MasukShare
บทที่ 133
Bab terbaru
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1604
นี่คือ... กู่ร่วมชะตากำเริบกระนั้นหรือ?ตั้งแต่เมื่อใดกัน?เขาฝืนกล้ำกลืนความเจ็บปวดเอาไว้ตลอดเลยหรือ?สติสัมปชัญญะของเฉียวเนี่ยนเพิ่งจะเริ่มแจ่มใสขึ้นบ้างในยามนี้เอง นางหวนนึกถึงคำพูดของแม่เฒ่าอากู่น่าขึ้นมาได้ จึงหยิบมีดสั้นออกมา กรีดลงบนปลายนิ้วเป็นแผลเล็ก ๆ แล้วจ่อปลายนิ้วนั้นลงบนริมฝีปากของเซียวเหิงหยาดโลหิตสีแดงฉานค่อย ๆ ไหลซึมผ่านริมฝีปากเข้าสู่ลำคอของเซียวเหิงทีละน้อย รสชาติของมันกลับหวานล้ำอย่างน่าประหลาดเซียวเหิงรู้สึกเพียงว่าความเจ็บปวดรวดร้าวตามร่างกายค่อย ๆ มลายหายไป เสียงประหลาดกึ่งบุรุษกึ่งสตรีในห้วงคำนึงนั้น ในที่สุดก็เงียบสงบลงเสียทีเมื่อได้สติกลับคืนมา เขาจึงพบว่าตนเองกำลังกุมมือของเฉียวเนี่ยนเอาไว้ และดูดดื่มหยาดโลหิตนั้นอย่างโหยหาโดยไม่รู้ตัวเขาสะดุ้งตกใจสุดขีด ก่อนจะรีบปล่อยมือออกราวกับเพิ่งรู้สึกตัวภาพที่เห็นคือเฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดนิ้วมือของตนเองอย่างแช่มช้า“ไม่เป็นไรหรอก”ยังไม่ทันที่เซียวเหิงจะได้เอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำของเฉียวเนี่ยนก็ดังขึ้น “ยามนี้ข้าคือมนุษย์กู่ เลือดในกายข้าสามารถกดข่มกู่ตัวลูกในร่างของเจ้
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1603
นางขดตัวอยู่ตรงมุมรถม้า สองมือกุมประสานกันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว แม้เล็บจะจิกลึกลงกลางฝ่ามือเพียงใดก็หาได้รู้สึกเจ็บไม่ทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่างที่ถอยร่นไปเบื้องหลังอย่างรวดเร็วพร่าเลือนจนเป็นแถบสีมัวมน ในโสตประสาทหลงเหลือเพียงเสียงกงล้อบดถนนและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกลองศึกใบหน้าที่คุ้นเคยของคนเหล่านั้น... ทั้งฉู่จืออี้ หนิงซวง ลุงเกิ่ง เกอซูอวิ๋น เซียวเหอและเหล่าพี่น้ององครักษ์พยัคฆ์... ผลัดเปลี่ยนเวียนวนเข้ามาในหัว รอยยิ้มของแต่ละคนล้วนทำให้นางรู้สึก ใจสั่นขวัญแขวนราวกับดวงใจจะแตกสลายกาลเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความทุกข์ทรมานใจอันแสนสาหัสครั้นเมื่อรถม้าเคลื่อนออกจากเมืองไป๋สุ่ยได้ราวครึ่งชั่วยาม และเพิ่งเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางสายเปลี่ยว เงาร่างสายหนึ่งก็โฉบลงมาจากยอดไม้ราวกับภูตพราย ก่อนจะร่อนลงบนรถม้าที่กำลังทะยานอยู่อย่างมั่นคง!เป็นอิ๋งชี!เขาหอบหายใจถี่กระชั้น เห็นได้ชัดว่าเร่งรุดตามมาด้วยวิชาตัวเบาขั้นสุดยอด บนใบหน้าไม่อาจปกปิดความวิตกกังวลและความตระหนกเอาไว้ได้“ท่านเจ้าสำนัก! แม่ทัพเซียว!” เสียงอันแหบพร่าของอิ๋งชีดังขึ้น น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเร่งร้อนระ
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1602
