Chapter 3

บทที่ 3 ไม่ง่ายอย่างที่คิด

ปกติแล้วเตโชจะทำงานอยู่ที่ออฟฟิศในไร่เสียส่วนใหญ่ เขาไม่ค่อยชอบเข้ามาที่โรงแรมเพราะเกลียดการต้องปั้นหน้ายิ้มเอาใจลูกค้า เลยส่งให้เมียอย่างไลลาลินทร์มาคอยจัดการ เธอมีหน้าที่คอยตัดสินใจหลาย ๆ เรื่องแทนเขา แต่หากวันไหนที่เตโชต้องไปจัดการธุระหรือติดต่อลูกค้ารายใหญ่ที่กรุงเทพ เธอก็จะต้องเข้ามาดูแลงานที่ไร่ด้วยเช่นกัน สองผัวเมียทำงานด้วยกันก็จริง แต่เพราะต่างฝ่ายก็ต่างแยกไปทำหน้าที่ของใครของมันเลยไม่ได้เจอกันในเวลางาน

อยู่ ๆ วันนี้นายน้อยเตโชก็มุ่งหน้าเข้ามาที่โรงแรม ทำเอาพนักงานตั้งรับกันแทบไม่ทัน ต่างก็รู้ว่าผัวเมียคู่นี้นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหวลึก เมียใจดี คุยง่าย ประนีประนอมและช่างเห็นอกเห็นใจ ส่วนผัวก็เป็นทุกอย่างที่ตรงกันข้าม เพิ่มเติมคือไล่ลูกน้องออกจากงานเก่งเป็นที่หนึ่ง

“นายน้อย…มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?” กิ่งกานดาเป็นผู้ช่วยที่เตโชหามาให้ช่วยงานไลลาลินทร์อีกทอดหนึ่ง เปรียบเสมือนเลขา โต๊ะทำงานตั้งอยู่หน้าห้องทำงานของเมียนายน้อย 

“ทำไมเวลาที่ฉันมาที่นี่ถึงต้องมีเรื่องอะไร? ฉันเป็นเจ้าของที่นี่…หรือเธอลืม?” เขาหงุดหงิดที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องตอนเช้า เริ่มปวดประสาทเพราะไม่ได้กินกาแฟที่เมียทำให้ รู้สึกเหมือนเสียการควบคุมที่อยู่ ๆ เมียก็ทำตัวดื้อขึ้นมา เช้านี้แทนที่จะเข้าไปที่ไร่เลยตรงดิ่งมายังโรงแรมก่อนเป็นที่แรก

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ ที่ถามก็เพราะแปลกใจที่นายน้อยมา มีอะไรให้กิ่งรับใช้คะ?” กิ่งกานดาหน้าเสีย คิดอยู่ในใจว่าไม่น่าปากมากไปแหย่ให้นายน้อยยมทูตหัวร้อน

“ฉันมาหาคุณลินทร์” 

“คะ? เช้านี้คุณลินทร์ไม่เข้านะคะ เธอโทรมาแจ้งว่าจะไม่สบายเลยต้องการพักสักวัน” 

“ไม่สบาย?” เมื่อเช้าก็ปกติ ดูท่าจะมีแรงมากกว่าปกติเพราะกล้าเถียงเขาปาว ๆ แล้วที่บอกว่าจะพัก…พักอะไร พักที่ไหน ก็ป้าอรบอกว่าขับรถออกจากบ้าน! นี่เมียกำลังเล่นตลกอะไรกับเขา กล้าดียังไงถึงโกหกกันแบบนี้?!

“ค่ะ คุณลินทร์บอกว่าปวดหัว เธอโทรมาสั่งงานกิ่งเอาไว้” 

“กิ่งกานดา” เตโชขบฟันแน่นจนกรามแข็งขึ้นเป็นสัน ก้าวเท้าไปตรงหน้าโต๊ะทำงานแล้วเท้าสองมือ ยื่นหน้าเข้าใกล้ จ้องตาผู้ช่วยสาวตาเขม็ง “ฉันจ้างเธอมาช่วยงานเมียก็จริง แต่ยังไงซะเธอก็คือลูกน้องของฉัน” 

“กิ่งทราบค่ะ นายน้อยต้องการให้กิ่งทำอะไรคะ?” 

