Chapter 4

บทที่ 4 ใครกันแน่ที่จะคลั่ง

 ‘พ่อหนูลินทร์เขาเอาแต่ถามว่าเมื่อไหร่จะได้อุ้มหลาน’ 

 ‘…’ 

 ‘ไอ้เต นี่แกได้ยินที่ฉันพูดไหม?’ 

 ‘ได้ยิน แต่ไม่มีคำตอบให้ จะอยากอุ้มหลานไปทำไม พี่สาวลินทร์ก็มีลูก อุ้มหลานคนเดียวไม่พอเหรอวะ?’ 

 ‘พูดบ้าอะไรของแกฮะ? นี่ไม่คิดจะมีลูกกับหนูลินทร์เขาหรือไง? ถ้าไม่อยากสร้างครอบครัวแล้วแกจะแต่งงานกับเขาเพื่ออะไรไอ้เต!’ 

 ‘พ่อถามเหมือนไม่รู้ ไม่รู้จริงดิว่าผมแต่งงานกับลินทร์เพื่ออะไร พ่อเป็นคนพูดเองนี่ว่าถ้าผมหรือไอ้ยุสามารถทำให้ลินทร์ยอมแต่งงานด้วยได้ พ่อจะยกไร่กับโรงแรมให้ อยู่ ๆ มาบอกให้ทำลูก ผมว่ามันไม่ได้อยู่ในเงื่อนไขนะ’ 

 ‘นี่แก…’ 

 ‘เคยบอกไปแล้ว…ว่าผมทำได้ทุกอย่างเพื่อเอาสมบัติทั้งหมดของพ่อมาเป็นของตัวเอง ไม่ใช่แค่ไร่กับโรงแรม แต่ผมจะเอาทั้งโรงงานกับโรงพยาบาลที่พ่อรักนักรักหนามาด้วย’ 

 ‘แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไงฮะไอ้เต! แกแต่งงานกับหนูลินทร์แค่เพราะอยากได้สมบัติของฉันจริง ๆ น่ะเหรอ? นี่แกไม่คิดจะรักเมียตัวเองบ้างเลยหรือไง?!’ 

 ‘พ่อเองก็แต่งงานกับแม่ใหญ่เพื่อผลประโยชน์ ทิ้งแม่ผมที่เป็นแค่คนงานในไร่แบบไม่ดูดำดูดี พ่อปล่อยให้แม่ตายไปอย่างโดดเดี่ยว! กล้าดียังไงมาถามหาความรักวะ?!’ 

 ‘จะมากไปแล้วนะไอ้เต! ฟังที่ฉันพูดให้ดี...แกอย่าได้ทำให้หนูลินทร์เสียใจเด็ดขาด คิดว่าทั้งชีวิตนี้จะมีใครรักแกด้วยใจจริงได้เท่าหนูลินทร์?! คนนิสัยเสียเหมือนหมาบ้าแบบแก ถ้าไม่ได้หนูลินทร์เป็นเมีย ก็หาใครไม่ได้แล้วไอ้เต ถ้าวันไหนที่แกทำหนูลินทร์เสียน้ำตาหรือถ้าเขาทนความฉิบหายของแกไม่ไหวจนขอหย่าขึ้นมา วันนั้นฉันจะเอาทุกอย่างที่ให้แกคืนกลับมาให้หมด!’ 

 ‘เรื่องลินทร์ผมจัดการเองได้ เมียผม ครอบครัวผม พ่อไม่ต้องมายุ่ง! เอาเวลาไปสนใจเมียที่เชิดชูนักเชิดชูหนากับลูกรักของพ่อเถอะ! พ่อเองก็ต้องฟังผมให้ดีเหมือนกัน อะไรที่เอามาจากพ่อ...ผมไม่คิดจะคืนให้!’ 

ไลลาลินทร์ยังจำทุกถ้อยคำของเตโชในวันนั้นได้ดี แม้จะไปได้ยินเขาคุยกับพ่อสามีด้วยความบังเอิญ แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณความบังเอิญนั้นที่ทำให้ตาสว่างขึ้นมาได้ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยคิดตั้งคำถามว่าทำไมถึงไม่เคยได้ยินเตโชบอกรัก สองสัปดาห์ก่อนหลังจากที่ได้รู้เหตุผลแท้จริงในการแต่งงาน เธอได้คำตอบแล้ว...ก็เพราะเขาไม่เคยรักเธอเลยน่ะสิ ก็เพราะเขาเห็นค่าเธอเพียงเพราะผลประโยชน์ หากไม่ต้องการไร่กับโรงแรม เขาก็คงไม่เสียเวลามาปรายตามองผู้หญิงคนนี้ หากไม่ใช่เพราะเธอคือลูกสาวคนเล็กของฤกษ์ นักการเมืองท้องถิ่นที่คอยเกื้อหนุนกิจการทั้งหมดของบ้านอินทรสุวรรณ ไลลาลินทร์ก็คงไร้ค่า ไร้ความหมายต่อนายน้อยเตโชโดยสิ้นเชิง

