ลูกค้ามาเฟีย

ตอนที่ 4 (ลูกค้ามาเฟีย)

หลังจากเรียนเสร็จเฟื่องฟ้าจึงเดินมานั่งรอเพชรกล้าตรงม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะ สักพักชายหนุ่มรูปหล่อหน้าตาดีก็ขับรถยนต์คันหรูมารับเธอ ก่อนหญิงสาวตัวเล็กบอบบางจะเปิดประตูขึ้นรถไปและนั่งเบาะข้างๆ

“ฟ้ารอพี่นานไหม?”

“ไม่นานค่ะพี่เพชร แล้วนี่ว่าแต่พี่เพชรจะพาฟ้าไปที่ไหนคะ” เฟื่องฟ้าพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองหน้าคนข้างๆ อย่างรอคำตอบ

“แล้วฟ้าอยากไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าล่ะ”

“ฟ้าอยากเข้าไปดูรถค่ะ ว่าใกล้จะซ่อมเสร็จรึยัง”

“ได้เลยครับ งั้นเราก็แวะไปดูกันเลย” เพชรกล้าขับรถมุ่งตรงไปยังร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ทันทีที่เอ่ยจบเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา หลังจากนั้นก็แวะพาเฟื่องฟ้าไปซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้ออาหารแห้งและของสดที่จำเป็นไว้ให้เธอ เพราะเขารู้ว่าเธอไม่ค่อยได้ทานข้าวและไม่ค่อยได้มีเวลาได้ดูแลตัวเอง อะไรที่จำเป็นและสะดวกเพชรกล้าก็อยากจะหาไว้ให้เธอ

“พี่เพชรพาฟ้ามาทำไมที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตคะ”

“พี่ก็จะพาฟ้ามาซื้อของไปตุนไว้ที่ห้องไงครับ ฟ้าน่ะผอมมากรู้ไหม เดี๋ยวโรคกระเพาะก็กลับมาเป็นอีกรอบถ้าหากว่าฟ้ายังทานข้าวไม่ตรงเวลาแบบนี้ ซื้อของสดของแห้งไปตุนไว้หน่อยหิวเมื่อไหร่ก็จะได้ทำกินสะดวก”

“ลำบากเพราะฟ้าอีกแล้วนะคะ” เฟื่องฟ้าพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่อีกคน แต่นั่นกลับสร้างรอยยิ้มให้กับชายหนุ่มยิ่งนัก เพราะในสายตาของเขาเธอช่างน่ารักซะเหลือเกิน

“เดี๋ยวฟ้าจ่ายเองนะคะพี่เพชร” เฟื่องฟ้าพูดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมาถึงเค้าเตอร์จ่ายเงิน

“ไม่ได้ครับ พี่เป็นคนพาฟ้ามาซื้อเองพี่ต้องจ่ายเองสิครับ”

“เฮ้อ! ป๋าตลอดเลยนะคะ”

“มันต้องอย่างงั้นอยู่แล้วสิครับ”

“ค่า ป๋าเพชร” น้ำเสียงประชดของคนตัวเล็กเอ่ยขึ้น ทั้งสองคนหัวเราะร่วนออกมาพร้อมกันก่อนพนักงานตรงเคาน์เตอร์จะทำการคิดเงิน หลังจากนั้นทั้งสองก็มุ่งตรงไปที่หอพักของเฟื่องฟ้าทันทีเพื่อเอาของที่ซื้อมาไปเก็บ ก่อนจะไปยังร้านอาหารของชายหนุ่มที่เฟื่องฟ้าทำงานอยู่ที่นั่นต่อ

“สวัสดีจ้ะฟ้า” พี่เจี๊ยบผู้ช่วยผู้จัดการร้านอาหารพูดขึ้นทักทายอย่างเป็นมิตร เมื่อเห็นเฟื่องฟ้าเดินเข้ามาภายในร้าน

