LOGINShare
บทที่ 1601
Latest chapter
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1602
วาจาอันเย็นเยียบนั้นประดุจคมมีดที่กรีดแทงลงบนขั้วหัวใจของเซียวเหิงทีละคำเขามองมือที่ทิ้งตัวลงข้างกายสั่นระริกอย่างร่วงโรย ปลายนิ้วยังคงหลงเหลือสัมผัสยามนางสะบัดกายหนี หากแต่สิ่งที่เหลืออยู่จริง ๆ กลับมีเพียงความเย็นชากลวงเปล่า...เฉียวเนี่ยนปรายตามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย แววตาคู่ที่เคยมีให้กันบัดนี้ไร้ซึ่งความสั่นไหวใด ๆ ก่อนจะหมุนกายจากไปโดยไม่ลังเลแม้เพียงนิด นางก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของประตูเมืองเซียวเหิงยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดดั่งคนตาย เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายบนหน้าผากก่อนจะไหลรินเป็นสาย กู่ร่วมชะตาในร่างดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่งเพราะแรงกระแทกจากอารมณ์อันรุนแรง นำมาซึ่งความเจ็บปวดร้าวรานเจียนจะฉีกร่างเขาออกเป็นเสี่ยง ๆเขาขบเม้มริมฝีปากล่างแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เพื่อฝืนสะกดความหวานปร่าที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอเอาไว้เมื่อต้องมองดูนางวิ่งห่างออกไปทุกที จนร่างบอบบางนั้นกำลังจะเลือนหายไปในฝูงชนที่เบียดเสียดตรงหน้าประตูเมือง... หัวใจของเซียวเหิงราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคั้นและบดขยี้จนแหลกลาญเขาจะปล่อยให้นางไปเพียงลำพังไม่ได้!“เนี่ยนเนี่ยน!”เสี
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1601
ร่างของเฉียวเนี่ยนที่ดิ้นรนขัดขืนพลันแข็งทื่อ ราวกับถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็น ฟาดเข้าอย่างจังนั่นสินะ... นางจะทำอะไรได้?เมื่อต้องเผชิญกับจุดจบอันแสนอนาถที่รออยู่เบื้องหน้า นางจะเปลี่ยนสิ่งใดได้?ความรู้สึกไร้กำลังถาโถมเข้ากลืนกินนางในชั่วพริบตา ราวกับกระแสน้ำเย็นยะเยือกที่ท่วมมิดจมูกและปาก บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตา ไหลบ่า ลงมาอย่างไร้เสียงท่ามกลางความสิ้นหวังอันเงียบงันนั้น เซียวเหิงสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ดวงตาของเขาจับจ้องเฉียวเนี่ยนแน่วนิ่ง ในแววตาลึกสุดหยั่งคู่นั้น ราวกับมีคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำทั้งความเป็นห่วง ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดรวดร้าวจากการถูก ทอดทิ้งอย่างสิ้นเชิง: “แต่ข้าต้องการเจ้า เนี่ยนเนี่ยน! ข้าต้องการเจ้า!”เจ้าย่อมรู้ดี! “กู่ร่วมชะตา” ในกายข้า... พร้อมจะกำเริบขึ้นมาได้ทุกเมื่อ! หากเจ้าทิ้งข้าไปเช่นนี้ ข้า... ข้าคงไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้!”ถ้อยคำสุดท้ายนั้นแหบพร่าและสั่นเครือราวกับคนใกล้สิ้นใจ มันเป็นดั่งตรวนที่หนักอึ้งที่สุดซึ่งฟาดกระแทกซ้ำลงบนหัวใจที่บอบช้ำเกินทนของเฉียวเนี่ยนบรรยากาศรอบกายพลัน
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1600
