INICIAR SESIÓNวันต่อมา หยางเฟินเยว่ก็ตัดสินใจที่จะไปเดินเที่ยวที่ตลาดดูสักครั้ง แต่พอนางเดินเกือบมาถึงหน้าประตูจวน นางก็หยุดชะงักพร้อมครุ่นคิด ก่อนจะหันไปถามวิญญาณคุณหนูตัวร้าย
“เจ้าว่าข้าควรก้าวขาไหนก่อนดีซ้ายหรือขวา?” “ข้าว่าเจ้ากระโดดพร้อมกันทั้งสองขาไปเลยดีกว่า หากเกิดเรื่องอะไร เจ้าจะได้ไม่โทษขาข้างใดข้างหนึ่งอย่างไรละ” หยางเฟินเยว่กลอกตามองบน ท่านยมทูตส่งนางให้กลับมาช่วยเหลือนาง แต่ดูเหมือนนางช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี “เจ้าพูดเช่นนี้เหมือนเป็นลางแปลก ๆ เหมือนข้าจะได้กระโดดถีบสองขาคู่อย่างไรอย่างนั้นเลย” “เจ้าคิดมากไปหรือไม่ แต่หากเจ้ากระโดดถีบสองขาได้ ก็เยี่ยมยอดไปเลยนะ” “เฮ้อ! มีผีเป็นคู่คิดคงพากันเจริญรุ่งเรือง” นางเอ่ยตัดพ้อต่อโชคชะตา แต่แล้วซูมี่ก็วิ่งตามออกมา “คุณหนู เหตุใดถึงไม่รอข้าล่ะเจ้าคะ” เฟินเยว่หันมากอดอกแล้วมองซูมี่ตรง ๆ “ซูมี่หากว่าเจ้าไม่พอใจข้า ที่มารดาของเจ้าดูแลข้าดีกว่าเจ้า ข้าจึงคิดว่าที่จริงข้าก็โตมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีแม่นมอีกต่อไป ข้าจะให้ท่านพ่อหางานตำแหน่งใหม่ในจวนให้กับมารดาของเจ้าก็แล้วกัน ส่วนวันนี้ข้าเลือกไฉ่หงให้ไปเป็นเพื่อนข้า” ซูมี่ได้ยินก็ตกใจจนใบหน้าซีดเผือด คุณหนูรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน! การที่มารดาของนางมาเป็นแม่นมให้กับคุณหนู เสนาบดีก็ให้เงินและดูแลอย่างดี บ่าวในจวนต่างให้ความเกรงใจ ที่พวกนางเป็นคนสนิทของคุณหนู หากถูกเปลี่ยนให้ไปทำหน้าที่อื่น คาดว่าพวกบ่าวในจวนคงต้องหัวเราะและเย้ยหยันพวกนางเป็นแน่ ปึก! นางรีบคุกเข่าลงทันที “คุณหนูบ่าวผิดไปแล้ว ต่อไปบ่าวไม่กล้าคิดเรื่องโง่เขลาเช่นนี้อีกแล้ว” “วันนี้ข้าให้เจ้ากลับไปคิดทบทวนตัวเอง การที่มารดาของเจ้าดูแลข้าอย่างดี เป็นเพราะนางตระหนักถึงฐานะที่แท้จริง ในเมื่อบิดาข้าจ้างนางให้มาดูแลข้า นางก็ต้องทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ เจ้ามีสิทธิ์น้อยใจแต่ไม่มีสิทธิ์มาโกรธเกลียดข้า เอาล่ะเจ้ากลับไปได้” ซูมี่เดินคอตกกลับไปในจวนด้วยสีหน้ารู้สึกผิด สิ่งที่คุณหนูพูดมาถูกต้องทุกอย่าง เราต้องตระหนักว่าเราอยู่ในฐานะอะไร มารดาของนางถูกจ้างให้มาเป็นแม่นม นางจึงต้องดูแลคุณหนูอย่างดี นางไม่มีสิทธิ์ไปโกรธเคืองคุณหนู นางต้องแยกแยะให้ถูก “ข้าว่าเจ้าร้ายกว่าข้าอีกนะ” วิญญาณคุณหนูตัวร้ายเอ่ยขึ้น “ข้าน่ะร้ายแบบมีเหตุผล ส่วนเจ้าร้ายแบบปัญญาอ่อนและโง่งมที่สุด เชอะ!” เอ่ยจบนางก็สะบัดหน้าจากไปทันที