“สวัสดีค่ะพี่เจี๊ยบ วันนี้ลูกค้าเยอะหรือเปล่าคะ”

“ก็มีมาเรื่อยๆ จ้ะ ช่วงเยอะก็หลั่งไหลกันเข้ามา ช่วงเงียบก็เงียบปานเป่าสาก” หญิงสาวพูดขึ้นติดตลก

“พี่เจี๊ยบก็พูดไปนะคะ ฮ่าๆๆ”

“ว่าแต่วันนี้คุณเพชรไปรับน้องฟ้ามาด้วยกันเหรอ”

“ค่ะพี่เจี๊ยบ พี่เพชรพาฟ้าแวะไปซื้อพวกอาหารสดและอาหารแห้งไปตุนไว้ห้องนิดหน่อยค่ะ เสร็จแล้วฟ้ากับพี่เพชรก็พากันมาที่ร้านเลยค่ะ”

“เมื่อไหร่น้องฟ้าจะรับรักคุณเพชรสักทีน๊า พวกพี่ทุกๆ คนในร้านต่างก็ลุ้นกันจะแย่แล้ว” หญิงสาวพูดขึ้นทีเล่นทีจริงเมื่อพอจะทราบว่าเจ้านายหนุ่มสุดหล่อผู้เป็นเจ้าของร้านนั้นชอบเฟื่องฟ้ามานานแล้ว ชอบตั้งแต่เฟื่องฟ้าเองเข้าเรียนปีหนึ่ง และคอยช่วยเหลือหางานพิเศษให้กับเฟื่องฟ้าทำตลอด เพราะครอบครัวของเฟื่องฟ้าเองไม่ได้ร่ำรวยอะไร

“ฟ้าแทบจะไม่มีอะไรเหมาะสมกับพี่เพชรเลยนะคะพี่เจี๊ยบ ฟ้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ พี่เพชรเป็นคนดีควรได้เจอผู้หญิงที่ดีและเหมาะสมกับพี่เพชรมากกว่าฟ้า”

“มันไม่ได้อยู่ที่คำว่าเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมหรอกนะฟ้า มันอยู่ที่ตรงนี้ต่างหากล่ะ” น้ำเสียงจริงจังของเจี๊ยบเอ่ยขึ้น นิ้วเรียวสวยจิ้มลงตรงหน้าอกด้านซ้ายเพื่อสื่อความหมาย ก่อนจะเอามือตบไหล่มนของเฟื่องฟ้าเบาๆ และเดินออกไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ เฟื่องฟ้าเองก็ได้แต่ยืนอึ้งไปสักพัก ก่อนจะเดินไปทำงานตามหน้าที่ของตัวเองเช่นกัน

รถยนต์คันหรูสีดำสามคัน และทุกคันต่างติดฟิล์มมืดดำสนิททั้งคันได้ขับเคลื่อนเข้ามาจอดภายในบริเวณลานจอดรถของร้านอาหารระดับห้าดาวของเพชรกล้า ก่อนจะมีชายชุดดำพากันเดินลงมาจากรถประมาณห้าคน และชายชุดดำอีกหนึ่งคนได้เดินอ้อมไปอีกฝั่งหนึ่ง เพื่อเปิดประตูรถให้คนที่นั่งอยู่ด้านในลงมา พนักงานทุกคนและลูกค้าที่นั่งอยู่ภายในร้านต่างชะโงกหน้ามองดูกลุ่มผู้ชายแปลกหน้าที่อยู่ด้านนอกกันอย่างตื่นเต้น