“โทรหาคุณลินทร์แล้วเปิดสปีกเกอร์โฟน” 

“จะ…จะให้กิ่งโทรไปเรื่องอะไรคะ?” 

“คิดเอาเอง!” ที่สั่งแบบนั้นก็เพราะเขาโทรเองไม่ได้ เมื่อเช้าโทรหาจนสายแทบไหม้แต่เมียหัดโกหกไม่ยอมรับสาย สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด เอียงคอคิดขณะที่มองดูกิ่งกานดาทำตามคำสั่ง เมียเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ เมื่อเช้าที่บอกให้เขาลองมีชู้ดูคืออะไร ที่บอกว่าตั้งใจจะงี่เง่าใส่เขาทั้งวัน เธอมีแผนอะไรกันแน่?

“ฮะ ฮัลโหลคุณลินทร์คะ” พอเป็นกิ่งกานดาแล้ว ต่อสายไม่ถึงสามวินาที ไลลาลินทร์รับง่าย ๆ

 [มีอะไรหรือเปล่าคะพี่กิ่ง?] 

“คือว่ากิ่งจะโทรมาถามว่าคุณลินทร์เป็นยังไงบ้างแล้วคะ? ทานยาหรือยัง? ต้องไปโรงพยาบาลหรือเปล่าคะ?” ขณะที่คุยกับไลลาลินทร์ กิ่งกานดาก็มองท่าทีของเตโชไปด้วย

 [ตอนนี้ลินทร์อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ อยู่กับพี่ยุแล้ว คุณกิ่งไม่ต้องห่วงลินทร์นะคะ งานที่ฝากให้ทำ…เรียบร้อยดีไหมคะ?] 

“ค่ะ กิ่งจัดการสั่งของตามที่คุณลินทร์บอกแล้ว ถ้าอย่างนั้นลินทร์ไม่กวนแล้วนะคะ” 

 [ค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่เป็นห่วงลินทร์] 

ปึก!

เตโชกำหมัดทุบโต๊ะทันทีหลังจากที่ได้ยินว่าไลลาลินทร์อยู่ที่โรงพยาบาลกับวายุภัทร หรือหมอยุ หรือนายหมอ หรือไอ้เหี้ยยุ พี่ชายต่างแม่ของเขา พูดได้ไหมว่าเขาโคตรไม่ชอบ จะบอกว่าเกลียดเลยก็ได้ที่เวลามีเรื่องอะไรเมียเขาก็มักจะไปหาไอ้ห่านั่นก่อนเป็นคนแรกเสมอ!

เขารู้…รู้ว่าไม่ใช่เพราะไอ้ยุมันเป็นหมอ รู้ว่าไลลาลินทร์ไม่ได้ป่วย แต่มันมีเรื่องบางอย่างที่เมียกำลังปิดบังอยู่แล้วเรื่องนี้มันต้องเกี่ยวกับวายุภัทรแน่

 ‘การจะอ้างว่าขอฟ้องหย่าข้อหาถูกสามีหลอกให้รักมันทำไม่ได้...กฎหมายไม่ถือว่าความรักที่ถูกหลอกลวงเป็นเหตุหย่า เว้นแต่คุณลินทร์จะมีหลักฐานชัดเจนว่าสามีคุณทำผิดกฎหมายหรือผิดหน้าที่ในฐานะสามี เช่นการมีชู้ การใช้ความรุนแรง หรือการละเลยหน้าที่อย่างร้ายแรง’ 

 ‘แล้วเรื่องที่เขาไม่ยอมมีลูกกับฉันล่ะคะ? ใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้างฟ้องหย่าได้ไหมคะคุณทนาย?’ 