เมื่อคืนเธอนอนหันหลังให้เตโชทั้งคืน เอาหมอนข้างมากั้น เอาผ้าห่มอีกผืนมาห่ม ที่ไม่นอนแยกห้องเพราะรู้ดีว่าคนนิสัยชอบเอาชนะอย่างเขาคงไม่ยอม ไม่อยากโดนปลุกกลางดึกกลางดื่นมาชวนทะเลาะ พอตื่นขึ้นมาก็รีบอาบน้ำ แต่งหน้าแต่งตัวก่อนที่เขาจะตื่น หวังจะรีบออกจากบ้านไปทำงานโดยไม่ต้องเผชิญหน้า แต่ไม่ทันการณ์ ออกจากห้องแต่งตัวลงมาชั้นล่างก็เห็นไอ้คุณสามีนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้ารออยู่แล้ว

“จะออกไปไหนแต่เช้า?” เห็นหน้าเมียปุ๊บก็ถามปั๊บ ฟันกรามขบกันแน่น โคตรไม่ชอบเลยที่เมียแต่งตัวโชว์เนื้อโชว์หนัง เคยบอกไปหลายครั้งแล้วว่าไม่ชอบ แขนกุดห้ามใส่ สายเดี่ยวห้ามเด็ดขาด เกาะอกคืออย่าได้คิดจะเอาเข้าบ้าน แล้วนี่อะไร...เช้านี้เมียเขาใส่เดรสเกาะอกสีขาวแถมยังสั้นจะเกือบจะเห็นก้น!

“ออกไปโรงแรมไง” 

“เพิ่งจะเจ็ดโมงเนี่ยนะ จะไปช่วยแม่บ้านถูพื้นหรือไง?” 

“อืม” ในเมื่อเขากวนประสาทใส่ ไลลาลินทร์ก็แค่กวนประสาทกลับ “ก็ว่าจะทำงั้นแหละ อาจจะช่วยคนสวนรดน้ำต้นไม้ด้วยอีกที” 

“ตลกหรือไง? กวนประสาทเพื่อ? คิดว่าพี่จะปล่อยให้ลินทร์ออกจากบ้านด้วยชุดนั้นจริงดิ กลับขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลย” 

“ไม่” เพียงตอบสั้น ๆ พร้อมล้วงควานหากุญแจรถในกระเป๋าแบรนด์เนม แต่แล้วกลับพบว่าในกระเป๋านั้นไม่มีกุญแจรถของเธอ

“ลินทร์จะออกจากบ้านยังไงถ้าไม่มีรถ” เตโชเหยียดยิ้มพร้อมชูกุญแจรถหรูที่เขาเป็นคนซื้อให้เมียเมื่อปีก่อน “กลับขึ้นไปเปลี่ยนชุด แล้วลงมาคุยกันดี ๆ ไม่งั้นก็อย่าหวังว่าพี่จะคืนกุญแจรถให้” 

“พี่เตทำแบบนี้เพื่ออะไร? นี่มันชีวิตลินทร์นะ! ลินทร์มีสิทธิ์ที่จะใส่ชุดไหนออกจากบ้านก็ได้ ถึงพี่เตจะเป็นสามี...แต่พี่ไม่มีสิทธิ์ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของลินทร์!” ไลลาลินทร์นึกโกรธขึ้นมา ก่อนหน้านี้เตโชไม่เคยมายุ่มย่ามกับของใช้ส่วนตัวเธอเลย แต่นี่เขากลับมาเอากุญแจรถไปจากกระเป๋าของเธอ “รู้ไหมคะว่าต่อให้พี่จะถือทะเบียนสมรส แต่ถ้าบังคับขืนใจลินทร์มาก ๆ มันก็ผิดต่อกฎหมาย!” 

“เดี๋ยวนี้อ้างสิทธิ์เหรอ? เมื่อก่อนพี่พูดอะไรลินทร์เชื่อฟังทุกอย่าง พี่บอกไม่ชอบอะไร ลินทร์ก็ไม่เคยต่อต้านเลยสักครั้ง ไม่เห็นเคยสนใจเรื่องกฎหมายด้วย อยู่ ๆ เป็นอะไรขึ้นมา?” แม้ไลลาลินทร์จะแผดเสียงตะคอกใส่ แต่เตโชก็ยังคงวางนิ่ง

“ดูท่าพี่เตจะอยากรู้เหลือเกินนะว่าลินทร์เป็นอะไร” 

“เป็นลินทร์จะไม่อยากรู้หรือไง? ถามหน่อย...ถ้าอยู่ ๆ พี่เปลี่ยนไปแบบไม่รู้สาเหตุ ลินทร์จะไม่คลั่งหรือไง?” 

