ตอนที่2 การตัดสินใจที่ยากลำบาก

หลังจากสำรวจจนพอใจ รุ่นพี่สาวก็หันไปสบตากับลุลาอย่างรู้กัน“ล่าไปสั่งน้ำมาให้เพื่อนหน่อยสิ เดี๋ยวพี่ขอคุยกับเพื่อนเรานิดหน่อย”

ลุลาเข้าใจทันที เธอลุกขึ้นเดินไปที่เคาน์เตอร์ ทิ้งให้เพื่อนกับรุ่นพี่สาวนั่งคุยกันตามลำพัง

โบว์พิงพนักโซฟา มองนาราด้วยสายตาที่ทั้งประเมินและชื่นชมไปในตัว ยอมรับว่าถูกใจรุ่นน้องสาวตรงหน้ามาก แค่เพียงเห็นหน้าก็รู้สึกได้ถึงความบริสุทธิ์

“นารา...ชื่อเพราะดีนะ หน้าตาก็สวยมากด้วย อยากให้พี่ช่วยเรื่องอะไรจ๊ะ”

“ฉันอยากหางานทำค่ะ ช่วงนี้มีภาระเข้ามาค่อนข้างเยอะ เงินเลยไม่ค่อยพอ”

“อืม”รุ่นพี่สาวพยักหน้า“ล่าบอกพี่แล้วล่ะ เรื่องค่าเทอมใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

รุ่นพี่สาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงนุ่ม แต่ทว่าชัดเจน

“ถ้าน้องอยากได้เงินเร็ว และได้เยอะพอที่จะจ่ายค่าเทอม พี่มีงานที่ดีกว่าแค่นั่งเป็นเพื่อนดื่มเหล้าอะไรพวกนั้นนะ”

นาราเม้มปากแน่น ทำสีหน้าลำบากใจมากขึ้น เธอไม่ได้อ่อนต่อโลก ถึงขนาดจะไม่รู้ว่างานที่รุ่นพี่กำลังพูดถึงคืองานอะไร เพียงแต่ไม่คิดว่าชีวิตตัวเองจะตกต่ำได้ถึงขนาดนี้

“งานแบบ...ใกล้ชิดกว่านั้นหน่อย”โบว์เอ่ยต่อ“ไม่ต้องถึงขั้นสุดโต่งก็ได้ แต่แค่ยอมให้ลูกค้าจับมือ จับไหล่ กอดบ้าง จูบบ้าง หรือถ้ามากกว่านั้น ทิปก็อาจจะหนักมากขึ้น"

"....."

"แต่พี่รับประกันเลยนะ ลูกค้าที่พี่หาให้ ส่วนใหญ่เป็นคนมีฐานะ จ่ายหนัก ครั้งเดียวหมื่นขึ้นไปสบาย ๆ บางคนจ่ายสามสี่หมื่นด้วยซ้ำ ถ้าอยู่ทั้งคืน”

นาราตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู ก่อนจะเอ่ยพูดเสียงตะกุกตะกัก

“ฉะ ฉันไม่เคย...”

“พี่รู้”รุ่นพี่สาวยิ้มให้เธออย่างเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยหว่านล้อมต่อ

“ว่าก็ว่านะ...หน้าตาแบบนี้ รูปร่างแบบนี้ ถ้าจะรับทำแค่นั่งเป็นเพื่อน แบบเด็กเอ็นฯ ทั่วไป เสียดายของเปล่า ๆ นะ ผู้ชายส่วนใหญ่ที่ติดต่อพี่มา เขาไม่ได้ต้องการแค่เพื่อนคุย เขาต้องการความรู้สึกว่ามีผู้หญิงสวย ๆ มาอยู่ด้วย แล้วยอมให้เขาสัมผัส ถ้าน้องกล้าเปิดใจนิดนึง ชีวิตน้องจะเปลี่ยนเลยนะ ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องกังวลค่าเทอมอีกต่อไป เรียนจบปีสี่แบบสบาย ๆ เลย”

นาราก้มหน้ามองพื้น น้ำตาคลอเบ้า“ฉัน...กลัวค่ะ”

“ไม่ต้องกลัว”รุ่นพี่สาวเอื้อมมือมาจับมือเธอคล้ายกับกำลังปลอบใจ“พี่จะคัดลูกค้าให้ดีที่สุด จะคัดให้เป็นกรณีพิเศษเลยล่ะ ปกติพี่ก็แค่ทำหน้าที่ดีลให้ ไม่มานั่งสนใจมากนักหรอก ไม่เชื่อก็ถามล่าได้เลยนะ"

"....."