วิญญาณคุณหนูตัวร้ายยกยิ้มอย่างพอใจ ดูเหมือนตอนนี้นางจะได้พบเจอสหายที่รู้ใจเข้าแล้ว เมื่อเดินมาถึงตลาด ที่ยามนี้ผู้คนต่างเดินเบียดเสียดสวนทางกันไปมาอย่างขวักไขว่ บรรยากาศในตลาดยามนี้ดูคึกคัก หยางเฟินเยว่กวาดตามองด้วยความตื่นตาตื่นใจ เมืองหลวงของแคว้นต้าซ่งเจริญรุ่งเรืองมากจริง ๆ “คุณหนูช่วงนี้เป็นเทศกาลกินปลา ทางการได้จัดให้มีการจับปลามาทำอาหารแข่งขันกันเจ้าค่ะ คุณหนูอยากไปดูหรือไม่เจ้าคะ?” “ข้าว่าเป็นเจ้ามากกว่าที่อยากไปดู” เฟินเยว่เอ่ยอย่างรู้ทันนาง ไฉ่หงเขินอายขึ้นมาทันที ก่อนจะกระมิดกะเมี้ยนตอบออกมา “ข้าอยากไปดูเจ้าค่ะ” “งั้นเจ้าเดินนำไปเลย” นางไม่อยากขัดใจไฉ่หงในเมื่อนางอยากไปดู ก็พานางไปดูเสียหน่อย ไหน ๆ ก็ออกมาเดินเที่ยวแล้ว เมื่อเดินมาถึงใจกลางเมือง นางก็เห็นผู้คนมากมายต่างมานั่งรอชมการแข่งขัน ทางการได้ทำอัฒจันทร์กลางแจ้งให้ราษฎรได้นั่งชมอย่างดี ตรงกลางเป็นเวทีขนาดใหญ่ มีถังใส่ปลาขนาดใหญ่หลายถังวางอยู่ บนเวทีมีโต๊ะให้ผู้แข่งขันราว ๆ สิบโต๊ะ ด้านหลังเป็นโต๊ะของกรรมการ ไฉ่หงรีบดึงมือของหยางเฟินเยว่ไปนั่งอยู่ด้านหน้าเพราะอยากเห็นชัด ๆ ไม่นานผู้ดำเนินรายการก็สั่นระฆัง แล้วประกาศออกมาด้วยเสียงอันดัง “ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาดูการแข่งขันการจับปลาแล้วนำมาทำอาหาร ซึ่งแคว้นเราจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี เพื่อส่งเสริมให้ทุกคนกินปลากันมากขึ้น ในวันนี้เราได้กรรมการพิเศษ นั่นคือ ตวนอ๋อง รุ่ยอ๋อง ฉีอ๋องและฉินอ๋อง มาช่วยเป็นกรรมการตัดสิน” เมื่อข่าวถูกประกาศออกไป เพียงชั่วอึดใจสตรีมากมาย ต่างหลั่งไหลกันเข้ามา จับจองที่นั่งกันอย่างรวดเร็ว ต่างกับหยางเฟินเยว่ที่ตอนนี้อยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เมื่อสี่อ๋องแห่งแคว้นต้าซ่งก้าวขึ้นมาบนเวที หยางเฟินเยว่จึงรีบกระซิบกับไฉ่หง “เจ้าดูคนเดียวได้หรือไม่? ข้าจะไปรอเจ้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมฟู่กุ้ย” ไฉ่หงได้ยินเช่นนั้นก็หน้าเสีย จะให้นางนั่งดูคนเดียวได้อย่างไร หากคุณหนูไม่ดูนางก็ไม่ดูเหมือนกัน “หากว่าคุณหนูไม่ดูบ่าวก็ไม่ดูเจ้าค่ะ” หยางเฟินเยว่ถอนใจออกมา ก่อนจะตัดสินใจนั่งดูต่อ ก่อนจะหันไปพูดกับวิญญาณคุณหนูตัวร้าย “ลางร้ายเริ่มมาแล้ว ข้ากลัวจะมีเรื่องจริง ๆ” “เจ้านั่งอยู่ตรงนี้ไม่ออกไปไหนจะเกิดเรื่องได้อย่างไร” “เจ้าเข้าใจคำว่า ถึงไม่ออกไปหาเรื่อง