ประตูรถยนต์คันหรูได้เปิดออกก่อนคีตภัทรจะก้าวขาลงจากรถ พนักงานทุกคนที่อยู่ในร้านพร้อมทั้งลูกค้ารายอื่นๆ ที่กำลังนั่งรับประทานอาหารกันอยู่ ต่างก็หันมองตามเมื่อชายรูปร่างสูงโปร่งค่อยๆ ปรากฏตัวต่อหน้าของทุกๆ คน ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาสุดเพอร์เฟคตรงสเปคสาวๆ ราวกับพระเอกหนังเกาหลี ส่วนสูงประมาณ 185เซนติเมตร ทำเอาทุกคนที่เห็นต่างอึ้งไปตามๆ กันให้กับความหล่อเหลาของเขา

“พี่เจี๊ยบ ใบบัว เห็นผู้ชายคนนั้นไหมคะ นี่มันคนหรือเทพบุตรเนี่ย ทำไมถึงได้หล่อดูดีแบบนี้” หนุงหนิงพนักงานสาวในร้านอีกคนพูดขึ้นพร้อมกับสะกิดแขนเจี๊ยบและใบบัวให้หันไปมองชายหนุ่มรูปหล่อคนนั้น

“นั่นน่ะสิ หล่ออะไรเบอร์นี้ ดูท่าทางก็รู้ว่าเป็นพวกคนรวยแน่ๆ ดูสิตั้งแต่หัวจรดเท้ามีแต่ของแบรนด์เนม ดูดีดูเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าขนาดนั้น”

ใบบัวพูดขึ้นบ้างอย่างคนใจลอย เมื่อเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอกซึ่งกำลังจะเดินเข้ามาภายในร้าน

“แต่พี่ว่าเหมือนพวกมีอิทธิพลมากกว่านะ หรือจะเรียกง่ายๆ ว่าพวกมาเฟียก็ได้ ดูสิ! ลูกน้องเดินตามตั้งสี่ห้าคน มีแต่น่ากลัวทั้งนั้น” พอเจี๊ยบผู้ช่วยผู้จัดการร้านพูดจบ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก็เดินเข้ามาภายในร้านพอดี พร้อมๆ กับลูกน้องอีกห้าคนที่เดินตามเข้ามาประกบ คีตภัทรกระดิกนิ้วเรียกพนักงานในร้านให้เข้าไปหา และเจี๊ยบก็รีบเดินปรี่เข้าไปต้อนรับลูกค้ารายนี้อย่างรวดเร็วทันที

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าคุณลูกอยากได้ที่นั่งโซนไหนคะ?”

“ขอโซนที่เป็นส่วนตัวที่สุด” คีตภัทรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งสีหน้าเรียบเฉยจนออกไปในทางเย็นชา

“อะ เอ่อ งั้นเชิญทางนี้ค่ะคุณลูกค้า” เจี๊ยบพาชายหนุ่มสุดหล่อมายังโซนที่เป็นส่วนตัวมากที่สุดอย่างที่เขาต้องการ ก่อนจะยื่นเมนูอาหารของทางร้านให้กับเขาแต่เขาก็ปฏิเสธ

“เมนูอาหารไม่ต้องเอามา ฉันขี้เกียจจะเปิดดูให้เสียเวลา อะไรที่แพงที่สุดและอร่อยที่สุดในร้านนี้จัดมาให้เต็มโต๊ะ ส่วนเครื่องดื่มฉันขอเป็นไวน์แดงที่แพงที่สุดในร้านนี้ด้วย คงเข้าใจนะ?”

คีตภัทรพูดขึ้นและรอฟังคำตอบจากพนักงานในร้าน ก่อนเจี๊ยบผู้ช่วยผู้จัดการร้านจะพูดขึ้นอย่างติดๆ ขัดๆ

“เอ่อ ดะ ดะ ได้ค่ะ คุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ”

พูดจบผู้ช่วยผู้จัดการร้านก็หันหลังกลับทันที แต่ก่อนจะก้าวขาเดินออกไปก็ถูกชายหนุ่มหน้าหล่อเรียกขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยว!!”

“ค่ะ คะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการรับอะไรเพิ่มเติมรึเปล่าคะ?”

