดแจ๋ว แล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ ศรีสุรางค์กับราตรีหันมามองสมัตถ์เป็นตาเดียว ในขณะที่ผกากรองเอามือลูบศีรษะบุตรชายเบาๆ

ผกากรองไม่ได้ห้ามโอบนิธิในเรื่องความมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ นางระลึกเสมอว่าความโกรธแค้นใดๆ ของพวกผู้ใหญ่ก็ย่อมเป็นของผู้ใหญ่ไม่เกี่ยวกับเด็กเลย นางหวังว่าโอบนิธิจะอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข อย่างน้อยก็ถึงตอนปิดเทอมที่พวกนางจะย้ายกลับไปที่บ้านสวนเป็นการชั่วคราว

สมัตถ์เขี่ยน่องไก่ชิ้นนั้นไปวางไว้ขอบจาน ทว่าไม่ถึงนาที มันก็ถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนจะตักเข้าปาก เป็นจังหวะเดียวกับที่เทียนหยดพาหน้าบูดๆ ของหล่อนออกมาพร้อมถ้วยแกง หล่อนวางมันลงอย่างเบามือ

“แค่นี้ใช่ไหมคะ”

“อือฮึ จะไปไหนก็ไป” ผกากรองไล่กลายๆ

เทียนหยดถอนหายใจ แล้วหยิบเอาสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเดินออกจากห้องอาหาร สงครามอารมณ์ขนาดย่อมที่โต๊ะอาหารนั้นไม่มีค่าพอให้เธอเอามาใส่ใจ มีลูกค้ารายใหญ่รอท่าอยู่พร้อมกับเงินที่เจ้าหล่อนจะโอนมาให้เป็นค่าแป้งล็อตใหม่ของ บล็องค์เต้ เธอกำลังคิดถึงการประชาสัมพันธ์ในโทรทัศน์ และถ้ามันไปได้ดี เธอก็อยากมีบริษัทเล็กๆ มีออฟฟิศเป็นหลักแหล่ง ไม่ใช่ทำงานแค่ผ่านหน้าจอสมาร์ตโฟน