เรื่องก็วิ่งมาหาเองหรือไม่? ข้าคิดว่าร่างนี้เกิดมาพร้อมดาวเคราะห์” เฟินเยว่เอ่ยด้วยความรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังในชีวิต นางควรรีบออกไปจากที่นี่ หยางเฟินเยว่รีบฉุดแขนของไฉ่หงให้ลุกขึ้น “เรากลับกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อยแทนแล้วกัน” ไฉ่หงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มแฉ่งยอมลุกออกมาแต่โดยดี แต่แล้ว… “สตรีผู้นั้นเชิญขอรับ” ผู้ดำเนินรายการเอ่ยจบเสียงปรบมือดังขึ้นมาอย่างเกรียวกราว “แม่นางจะไปไหน เขาเรียกให้ขึ้นไปบนเวทีแล้วขอรับ” ชายผู้มานั่งชมการแข่งขันเอ่ยบอกหยางเฟินเยว่ นางได้ยินก็ตกใจ ทำหน้าเลิ่กลั่กทันที นี่ไงว่าแล้วเชียว ไม่ไปหาเรื่องแต่เรื่องก็มาหา นางไม่ควรออกมาเดินเที่ยวตลาดเลยจริง ๆ “ข้าจะกลับบ้าน ข้าไม่ได้มาแข่ง” นางรีบเอ่ยปฏิเสธทันที แต่ว่าทางคนจัดงานรีบมาดึงแขนนางไปขึ้นเวทีทันที เมื่อเดินมาถึงเวทีนางถึงกับชะงัก เมื่อเห็นคุณหนูจางอวี้หลันยืนรวมอยู่กับผู้แข่งขัน เลือดในกายของนางเย็นเยียบ ไม่นะ! แบบนี้ทุกคนก็ต้องเข้าใจว่านางตามราวีคุณหนูจางอวี้หลันไม่เลิก “พวกท่านเข้าใจผิดข้าไม่ได้มาแข่ง ข้าเพียงจะลุกกลับจวนเจ้าค่ะ” เมื่อผู้ดำเนินงานได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ เพราะยามนี้พอจะจำนางได้ว่านางคือใคร “ต้องขออภัยคุณหนูหยาง ถ้าเช่นนั้นเชิญเจ้าค่ะ” แต่แล้ว จางอวี้หลันก็เอ่ยขึ้น “คุณหนูหยาง ในเมื่อขึ้นมาแล้วเหตุใดไม่ลงแข่งละเจ้าคะ หรือว่ากลัวแพ้ข้า?” หยางเฟินเยว่ไม่ใส่ใจ วันนี้มัจจุราชมากันถึงสี่คน นางไม่อยากเอาชีวิตของนางไปเสี่ยง นางรีบหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไปทันที แต่ว่าจางอวี้หลันกลับวิ่งมายืนขวางเอาไว้ ก่อนนางจะจับข้อมือของหยางเฟินเยว่ แล้วยกมาตบหน้าของนางอย่างแรง เพียะ! ร่างของจางอวี้หลันถลาไปกับพื้นทันที “โอ๊ย! คุณหนูหยางเจ้ามาตบหน้าข้าทำไมเจ้าคะ!” หยางเฟินเยว่ยืนตกตะลึง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก นางไม่คาดคิดว่าคุณหนูจางจะทำอะไรเช่นนี้ ครั้งนี้นางไม่ได้ทำร้ายคุณหนูจาง แต่คุณหนูจางจงใจใส่ร้ายให้นางดูร้ายกาจในสายตาผู้คน“เมื่อทุกคนอิ่มแล้วเรามีการแสดงของหยางเซ่อเจิ้งและผู้ช่วยของหยางเซ่อเจิ้งทั้งสี่ ขอเชิญทุกคนทางด้านหน้าของท้องพระโรง”ฮ่องเต้เอ่ยบอกทุกคน เพราะหยางเฟินเยว่ต้องการจัดการแสดงให้ต่างแคว้นได้เห็น เพื่อข่มขวัญไม่ให้พวกเขากล้าผิดสัญญาในการเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันในวันข้างหน้า“การแสดงในครั้งนี้หม่อมฉันอยากให้ทุกคนเห็นว่า