“พนักงานที่ต้องเอาอาหารมาเสิร์ฟฉัน ต้องเป็นเฟื่องฟ้าคนเดียวเท่านั้น!”

“อะ อะไรนะคะ?”

“คำพูดของฉันมันเข้าใจยากตรงไหนไม่ทราบ?”

น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้น สายตาคมจ้องหน้าผู้ช่วยผู้จัดการร้านอย่างคนไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่นัก

“อ่ะ เอ่อ ขะ เข้าใจค่ะ ดิฉันจะให้เฟื่องฟ้าเป็นคนมาเสิร์ฟอาหารให้คุณค่ะ”

“ดี!”

พอจบบทสนทนาเจี๊ยบผู้ช่วยผู้จัดการร้านก็เดินปรี่เข้าไปในห้องครัวทันที และรีบแจ้งเมนูเด็ดที่แพงที่สุดและอร่อยที่สุดของทางร้านให้กับเชฟเพื่อรังสรรค์อาหารรสเลิศสำหรับลูกค้าวีไอพีคนนี้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเรียกน้องๆ พนักงานในร้านมาพูดคุยรวมทั้งเฟื่องฟ้าด้วย

“มีอะไรหรอคะพี่เจี๊ยบ?”

เฟื่องฟ้าถามขึ้นเมื่อเจี๊ยบเรียกเธอมาคุยด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูเคร่งเครียด

“คืออย่างนี้นะทุกคน แขกวีไอพีคนนี้เขาแจ้งกับพี่มาว่า ต้องการให้เฟื่องฟ้าเท่านั้นเป็นคนไปเสิร์ฟอาหารและคอยบริการให้เขา พี่เลยอยากจะถามฟ้าว่า ฟ้ารู้จักผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า ทำไมเขาต้องเจาะจงว่าเป็นฟ้า ทำอย่างกับว่าเขารู้จักฟ้าอย่างงั้นแหละ”

“ลูกค้าคนไหนคะพี่เจี๊ยบ”

“อยู่โซนวีไอพีน่ะ มีแค่โต๊ะเดียวนั่นแหละอยู่โซนนั้น เขามาพร้อมชายชุดดำห้าคนคาดว่าน่าจะเป็นลูกน้องของเขา!”

“ชายชุดดำหรอคะ” เฟื่องฟ้าทำท่าทางครุ่นคิด เพราะเธอไม่เคยจะรู้จักคนพวกนี้เลยจริงๆ

“ถ้าฟ้าไม่ไป พวกเราไปเสิร์ฟแทนก็ได้นะคะพี่เจี๊ยบ ถ้าบริการพ่อเทพบุตรสุดหล่อคนนั้น พวกเราพร้อมและเต็มใจมากค่ะ คริคริ” สาวๆ พนักงานในร้านพูดขึ้นเมื่อหลงใหลในความหล่อเหลาบาดใจของมาเฟียหนุ่มรูปหล่อคนนั้น

“กล้าไหมล่ะยะ นี่เขากำชับมาอย่างดีว่าต้องเป็นเฟื่องฟ้า ถ้าคนอื่นไปเผลอๆ เขาให้ลูกน้องควักปืนออกมายิงแสกหน้าพวกแกจะทำยังไง ยิ่งท่าทางน่ากลัวแบบนั้นด้วย ถ้าพวกแกอยากจะเสี่ยงก็ลองไปได้นะ!”

“หู๋ยยย ไม่กล้าหรอกค่ะพี่เจี๊ยบ ลูกน้องเขายืนประกบข้างขนาดนั้น พวกเรากลัวตายค่ะ!”

