บทที่ 1480

เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ ฉู่จืออี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย ปลายนิ้วลูบไล้ขอบกระดาษสีเหลืองซีดอย่างเผลอไผล ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นว่า: “การที่นางทิ้งจดหมายฉบับนี้ไว้ ย่อมหมายความว่านางต้องระแคะระคายถึงบางสิ่งเป็นแน่”

เฉียวเนี่ยนพยักหน้าหนักแน่น คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น “ข้าเองก็คิดเช่นนั้น นางอาจจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจเลือกได้ หรือไม่ก็ถูกผู้ใดหรืออำนาจมืดบางอย่างบีบบังคับ มิเช่นนั้นด้วยนิสัยของนาง ต่อให้จะเกลียดชังเซียวเหอเข้ากระดูกดำเพียงใด ก็ไม่มีทางลงมืออำมหิตกับสตรีมีครรภ์ได้ลงคอ”

ฉู่จืออี้กำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับย่น แววตาเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว “คืนนี้ ข้าจะไปที่ตระกูมู่ด้วยตนเอง”

เขาจำต้องไปซักถามให้กระจ่างว่าเกิดอะไรขึ้นกับมู่เมิ่งเสวี่ยกันแน่ รวมไปถึง... ต่อจากนี้ไป คนตระกูลมู่คิดจะเคลื่อนไหวเช่นไร!

ณ อีกด้านหนึ่ง... ภายในห้องปีกข้าง

เปลวเทียนสีเหลืองสลัวสั่นไหวอยู่ภายในโคม ทาบเงาร่างคนทอดยาวลงบนผนัง วูบวาบสลับมืดสว่าง

หนิงซวงกลั้นหายใจ ค่อย ๆ บรรจงแกะผ้าพันแผลชุ่มเลือดบริเวณลำคอของอิ๋งชีออกอย่างระมัดระวัง เพื่อเตรียมจะใส่ยาให้ใหม่

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ผสมปนเปกับกลิ่น