ถึงจะเป็นเพียงสตรีแต่ความสามารถก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าบุรุษเท่าใดนัก”เมื่อหยางเฟินเยว่เอ่ยจบ นางก็เดินนำไป๋เย่วชิง ลู่หลิน เกาหนิงลี่ ฮุ่ยเฟิน ไปยังลานการแสดงที่จัดเตรียมเอาไว้ เป้ายิงธนูถูกนำมาตั้งเอาไว้ ทำให้ตวนอ๋องและรุ่ยอ๋องรู้สึกผิดขึ้นมา การพบเจอนางครั้งแรกพวกเขาได้นำนางไปยิงเป้าเพื่อกลั่นแกล้ง แต่สุดท้ายคนปกป้องแคว้นซ่งกลับเป็นนาง เห็นเช่นนี้แล้วพวกเขาก็ยิ่งรู้สึกละอายใจขึ้นมา ฮ่องเต้หันมาส่งสายตาคาดโทษพวกเขาทันที“ธนู!” พวกนางเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะใช้พลังบังคับลูกธนู จู่ ๆ ลูกธนูที่อยู่ในกระบอกก็ลอยออกมาทั้งหมดห้าดอก แล้วพุ่งออกไปปักที่เป้ายิงอย่างแม่นยำ ปึก! ทุกคนตกตะลึงตาค้างไปตาม ๆ กัน“ดาบ!” พวกนางเอ่ยขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง จู่ ๆ ดาบที่อยู่ข้างเอวขององครักษ์ก็ลอยออกมา
แคว้นเว่ยและแคว้นเป่ยเหลียงเมื่อได้รับสาส์นจากแคว้นซ่งก็ตกใจเป็นอย่างมาก ไม่คาดคิดว่าคนของตนจะทำเรื่องน่าขายหน้าได้ถึงเพียงนี้ ฮ่องเต้แคว้นเป่ยเหลียงและแคว้นเว่ยจึงรีบส่งทูตมาเจรจาอย่างเร่งด่วน เพราะสถานการณ์แถบชายแดนสร้างความหวาดหวั่นให้พวกเขาเป็นอย่างมากเพราะยามนี้ทหารแคว้นซ่งได้ตรึงกำลังพร้อมรบอย่างฮึกเหิม หยางเฟินเยว่ยังจัดเตรียมการแสดงข่มขวัญไว้ต้อนรับราชทูตที่มาเจรจาอีกด้วย พวกเขาจะได้กลับไปบอกแคว้นของตนเองว่า แคว้นซ่งมีความสามารถมากเพียงใด ต่อไปจะได้ไม่มีใครคิดอยากจะทำสงครามอีกนางไม่ได้อยากเบ่งอำนาจแต่หากไม่ทำเช่นนี้ก็จะไม่มีใครเกรงกลัว การสู้รบเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจแต่สร้างความเดือดร้อนต่อเพื่อนมนุษย์ ไม่สมควรเกิดขึ้นอีกต่อไป นางไม่ได้คิดจะเอาเปรียบแคว้นอื่นแต่อย่างใด เพราะหากสามแคว้นจับมือกันได้ การค้าระหว่างแคว้นย่อมเกิดขึ้น และนั่นจะนำมาซึ่งความรุ่งเรือง ไม่ใช่แค่แคว้นซ่ง แต่อีกสองแคว้นก็จะเจริญรุ่งเรืองด้วยเช่นกันหยางเฟินเยว่เขียนสัญญาขึ้นมาว่า พวกเขาจะได้ประโยชน์อะไรบ้างจากการลงนามเป็นพันธมิตร และจะมีผลเสียอย่างไรหากผิดข้อตกลง พวกเขาจะได้เปรียบเทียบและตัดสินใจได้อย่างไ