รถม้ากระชากไหวอย่างรุนแรงก่อนจะหยุดชะงักลงเฉียวเนี่ยนเลิกม่านรถหมายจะกระโจนลงไปทันที!ทว่าอิ๋งชีกลับขวางนางไว้ได้ทันท่วงที “ท่านเจ้าสำนักอย่าเพิ่งลนลาน แม้ช่องเขาเหยี่ยวร่วงจะเป็นเส้นทางบังคับสู่ชายแดนแคว้นจิ้ง แต่ก็หาใช่เพียงเส้นทางเดียวไม่! ขบวนที่ว่านั่นอาจมิใช่คนของเรา ท่านกับแม่ทัพเซียวไปรอที่โรงน้ำชาด้านหน้าก่อนเถิด ข้าน้อยจะรีบไปสืบข่าวให้แน่ชัด!” เขากวาดสายตามองไปยังท้องถนนที่พลุกพล่านก่อนจะกดเสียงต่ำ “ในเมืองคนมากหูตาไว ไม่ควรวู่วาม!”สิ้นคำ อิ๋งชีก็แทรกตัวเข้าสู่ฝูงชนประดุจปลาหลิว เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปท่ามกลางผู้คนและร้านรวงที่ตั้งเรียงรายเซียวเหิงมุดออกจากตัวรถตามมาติด ๆ เขากุมบังเหียนไว้แน่น พลางบังคับม้าให้เดินหน้าต่อไปอย่างเงียบงันเขาเบือนหน้ามอง เสี้ยวหน้าที่ตึงเครียดของเฉียวเนี่ยน แสงแดดยามบ่ายของเมืองไป๋สุ่ยตกกระทบลงบนดวงหน้าที่ซีดขาวของนาง ทว่ากลับมิอาจขับไล่ความหวาดกลัวอันเยือกเย็นนั้นไปได้ ซ้ำยังทำให้หัวใจของเขาบีบคั้นจนเจ็บปวด“เนี่ยนเนี่ยน” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลยิ่งนัก แฝงไว้ด้วยการปลอบประโลม หวังจะช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของนาง “อิ๋งชีกล่าวถูกแล้วน
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1599
เขาวางตำราเหล่านั้นลงข้างเตียงของเฉียวเนี่ยนสายตาของเฉียวเนี่ยนทอดมองไปยังตำราที่แผ่กลิ่นอายเก่าคร่ำคร่าและกลิ่นอับจาง ๆความรู้สึกในใจสับสนปนเปจนถึงขีดสุดยามมีชีวิตอยู่ แม่เฒ่าอากู่น่าคลั่งไคล้ในวิถีกู่จนเสียสติ ทว่าสุดท้ายกลับต้องพบจุดจบเช่นนี้ ทั้งความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่งและ “มรดก” ที่นางทิ้งไว้ ต่างทำให้เฉียวเนี่ยนรู้สึกถึงความโศกเศร้าและความเย้ยหยันที่ยากจะบรรยายนางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ที่ตีตื้นขึ้นมาเวลานี้ไม่ใช่เวลามานั่งทอดถอนใจ!พิษกู่ในกายของเซียวเหิงต่างหากคือเรื่องเร่งด่วนดั่งไฟลน!นางหันไปมองเซียวเหิง แม้สีหน้าของเขาจะยังดูไม่สู้ดีนัก แต่แววตานั้นกลับกระจ่างใส เห็นได้ชัดว่าในช่วงที่นางหมดสติไป พิษกู่ในร่างของเขายังไม่ได้กำเริบร้ายแรงจนเกินควบคุม“ที่นี่มิอาจพำนักได้นาน” เฉียวเนี่ยนเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วก้าวลงจากเตียงด้วยท่วงท่ากระฉับกระเฉงนางมองไปยังเซียวเหิงและอิ๋งชีพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด: “เก็บข้าวของ เราจะออกเดินทางไปยังสำนักราชาโอสถทันที! ต้องรีบหาศพของเสิ่นเยว่ให้พบ เพื่อยืนยันที่อยู่ของกู่ตัวแม่!”เซียวเหิงมองเห็นความมุ่งมั่นอันไร้ข้อกังขา
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1598
ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตแผ่อวลไปทั่วสารทิศ ความเจ็บปวดประดุจหนอนแทะกระดูกที่แผดเผาลึกถึง ไขกระดูกราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณของนางให้แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆเฉียวเนี่ยนรู้สึกราวกับจมดิ่งอยู่ในขุมนรกแห่งความทุกข์ทรมานนี้มานานนับศตวรรษ สติสัมปชัญญะยื้อยุดอยู่บนขอบเหวแห่งการพังทลายครั้งแล้วครั้งเล่าเนิ่นนานผ่านไป... ในที่สุดกระแสธารแห่งความเจ็บปวดที่แทบมอดไหม้ทุกสรรพสิ่งก็ค่อย ๆ ล่าถอยกลับไป แสงสว่างรำไรสายหนึ่งกระตุ้นเปลือกตาที่หนักอึ้ง เฉียวเนี่ยนพยายามฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากภาพตรงหน้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากพร่ามัวสู่ความชัดเจนสิ่งที่ปรากฏแก่สายตา มิใช่ถังโลหิตที่ชวนให้อึดอัดหรือกระท่อมร้างที่มืดสลัวอีกต่อไป แต่เป็นห้องพักแขกที่แม้จะเรียบง่ายทว่าสะอาดสะอ้าน แสงแดดสาดส่องผ่านกระดาษบุหน้าต่างเข้ามาให้ความรู้สึกอบอุ่นพลันสายตาของนางก็ปะทะเข้ากับดวงตาที่ลุ่มลึกประดุจสระน้ำคู่นั้นเซียวเหิงเขานั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้างเตียง ร่างกายโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังคงค้างอยู่ในอากาศคล้ายตั้งใจจะแตะหน้าผากนางใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว ขอบตาคล้ำจัด ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความห่
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1597
มุมปากของนางพลันปรากฏรอยยิ้มขื่นขมขึ้นสายหนึ่งที่แท้แล้ว วิธีการขัดเกลาโลหิตให้กายาต้านร้อยพิษ กับเคล็ดวิชาสร้างมนุษย์กู่ กลับมีส่วนที่คล้ายคลึงกันจนน่าประหลาดใจเช่นนี้เอง!“ฮึก... ฮึก...” เฉียวเนี่ยนชักกระตุกด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางโลหิตที่เหนียวข้น เหงื่อกาฬเย็นเยียบไหลโซมกายดั่งสายน้ำ ร่วงหล่นจากหน้าผากลงไปปะปนกับของเหลวที่ชวนสะอิดสะเอียนนั้นเล็บของนางจิกเกร็งลึกเข้าไปในฝ่ามือ หวังจะใช้ความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดนี้เบี่ยงเบนความสนใจจากความทุกข์ทรมานมหาศาล ทว่ามันกลับไร้ผลสติสัมปชัญญะของนางล่องลอยอยู่ท่ามกลางกระแสคลั่งของความเจ็บปวด พร่าเลือนจนเกือบจะพังทลายลงทว่าในชั่วขณะที่ความทรมานพุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนเกือบจะทำลายสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายลงนั้น เฉียวเนี่ยนกลับนึกถึงหมู่บ้านเหอวานขึ้นมานึกถึงบ้านไม้หลังเรียบง่ายทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยไออุ่นหลังนั้น…แสงสายัณห์สาดทอผ่านกรอบหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงครึ่ง ทาบทับลงบนโต๊ะไม้หยาบ ๆ และเตียงเตาจนกลายเป็นสีทองอร่ามที่ดูนวลตานางนั่งอยู่บนขอบเตียงเตา ร่างกายคลุมด้วยผ้าห่มผืนบางที่ซักจนเริ่มซีดขาว ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวที่หุงด้
You may also like
เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย65.5K viewsบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn78.5K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ124.5K viewsเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C97.9K viewsOne Night มาเฟียเจ้าหนี้
นามปากกา Baipee420 viewsเพลิงรักนายหัว
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์152 viewsเมียปลดหนี้
พริมริน338 viewsล่ารักมาเฟีย
พริมริน755 views