 ‘การไม่อยากมีลูกไม่ถือเป็นความผิดตามกฎหมายครับ ตราบใดที่เขาไม่ได้ทำให้คุณลำบากในชีวิตคู่หรือไม่ได้ละเลยเรื่องการดูแลในฐานะสามี’ 

 ‘เหอะ! แปลว่า…’ 

 ‘แปลว่า ณ ตอนนี้ คุณลินทร์ยังไม่มีเหตุผลทางกฎหมายเพียงพอที่จะฟ้องหย่าได้ครับ เว้นแต่จะมีเหตุการณ์ใหม่เกิดขึ้น อย่างที่บอก…ถ้าสามีใช้ความรุนแรง มีชู้ หรือละเลยคุณอย่างสิ้นเชิง ผมขอแนะนำในฐานะทนายให้คุณเริ่มเก็บหลักฐานหรือสังเกตพฤติกรรมที่อาจเข้าข่ายทำผิดกฎหมาย หรือแม้แต่การละเมิดหน้าที่สามี มันอาจจะไม่ได้เกิดขึ้นตอนนี้ แต่ถ้าคุณมีหลักฐานในอนาคต การฟ้องหย่าก็จะง่ายขึ้น’ 

 ‘แสดงว่าลินทร์ต้องอยู่รอจนกว่าเขาจะทำผิดงั้นเหรอคะ?’ 

 ‘มันอาจต้องเป็นแบบนั้นครับ ถ้าคุณลินทร์ไม่กล้าขอหย่าตรง ๆ หรือถ้าเขาไม่ยอมหย่าให้แต่โดยดี’ 

 ‘ขอบคุณค่ะคุณทนาย เอาไว้ลินทร์จะลองคิดดูอีกที…’ 

ไลลาลินทร์ไม่ได้ไปโรงพยาบาล ไม่ได้เอาเรื่องหนักไปปรึกษาวายุภัทร เธอขับรถเข้ากรุงเทพเพราะนัดทนายเอาไว้ การจะหย่ากับเตโชไม่ใช่เรื่องง่าย หากเอ่ยขอหย่าแล้วเขาไม่ยอมแต่โดยดี การฟ้องหย่าก็เป็นอีกหนึ่งทางออก แต่น่าเสียดายที่ขับรถมาเป็นร้อยกิโลกลับได้พบว่าแม้แต่จะฟ้องหย่าก็ยังไม่ง่ายอย่างที่คิด คำที่เธอเคยบอกกับเขาเมื่อเช้า ที่บอกให้เขาลองมีชู้ดู เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ เพราะหากไอ้ผัวเลวคนนั้นมีชู้ขึ้นมา อะไร ๆ ก็คงจะง่ายกว่านี้

กว่าจะกลับถึงบ้านไร่ก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่ม ไลลาลินทร์เหนื่อยล้าจากการขับรถ เครียดกับสิ่งที่กำลังเผชิญ มาถึงบ้านก็อยากจะเข้านอน หวังเอาไว้มากว่าเตโชคงจะหลับไปแล้ว เข้าใจว่าคนอย่างเขาคงไม่ถ่างตารอเธอ แต่คิดผิดไปถนัด ทันทีที่เข้ามาในบ้านก็ได้เจอไอ้คุณสามีมันยืนกระดกขวดไวน์รออยู่กลางบ้านแล้ว

“ไปไหนมา ทำไมไม่รับสายพี่ แล้วทำไมเพิ่งกลับบ้านเอาป่านนี้!” ราวกับซ้อมพูดประโยคนี้มาเป็นสิบครั้ง วินาทีที่เห็นหน้าเมีย ไอ้เตโชมันก็รัวคำถามออกมาทันที สายตานั้นแข็งกร้าวบ่งบอกชัดเจนกว่าโกรธจัด ก็แล้วมันไม่น่าโกรธตรงไหน จับได้ว่าโกหกทั้งที่ยัยเด็กดื้อคนนี้ไม่เคยกล้าโกหกเขาเลยสักครั้ง

“ไปบ้านพ่อมา” ไลลาลินทร์ตอบเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะมองหน้าอีกฝ่าย เธอทำเพียงเดินเลี่ยงเขา เตรียมจะขึ้นห้องนอน ทว่าคนตัวสูงกลับเข้ามาขวางทางเอาไว้ 

“พี่โทรไปหาพ่อลินทร์ พ่อยังถามหาลินทร์อยู่เลย” 

“ก็พ่อไม่อยู่บ้าน ลินทร์เจอแต่แม่” 

“เลิกโกหกสักที! เห็นพี่โง่มากเหรอวะ? ตอบความจริง! ไปไหนมา?!” 