หยางเฟินเยว่พุ่งทะยานลงมายืนยังพื้นด้านล่าง จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยทุกคน ที่กำลังต่อสู้กับกองทัพวิญญาณอย่างดุเดือด “ใช้พลังปราณคลายมนต์สะกด” หยางเฟินเยว่ตะโกนออกไปให้พวกนางได้รับรู้ แต่ว่าดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะเมื่อพลังปะทะร่างของวิญญาณ ก็ดูเหมือนวิญญาณจะสลายหายไป แต่ก็กลับมาเหมือนเดิมและดูเหมือนจะมีเพิ่มขึ้นมาอีกด้วย สร้างความหนักใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก เพราะเริ่มเหนื่อยล้าขึ้นเรื่อย ๆ เหลียงอวิ๋นรุ่ยที่กำลังต่อสู้อยู่กับฮุ่ยเฟินอย่างดุเดือดเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่า…ยามนี้เขากำลังจะพบกับความพ่ายแพ้ อ๊ากกก!! พลังสลายเส้นเอ็นกระแทกเข้าที่ร่างของเขาเต็ม ๆ ร่างของเขาลอยกระเด็นไปไกล ก่อนจะกระอักเลือดออกมา จากนั้นฮุ่ยเฟินก็รีบเข้ามาช่วยต่อสู้กับเหล่าวิญญาณหยางเฟินเยว่ที่มองกองทัพวิญญาณที่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยอย่างครุ่นคิด ก่อนจะตะโกนบอกออกไปให้พวกนางได้ยิน “ใช้พลังปราณบริสุทธิ์ย้อนกลับ”หยางเฟินเยว่ ไป๋เยว่ชิง ลู่หลิน เกาหนิงลี่ ฮุ่ยเฟิน รวบรวมพลังปราณย้อนกลับ ก่อนจะปล่อยออกไปทันที พลังที่ทรงอานุภาพสะท้อนกลับมาลี่เฉี่ยว ที่นั่งทำพิธีใช้มนต์สะกดวิญญาณอยู่ในกระท่อมหลังหนึ่งแรงกระ
หยางเฟินเยว่เมื่อกลับมาถึงวังหลวงก็รีบตรงไปที่ห้องทรงอักษร เมื่อมาถึงก็เห็นทุกคนยังคงนั่งรวมกันอยู่ที่นี่ยังไม่ได้ไปไหน พวกเขาที่เห็นพวกนางกลับมาก็หันมามองอย่างแปลกใจ รู้สึกอุ่นใจและโล่งใจที่พวกนางกลับมา เพราะยามนี้เสียงอีกาส่งเสียงร้องดังทั่วผืนฟ้าอย่างน่าขนลุก“เหตุใดเจ้ากลับมา?” ฮ่องเต้รีบลุกขึ้นมาแล้วเดินมาหาหยางเฟินเยว่ด้วยความแปลกใจ แต่ก็ดีใจในเวลาเดียวกัน“คนของหม่อมฉันไปบอกว่า พบเจอวิญญาณที่เคยทำร้ายท่านอ๋องอยู่ที่นี่เพคะ”“อะไรนะ!” ท่านอ๋องเมื่อได้ยินก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที แล้วเข้ามาจับแขนของหยางเฟินเยว่ด้วยความหวาดกลัว ฮ่องเต้จึงรีบดึงมือของพวกเขาออกจากแขนของนางอย่างไม่พอใจ“ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไร แต่ว่าเราจะรอตั้งรับอย่างเดียวไม่ได้แล้วเพคะ ไป๋เยว่ชิง ลู่หลิน เกาหนิงลี่่ ฮุ่ยเฟิน พวกเรามารวมพลังตั้งค่ายแปดทิศพวกเราต้องรีบหาพวกเขาให้เจอ”แต่แล้วเสียงหัวเราะของฮองเฮาก็ดังขึ้นที่หน้าประตู นางยืนเด่นอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเย็นชา สายตาของนางที่มองมาที่ฮ่องเต้และหยางเฟินเยว่ เต็มไปด้วยไอสังหาร ไอมารและพลังความชั่วร้ายกระจายอยู่รอบ ๆ ตัวของนางอย่างเข้มข้นจี้หยกห้าสีเริ่