วาจาอันเย็นเยียบนั้นประดุจคมมีดที่กรีดแทงลงบนขั้วหัวใจของเซียวเหิงทีละคำเขามองมือที่ทิ้งตัวลงข้างกายสั่นระริกอย่างร่วงโรย ปลายนิ้วยังคงหลงเหลือสัมผัสยามนางสะบัดกายหนี หากแต่สิ่งที่เหลืออยู่จริง ๆ กลับมีเพียงความเย็นชากลวงเปล่า...เฉียวเนี่ยนปรายตามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย แววตาคู่ที่เคยมีให้กันบัดนี้ไร้ซึ่งความสั่นไหวใด ๆ ก่อนจะหมุนกายจากไปโดยไม่ลังเลแม้เพียงนิด นางก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของประตูเมืองเซียวเหิงยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดดั่งคนตาย เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายบนหน้าผากก่อนจะไหลรินเป็นสาย กู่ร่วมชะตาในร่างดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่งเพราะแรงกระแทกจากอารมณ์อันรุนแรง นำมาซึ่งความเจ็บปวดร้าวรานเจียนจะฉีกร่างเขาออกเป็นเสี่ยง ๆเขาขบเม้มริมฝีปากล่างแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เพื่อฝืนสะกดความหวานปร่าที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอเอาไว้เมื่อต้องมองดูนางวิ่งห่างออกไปทุกที จนร่างบอบบางนั้นกำลังจะเลือนหายไปในฝูงชนที่เบียดเสียดตรงหน้าประตูเมือง... หัวใจของเซียวเหิงราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคั้นและบดขยี้จนแหลกลาญเขาจะปล่อยให้นางไปเพียงลำพังไม่ได้!“เนี่ยนเนี่ยน!”เสี
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1601
ร่างของเฉียวเนี่ยนที่ดิ้นรนขัดขืนพลันแข็งทื่อ ราวกับถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็น ฟาดเข้าอย่างจังนั่นสินะ... นางจะทำอะไรได้?เมื่อต้องเผชิญกับจุดจบอันแสนอนาถที่รออยู่เบื้องหน้า นางจะเปลี่ยนสิ่งใดได้?ความรู้สึกไร้กำลังถาโถมเข้ากลืนกินนางในชั่วพริบตา ราวกับกระแสน้ำเย็นยะเยือกที่ท่วมมิดจมูกและปาก บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตา ไหลบ่า ลงมาอย่างไร้เสียงท่ามกลางความสิ้นหวังอันเงียบงันนั้น เซียวเหิงสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ดวงตาของเขาจับจ้องเฉียวเนี่ยนแน่วนิ่ง ในแววตาลึกสุดหยั่งคู่นั้น ราวกับมีคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำทั้งความเป็นห่วง ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดรวดร้าวจากการถูก ทอดทิ้งอย่างสิ้นเชิง: “แต่ข้าต้องการเจ้า เนี่ยนเนี่ยน! ข้าต้องการเจ้า!”เจ้าย่อมรู้ดี! “กู่ร่วมชะตา” ในกายข้า... พร้อมจะกำเริบขึ้นมาได้ทุกเมื่อ! หากเจ้าทิ้งข้าไปเช่นนี้ ข้า... ข้าคงไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้!”ถ้อยคำสุดท้ายนั้นแหบพร่าและสั่นเครือราวกับคนใกล้สิ้นใจ มันเป็นดั่งตรวนที่หนักอึ้งที่สุดซึ่งฟาดกระแทกซ้ำลงบนหัวใจที่บอบช้ำเกินทนของเฉียวเนี่ยนบรรยากาศรอบกายพลัน
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1600