"แต่กับนารา พี่จะเห็นแก่ว่าน้องยังไม่เคยและยังใหม่อยู่ เดี๋ยวจะหาคนที่กระเป๋าหนัก จ่ายไม่อั้น พี่มีอยู่คนนึงนะ เป็นนักศึกษาคณะเดียวกับพี่นี่แหละ เป็นขาประจำของพี่เลย เขาชอบสไตส์แบบนารามากเลยนะ รายนี้รวยจริง แล้วก็จ่ายหนักมากด้วย ขอแค่น้องบริการเขาดี ๆ หน่อย ถ้ายังไม่พร้อมจะลงลึกมากกว่านั้น ก็เอาแค่ไปนั่งเป็นเพื่อนดื่มก่อนก็ได้ ถ้าถูกใจกันก็ค่อยไปต่อ”

“เรียนมหาลัยนี้เหรอคะ”นาราชะงักไปทันที เธอเริ่มอึกอัก เพราะไม่อยากให้เรื่องที่เธอทำงานนี้ รู้ถึงเด็กมหาลัยเดียวกัน

“อืม ใช่สิ นาราไม่ต้องกลัวนะว่าจะมีใครรู้ เขาเป็นคนไว้ใจได้ ทำหน้าที่ของเราจบก็คือจบ ไม่มีการไปพูดต่ออะไรทั้งนั้น ไม่มีการผูกมัดด้วยนะ"

โบว์รู้ว่ารุ่นน้องสาวตรงหน้ากำลังกลัวเรื่องอะไรอยู่ เธอเองก็เคยผ่านช่วงเวลานี้มาแล้ว ต้องดิ้นรน ปากกัดตีนถีบ ทำงานงก ๆ แต่สุดท้ายค่าใช้จ่ายก็ไม่เคยพอ ไม่คุ้มกับเหงื่อที่เสียไป จนตัดสินใจเลือกเส้นทางนี้ แค่ไม่กี่เดือน เธอก็ลืมตาอ้าปากได้

“ลองคิดดู ถ้าเขาถูกใจนารานะ ไม่กี่ครั้งหรอก ก็หมดปัญหาเรื่องค่าเทอม แถมมีเงินเลี้ยงแม่ได้สบายเลยนะ สมัยนี้ต้องด้านได้อายอดจ๊ะ อย่าไปแคร์ใครทั้งนั้น เขาไม่ได้หาให้เรากินสักหน่อย พี่รู้ว่ามันดูไม่ดีหรอก แต่พี่ก็เคยผ่านมาก่อนนะ เรื่องของพี่น่าจะหนักกว่านาราด้วยซ้ำ แต่ก็ยังผ่านมาได้ แล้วดูอย่างล่าสิ รายนั้นพอเลิกสนใจคนอื่น ก็มีความสุขขึ้นเยอะ”

ตอนนั้นเองที่ลุลาเดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำส้มสองแก้ว เธอนั่งลงข้างนาราแล้วกระซิบข้างหูเพื่อน

“ที่พี่โบว์พูดคือเรื่องจริง มึงก็เห็นว่าเมื่อก่อนกูทุกข์ใจขนาดไหน แต่ที่กูไม่อยากแนะนำให้มึงทำ เพราะรู้ว่างานนี้มันไม่ได้มีศักดิ์ศรีอะไรเลย กูไม่อยากให้มึงเข้ามายุ่งหรอก แต่ตอนนี้มันจำเป็นแล้วนะ มึงจะหาเงินค่าเทอมจากไหน ถ้าไม่ทำงานนี้”

นารานิ่งเงียบ น้ำตาหยดลงบนตัก เธอคิดถึงคนเป็นแม่ที่ต้องลุกไปทำงานตั้งแต่เช้า แต่ก็ยังมีหนี้ก้อนแล้วก้อนเล่าที่รอจ่าย ค่าเทอมที่กำลังจะทำให้เธอต้องหยุดเรียน มันคงไม่เหลือทางออกสำหรับเธอแล้วจริง ๆ

“ถ้าฉันบอกว่าอยากลอง”เธอเอ่ยเสียงสั่น“พี่จะช่วยฉันยังไงคะ”

“ได้สิ พี่จะลองนัดมาให้นะ เราก็แค่ทำตัวตามสบาย หากมีอะไรที่ไม่โอเคก็โทรหาพี่หรือล่าก็ได้ แต่รับรองว่าไม่มีการบังคับฝืนใจอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างอยู่ที่ความเต็มใจของเรา”

นารากลืนน้ำลายดังอึก ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ“ค่ะ...ฉันอยากลองค่ะ”