“พี่เตรู้อยู่แล้วนี่ว่าลินทร์ไปไหน แล้วจะมาคาดคั้นเอาความจริงทำไม?” ครั้งนี้เธอช้อนสายตาจ้องเขาอยากคาดคั้น อยากรู้ว่าจะเผยไต๋ออกมาไหมว่าไม่ได้จ้างกิ่งกานดาให้มาช่วยงานอย่างเดียว แต่จ้างไว้ให้คอยรายงานเขาทุกเมื่อว่าเธอทำอะไร ที่ไหน ยังไง

“คิดจะต่อต้านพี่จริง ๆ ใช่ไหม? เป็นอะไรทำไมไม่พูด? ไม่พอใจอะไรก็บอกดิวะลินทร์!” 

“…” ถ้าพูดแล้วมันจะจบเลยไหม ถ้าบอกทุกสิ่งอย่างที่คิด…เขาจะยอมหย่าให้เธอแต่โดยดีหรือเปล่า

“หืม…บอกพี่สิว่าลินทร์เป็นอะไร พูดออกมาว่าพี่ไปทำอะไรให้ไม่พอใจ เรื่องลูกเหรอ?” 

“เกี่ยวอะไรกับเรื่องลูก?” 

“ก็ถ้าไม่ใช่เรื่องลูกแล้วมันจะเรื่องอะไร คิดให้ตายยังไงก็คิดไม่ออกว่าพี่ไปทำอะไรให้ลินทร์น้อยใจถึงได้คิดจะลุกขึ้นมาต่อต้าน พี่คิดว่าเราเคลียร์กันจบแล้วซะอีก พี่คิดว่าลินทร์เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ถึงยังไม่อยากมีลูก” 

“มันไม่เกี่ยวกับเรื่องลูก เพราะตอนนี้ลินทร์ก็ไม่ได้อยากมีลูกกับพี่เตแล้ว มันไม่จำเป็นอีกแล้ว ลินทร์เหนื่อย…ลินทร์ขอไปนอนนะ” 

“…” ได้ยินแบบนั้นเตโชก็ถึงกับพูดไม่ออก ไลลาลินทร์บอกว่าไม่อยากมีลูกกับเขาแล้ว มันหมายความว่ายังไง…คนที่รักเด็กและอยากมีลูกมากอย่างเธอ เพราะอะไรถึงไม่อยากมีลูกขึ้นมา หรือเธอ…วางแผนจะมีกับคนอื่น?

เวรเอ๊ย!

ไอ้เตโชคนนี้มันเริ่มร้อนรนเหมือนไฟลุกอยู่ภายใน รู้สึกเสียการควบคุมยิ่งกว่าเมื่อเช้าตอนที่รู้ว่าเมียโกหกเสียอีก คิดแล้วมันยิ่งหวั่นใจ เขาเองมีเรื่องสำคัญให้ต้องโฟกัส แล้วทำไมยัยเมียจะต้องสร้างคลื่นใต้น้ำมาทำให้เขาเสียสมาธิตอนนี้ด้วย?!

อยากจะร้องอุ๊ยแรง ๆ

เมียถึงขั้นปรึกษาทนายแต่อิหลัวเวรตะไลยังไม่สำเหนียก

ฮ่าาาา

ทุกคนขา...อ่านแล้วชอบ อยากอ่านต่อ อยากให้กำลังนักเขียนตัวน้อย ๆ

อย่าลืมคอมเมนท์ กดเข้าชั้นกันเยอะ ๆ นะคะ

จุ๊บ!

SPOIL NEXT CHAPTER

“พี่เตปล่อยลินทร์! ฮึก! ปล่อยลินทร์เดี๋ยวนี้!”

“ปล่อยแน่...แต่ปล่อยในนะ”