รถม้ากระชากไหวอย่างรุนแรงก่อนจะหยุดชะงักลงเฉียวเนี่ยนเลิกม่านรถหมายจะกระโจนลงไปทันที!ทว่าอิ๋งชีกลับขวางนางไว้ได้ทันท่วงที “ท่านเจ้าสำนักอย่าเพิ่งลนลาน แม้ช่องเขาเหยี่ยวร่วงจะเป็นเส้นทางบังคับสู่ชายแดนแคว้นจิ้ง แต่ก็หาใช่เพียงเส้นทางเดียวไม่! ขบวนที่ว่านั่นอาจมิใช่คนของเรา ท่านกับแม่ทัพเซียวไปรอที่โรงน้ำชาด้านหน้าก่อนเถิด ข้าน้อยจะรีบไปสืบข่าวให้แน่ชัด!” เขากวาดสายตามองไปยังท้องถนนที่พลุกพล่านก่อนจะกดเสียงต่ำ “ในเมืองคนมากหูตาไว ไม่ควรวู่วาม!”สิ้นคำ อิ๋งชีก็แทรกตัวเข้าสู่ฝูงชนประดุจปลาหลิว เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปท่ามกลางผู้คนและร้านรวงที่ตั้งเรียงรายเซียวเหิงมุดออกจากตัวรถตามมาติด ๆ เขากุมบังเหียนไว้แน่น พลางบังคับม้าให้เดินหน้าต่อไปอย่างเงียบงันเขาเบือนหน้ามอง เสี้ยวหน้าที่ตึงเครียดของเฉียวเนี่ยน แสงแดดยามบ่ายของเมืองไป๋สุ่ยตกกระทบลงบนดวงหน้าที่ซีดขาวของนาง ทว่ากลับมิอาจขับไล่ความหวาดกลัวอันเยือกเย็นนั้นไปได้ ซ้ำยังทำให้หัวใจของเขาบีบคั้นจนเจ็บปวด“เนี่ยนเนี่ยน” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลยิ่งนัก แฝงไว้ด้วยการปลอบประโลม หวังจะช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของนาง “อิ๋งชีกล่าวถูกแล้วน
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1599
เขาวางตำราเหล่านั้นลงข้างเตียงของเฉียวเนี่ยนสายตาของเฉียวเนี่ยนทอดมองไปยังตำราที่แผ่กลิ่นอายเก่าคร่ำคร่าและกลิ่นอับจาง ๆความรู้สึกในใจสับสนปนเปจนถึงขีดสุดยามมีชีวิตอยู่ แม่เฒ่าอากู่น่าคลั่งไคล้ในวิถีกู่จนเสียสติ ทว่าสุดท้ายกลับต้องพบจุดจบเช่นนี้ ทั้งความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่งและ “มรดก” ที่นางทิ้งไว้ ต่างทำให้เฉียวเนี่ยนรู้สึกถึงความโศกเศร้าและความเย้ยหยันที่ยากจะบรรยายนางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ที่ตีตื้นขึ้นมาเวลานี้ไม่ใช่เวลามานั่งทอดถอนใจ!พิษกู่ในกายของเซียวเหิงต่างหากคือเรื่องเร่งด่วนดั่งไฟลน!นางหันไปมองเซียวเหิง แม้สีหน้าของเขาจะยังดูไม่สู้ดีนัก แต่แววตานั้นกลับกระจ่างใส เห็นได้ชัดว่าในช่วงที่นางหมดสติไป พิษกู่ในร่างของเขายังไม่ได้กำเริบร้ายแรงจนเกินควบคุม“ที่นี่มิอาจพำนักได้นาน” เฉียวเนี่ยนเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วก้าวลงจากเตียงด้วยท่วงท่ากระฉับกระเฉงนางมองไปยังเซียวเหิงและอิ๋งชีพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด: “เก็บข้าวของ เราจะออกเดินทางไปยังสำนักราชาโอสถทันที! ต้องรีบหาศพของเสิ่นเยว่ให้พบ เพื่อยืนยันที่อยู่ของกู่ตัวแม่!”เซียวเหิงมองเห็นความมุ่งมั่นอันไร้ข้อกังขา
Anda juga akan menyukai
เกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat67.8K Dibaca(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก138.0K Dibacaในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ60.7K Dibacaเมื่อรักต้องลับ ( 18+)
หญิงเพียว44.3K Dibacaเงาแค้น พันธการรัก
กุหลาบดิน158 Dibacaพ่ายรักเล่ห์มาเฟีย(1)
ผลิกา(เลอบัว)67 Dibacaปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย1.1K Dibacaตามรักคืนใจ [ลูกแฝด]
KhunRaFah99 Dibaca
