เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1582
บทล่าสุด
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1586
เมื่อเห็นสีหน้าของเฉียวเนี่ยนย่ำแย่ถึงเพียงนั้น อิ๋งชีคล้ายจะนึกสิ่งใดขึ้นได้ เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นท่ามกลางพุ่มไม้อันเงียบสงัด ประหนึ่งก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางผืนน้ำอันนิ่งสนิท ทำลายความเงียบงันอันเยือกเย็นในใจของเฉียวเนี่ยนลง: “ท่านเจ้าสำนัก... เมื่อหลายปีก่อนในยามวิกฤต ข้าน้อยเคยช่วยชีวิตสตรีชาวหนานเจียงผู้หนึ่งที่เชี่ยวชาญวิชาคุณไสย นามว่าอากู่น่า เท่าที่ข้าน้อยสืบทราบในภายหลัง นางมิใช่นักปรุงคุณไสยธรรมดา ฝีมือของนางนั้น... ล้ำลึกเหนือสามัญยิ่งนัก นับเป็น ลิขิตสวรรค์ ที่ข้าน้อยเพิ่งได้รับข่าวว่า ยามนี้นางพำนักอยู่ที่เมืองไป๋สุ่ยซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ หากเร่งควบม้าเร็ว เพียงสามวันก็ถึงขอรับ”เฉียวเนี่ยนเงยหน้าขึ้นในทันใด ประกายไฟแห่งความหวังอันริบหรี่ทว่าโชติช่วงพลันจุดติดขึ้นในดวงตา ขจัดไอเย็นแห่งความสิ้นหวังก่อนหน้าให้มลายสิ้นคำพูดของอิ๋งชีประดุจเชือกช่วยชีวิตที่ทอดลงมากลางหุบเหวอันมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือตนเองนางจ้องเขม็งไปที่อิ๋งชี: “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะพบนาง? แล้วนางจะยอมช่วยหรือไม่?”แววตาของอิ๋งชีราบเรียบทว่ามั่นคง: “ยามที่ข้าน้อยช่วยชีวิตนางในครานั้น นางเคยให้ส
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1585
เฉียวเนี่ยนละมือออก พยายามข่มความหนักอึ้งและความรู้สึกไร้หนทางที่ถาโถมเข้ามาในอก นางปรับน้ำเสียงให้ดูราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ชีพจรยังคงเดิม แผลเก่ายังไม่ทุเลา ซ้ำจิตใจยังบอบช้ำเกินรับไหว จำต้อง... พักผ่อนให้มาก”นางสบตาเซียวเหิงพลางทอดเสียงอ่อนโยนลงอีก “เซียวเหิง เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด อย่าได้คิดฟุ้งซ่านเรื่องใด ข้าจะหาหนทางช่วยเจ้าเอง”เซียวเหิงกระตุกมุมปากคล้ายต้องการจะฝืนยิ้มเพื่อตอบรับคำปลอบโยนของนาง ทว่ารอยยิ้มนั้นยังไม่ทันเป็นรูปเป็นร่างก็พลันแตกสลายไป หลงเหลือไว้เพียงความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกจนสุดหยั่ง”เขาสะบัดหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: “อืม... ลำบากเจ้าแล้ว”เฉียวเนี่ยนถอยกายออกจากรถม้า ปิดประตูลงแผ่วเบา ตัดขาดความอึดอัดกดดันอันน่าอึดอัดใจจนแทบสำลักทิ้งไว้ภายในแสงแดดอบอุ่นในฤดูใบไม้ผลิอาบไล้ร่าง ทว่าเฉียวเนี่ยนกลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อย ในใจคล้ายมีมวลน้ำแข็งมหึมากดทับอยู่นางส่งสัญญาณให้เซียวเหอไปดูแลเกอซูอวิ๋น ส่วนตนเองเดินเลี่ยงไปยังพุ่มไม้เงียบสงัดบริเวณชายป่าข้างค่ายพักแรมอย่างแนบเนียนแสงแดดถูกกิ่งใบหนาทึบตัดแบ่งเป็นดวงเล็กดวงน้อยพร่างพ
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1584