เช้าวันต่อมาฮ่องเต้ก็ให้คนไปแจ้งท่านแม่ถังซีห่าว ให้มาพบที่ห้องทรงอักษร โดยวันนี้มีหยางเฟินเยว่ ตวนอ๋อง รุ่ยอ๋อง ฉีอ๋อง ฉินอ๋อง ไป๋เยว่ชิง ลู่หลิน เกาหนิงลี่และฮุ่ยเฟิน เข้าร่วมประชุมด้วย “ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมท่านอ๋อง คารวะท่านหยางเซ่อเจิ้ง”“ท่านแม่ทัพเชิญนั่ง” “ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพถังซีห่าวแอบสังเกตสีหน้าทุกคนอยู่เงียบ ๆ ฮ่องเต้เรียกเขามาพบด้วยเรื่องอันใดกันนะ ดูสีหน้าทุกคนไม่ค่อยดีหรือว่าจะมีข้าศึกบุกโจมตี แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะหากมี ทหารประจำชายแดนต้องมาแจ้งเขาแล้ว “ท่านแม่ทัพถังที่เราเรียกท่านมาในวันนี้ ก็เพราะว่า... ยามนี้มีคนคิดแผนทำลายแคว้นซ่ง ด้วยวิธีการที่เรียกว่าเลือดเย็นและอำมหิต โดยการใช้วิชานอกรีตมาทำร้ายราษฎรชาวแคว้นซ่ง ไม่รู้ว่าแผนการนี้จะทำเพื่อให้แคว้นซ่งอ่อนแอ แล้วค่อยบุกโจมตีหรือไม่ ข้าจึงอยากให้ท่านเตรียมทหารให้พร้อม”“กระหม่อมจะให้ทหารเตรียมพร้อมพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อแม่ทัพถังซีห่าวกลับออกไปแล้ว หยางเฟินเยว่ก็รีบหันมาบอกทุกคนด้วยสีหน้าจริงจัง “ ท่านอ๋องอยู่ช่วยดูแลความปลอดภัยที่นี่ หม่อมฉันและพวกนางจะไปตามล่าหมอเทวดาเองเพคะ”“อะไรนะ! แบบนี้จะดีหรือ?
ครึ่งชั่วยามผ่านไป (1ชั่วโมง) สถานการณ์ก็กลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้ง แต่ว่ามีราว20คนที่ช่วยเหลือไม่ทันเสียชีวิตเสียก่อน สร้างความเจ็บปวดใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะหยางเฟินเยว่ ไป๋เยว่ชิง ลู่หลิน หนิงลี่และฮุ่ยเฟิน เพราะพวกนางเห็นพวกเขาหมดลมหายใจต่อหน้าต่อตาพวกนางมารวมกลุ่มกับหยางเฟินเยว่ที่หน้าวังหลวง และรวมยืนไว้อาลัยให้กับคนที่เสียชีวิตอย่างเศร้าหมอง หยางเฟินเยว่ดวงตาแดงก่ำด้วยความเสียใจ ฮ่องเต้กอดนางเอาไว้อย่างปลอบโยนใจของเขาเจ็บปวดมากกว่านางหลายเท่านัก เพราะนี่คือราษฎรของเขา แต่เขาผู้เป็นฮ่องเต้กลับไม่สามารถช่วยราษฎรของตนเองให้ปลอดภัยได้ ใจของเขาราวกับถูกกรีดด้วยมีดนับพันเล่ม เขายืนกอดร่างของนางเอาไว้โดยไม่มีคำพูดเอ่ยออกมาส่วนหยางเฟินเยว่ยิ่งเสียใจมากเท่าไหร่ ความโกรธก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าพวกคนชั่ว...แก้แค้นโดยไม่สนชีวิตของผู้บริสุทธิ์ นางจะไม่มีวันให้อภัยอย่างเด็ดขาด ตอนนี้นางโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว ก็มาดูกันว่าข้าจะลากคอเจ้ามารับผิดได้หรือไม่“เข้มแข็งนะเพคะ มันไม่ใช่ความผิดฝ่าบาทและมันก็อยู่เหนือความคาดหมาย หม่อมฉันสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้พวกมันลอยนวลอย่างแน่นอน”“