สาวๆ พนักงานในร้านต่างรีบปฏิเสธออกไปทันที เมื่อนึกไปถึงชายชุดดำที่ยืนคุมเชิงให้กับเจ้านายหนุ่ม

“ถ้าจะดูน่ากลัวขนาดนั้นคงไม่ใช่ลูกค้าวีไอพีแล้วล่ะค่ะ ฟ้าว่าคงจะเป็นลูกค้ามาเฟียมากกว่า” เฟื่องฟ้าพูดขึ้นบ้าง อีกทั้งเธอยังรู้สึกไม่ค่อยจะชอบใจคนพวกนั้นเท่าไหร่นัก

“แล้วฟ้าล่ะ เต็มใจที่จะไปเสิร์ฟบริการลูกค้ารายนี้ไหม ถ้าหากว่าฟ้าไม่เต็มใจพี่จะไปคุยกับเขาเองว่าฟ้าไม่สะดวก”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เจี๊ยบ ฟ้าทำได้ค่ะไม่ต้องห่วง ลูกค้าวีไอพีขนาดนี้ ฟ้าจะบริการให้ดีที่สุดเลยค่ะ”

“งั้นก็โอเคจ้ะ ตามนี้แล้วกัน”

“ค่ะพี่เจี๊ยบ”

เฟื่องฟ้าปลีกตัวออกไปเสิร์ฟและบริการลูกค้าวีไอพีคนนั้นตามที่ได้คุยตกลงกันกับผู้ช่วยผู้จัดการร้านเมื่ออาหารที่เชฟรังสรรค์ได้พร้อมเสริฟ์แล้ว

~ 25นาทีผ่านไป~

อาหารที่แขกวีไอพีสั่งไว้ก็เสร็จและพร้อมเสิร์ฟก่อนร่างบอบบางของเฟื่องฟ้าจะเข็นรถที่ใส่อาหารไว้เพื่อไปเสิร์ฟให้ลูกค้าวีไอพี ถึงแม้ในใจจะรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ แบบแปลกๆ แต่ขาทั้งสองข้างของเธอก็ก้าวเข้าไปในห้องอาหารอย่างระมัดระวัง

ภายในห้องอาหารต่างก็เงียบสนิทไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย จะมีก็แต่สายตาคมกริบคู่นั้นที่กำลังมองเพ่งเล็งมาทางเธอพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างคนพอใจ ก่อนเฟื่องฟ้าจะรู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อลูกค้าวีไอพีคนนี้คือเจ้าของผับปากเสียคนนั้น คราวนี้จะหาเรื่องอะไรแกล้งเธออีกถึงกับขนาดกำชับว่าต้องเป็นเธอเท่านั้นที่ต้องเป็นคนมาเสิร์ฟและบริการ เฟื่องฟ้าได้แต่คิดในใจอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะเข็นรถเข็นอาหารเข้ามาเสิร์ฟให้กับลูกค้าวีไอพีที่เธอนึกเหม็นขี้หน้า

“ดิฉันขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะ”

รอยยิ้มหวานบางๆ ปรากฎฉายขึ้นบนใบหน้าหวานเรียวเล็กของเธอและพยามแสดงความเป็นมิตรให้กับลูกค้าทุกคนอย่างที่เธอเคยทำ ก่อนเฟื่องฟ้าจะค่อยๆ หยิบจานอาหารและจัดวางไว้ตรงหน้าของคีตภัทรอย่างระมัดระวังทุกท่วงท่า ทุกการกระทำของเธอทั้งหมดถูกสายตาคมกริบของอีกคนจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา ถึงแม้เธอจะไม่ได้สบตาและมองผู้ชายตรงหน้า แต่เธอพอจะรับรู้ได้ว่าอีกคนกำลังจดจ้องและมองเธออยู่

คีตภัทรกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่ออีกคนไม่แผลงฤทธิ์ใส่เขาเหมือนก่อนหน้านั้น สงสัยเธอคงจะกลัวถูกไล่ออกสินะถึงต้องทำกิริยามารยาทดีกับลูกค้าวีไอพีอย่างเขาดีขนาดนี้ เขาได้แต่นึกในใจคนเดียวพลางแสยะยิ้มมุมปากอย่างยั่วยวน