“คิดไหมคะ ว่าบางทีลินทร์อาจต้องการแบบนั้น ที่ทำอยู่นี่...อาจแค่เพราะว่าอยากเห็นพี่เตคลั่งตายก็ได้ ส่งกุญแจรถมาให้ลินทร์เดี๋ยวนี้!” ไม่พูดเปล่า ไลลาลินทร์พุ่งเข้าไปใกล้ หวังจะคว้ากุญแจรถจากมือเตโช แต่กลับคว้ามาได้เพียงอากาศ เตโชลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชูแขนขึ้นเหนือศีรษะ แล้วใช้แขนข้างที่ว่างอยู่โอบเอวเมียเอาไว้แน่น

“ใครกันแน่ที่จะคลั่ง” 

“พี่เต! ปล่อยลินทร์!” 

“ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่เข้าใจ พี่ก็จำเป็นต้องสั่งสอนเด็กหัดดื้ออย่างลินทร์ วันนี้ไม่ต้องทำแม่งแล้วงานอะ...อยู่บ้านกับพี่แล้วทำหน้าที่เมียอย่างเดียวพอ!” 

“อ๊ะ! พี่เตจะทำบ้าอะไร?! นี่คิดจะกักขังหน่วงเหนี่ยว จะขืนใจลินทร์หรือไง?! มันผิดกฎหมายนะ! ถึงเป็นผัวแต่ก็ไม่มีสิทธิ์...อื้อ!” ไลลาลินทร์ดิ้นสุดชีวิต พยายามสุดแรงที่จะเอาตัวเองออกจากการควบคุมของเตโช เธอร้องสุดเสียง แต่แล้วเสียงนั้นก็หลบหายไปในลำคอเมื่อชายหนุ่มประกบปากจูบอย่างแนบแน่น

เขาบังคับจูบเมียตัวเองขณะที่อุ้มเธอมายังตีนบันไดบ้าน รั้งท้ายทอยเธอที่ขัดขืนจูบสุดแรงเกิดเข้ามาแนบชิดแล้วดูดเรียวปากราวกับจะสูบวิญญาณลงคอ โดนเธอทุบอก ทุบแขนรัว ๆ ไม่รู้สึกเจ็บ เพราะตอนนี้เขาไปทั้งตัว ชากับท่าทีต่อต้านที่ทำให้เขาสูญเสียการควบคุม ชากับสายตาเย็นชาที่เธอใช้มองเขา ชาที่สุดก็ตรงคำที่เธอบอกว่าไม่อยากมีลูกกับเขาอีกต่อไปแล้ว

“ถ้าไม่ทำตัวงี่เง่าแล้วยอมเปลี่ยนชุดดีตามที่สั่งดี ๆ ตั้งแต่แรก พี่ก็คงไม่ต้องสั่งสอนลินทร์แบบนี้” 

“ข่มขืนผิดกฎหมาย!” ไลลาลินทร์แผดเสียงดังกร้าว จ้องหน้าเตโชด้วยแววตาที่แดงก่ำ “ผัวข่มขืนเมียก็เอาผิดได้นะพี่เต!” 

“หัดเรียนกฎหมายตั้งแต่เมื่อไหร่? รู้ไหมว่าถ้าไม่มีหลักฐานก็เอาผิดไม่ได้ แล้วถ้าสิ่งที่พี่จะทำหลังจากนี้มันไม่ได้เรียกว่าเป็นการข่มขืนล่ะ ลินทร์จะเอาผิดพี่ยังไง?” 

“ข่มเหง! กักขังหน่วงเหนี่ยว ขืนใจ ทำร้ายความรู้สึกทางใจ ถ้าลินทร์ไม่ยินยอม...พี่เตก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวลินทร์!” 

“มาดูกันว่าลินทร์จะยินยอมหรือไม่ยินยอม เพราะสิ่งที่พี่จะทำหลังจากนี้มันเรียกว่าการร่วมรักเพื่อทำลูก!” 

“อ๊ะ!” ไลลาลินทร์ไม่อยากจะเชื่อว่าเตโชจะกล้าพูดคำนั้นออกมา ร่วมรักอย่างนั้นหรือ? ทำลูกอย่างนั้นหรือ? เขากล้าดียังไงมาใช้คำเหล่านั้นกับสถานการณ์แบบนี้! ทั้ง ๆ ที่เขากำลังอุ้มเธอพาดบ่าแล้วพาขึ้นห้องนอนในขณะที่เธอดีดดิ้นเพื่อต่อต้านสุดฤทธิ์สุดเดชขนาดนี้! “พี่เตปล่อยลินทร์! ฮึก! ปล่อยลินทร์เดี๋ยวนี้!” 

“ปล่อยแน่...แต่ปล่อยในนะ” 

พูดได้ไหมว่าความผิดนี้มันให้อภัยไม่ได้

หลอกให้รักเพื่อใช้เป็นเครื่องมือ

มีอะไรเจ็บกว่านี้อีกไหม?

อิผัวเลวววว!!!

หึ!

SPOIL NEXT CHAPTER

“พี่เตมาแต่งงานกับลินทร์ทำไม?”

“...”

“ตอบมาสิ! ไม่รักแล้วมาแต่งงานอยู่กินกับลินทร์ตั้งสองปีทำไม?!”