ดวงใจขอเซียวเหอดิ่งวูบ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขยี้ ทั้งยังคล้ายร่วงหล่นลงสู่ห้วงน้ำลึกอันเย็นเยียบเขามองบานประตูรถม้าที่ปิดสนิท ราวกับจะสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดมหาศาลที่น้องชายกำลังแบกรับอยู่เงียบๆเขาสูดลมหายใจเข้าลึก อากาศเย็นระรื่นในต้นวสันตฤดูไหลเวียนเข้าสู่ปอด ทว่ากลับไม่อาจปัดเป่าเมฆหมอกที่ปกคลุมอยู่ในใจให้จางหายไปได้เลยแม้แต่น้อยเขาหลุบตาลงมองเกอซูอวิ๋นแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ข้าจะไปดูเขาเสียหน่อย” พูดจบก็ก้าวตรงไปยังรถม้าใบหน้าอันงดงามหมดจดของเฉียวเนี่ยนเองก็ถูกปกคลุมด้วยร่องรอยแห่งความกังวล นางไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดที่จะก้าวตามไปจนกระทั่งทั้งสองเดินมาหยุดลงที่ข้างรถม้าเซียวเหอก็ยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุดประหนึ่งกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่ขวัญอ่อน: “เหิงเอ๋อร์ วันนี้อากาศดีนัก เจ้าลงมาสูดอากาศข้างนอกหน่อยเถิด”ทว่าภายในรถม้ากลับเงียบสงัดราวกับไร้สิ่งมีชีวิตผ่านไปเนิ่นนานกว่าที่เสียงอันแหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยแรงต้านของเซียวเหิงจะดังลอดออกมา “ไม่ต้อง”น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกกดข่มไว้อย่างฝืนทนและความเห
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1583
เมื่อเรื่องสิ้นสุด ใครเล่าจะแยกแยะได้ว่าคืออาเพศดินถล่ม หรือพิบัติภัยจากน้ำมือมนุษย์? ต่อให้แว่นแคว้นจิ้งจะพิโรธดั่งอสนีบาตฟาดฟัน ก็คงได้แต่ยืนเผชิญหน้ากับผืนดินมอดไหม้อันสิ้นหวังนี้ แล้วทอดถอนใจอย่างไร้หนทางเท่านั้น!เมื่อคิดได้ดังนี้ อวี่เหวินฮ่าวก็หลุดหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นกังวานก้องอยู่ในห้องศิลา แฝงไปด้วยความสาแก่ใจที่ชวนให้ผู้คนขนลุกชันแววตาของโหยวต๋าฉายประกายอำมหิต “แผนการของพระองค์ช่างลึกล้ำยิ่งนัก! สูงส่งกว่าองค์รัชทายาท... ไม่สิ สูงส่งกว่าไอ้คนโง่เขลาที่รู้แต่จะใช้กำลังอย่างองค์ชายใหญ่ตั้งกี่เท่าต่อกี่เท่า! ด้วยแผนซ้อนกลสามชั้นนี้ ต่อให้ฉู่จืออี้กับเฉียวเนี่ยนจะมีคนละสองชีวิต ก็เกรงว่าจะหนีไม่พ้นเงื้อมมือมัจจุราชในครานี้ไปได้!”ระหว่างที่กล่าว โหยวต๋าก็ประสานมือคารวะด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “องค์ชายทรงวางพระทัย ข้าน้อยจะทุ่มเทสุดกำลัง ไม่ให้เสียแรงที่ทรงมอบหมาย!”สิ้นคำ เขาก็หมุนตัวจากไป ร่างนั้นหลอมรวมหายไปกับความมืดมิดของราตรีอย่างรวดเร็วอวี่เหวินฮ่าวยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้องตำรา แสงเทียนอาบไล้ลวดลายมังกรดิ้นทองบนฉลองพระองค์สีดำขลับจนดูราวกับมีชีวิต ดุดันป
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1582
รัตติกาล... แสงเทียนสั่นไหวท่ามกลางความมืดสลัว ทาบทับเงาร่างของอวี่เหวินฮ่าวให้ทอดยาวและบิดเบี้ยวบนผนังเย็นเยียบ ราวกับภูตพรายที่ซุ่มรอจังหวะจู่โจมในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นของแท่งหมึกเก่าแก่ เจือด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เจือจางจนแทบสัมผัสไม่ได้ภายใต้แสงไฟที่วูบวาบ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาจมอยู่ในความกึ่งมืดกึ่งสว่าง ทว่าดวงตากลับเจิดจ้าอย่างน่าตื่นตะลึง เต็มไปด้วยความตื่นเต้นอันบ้าคลั่งราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะตะครุบเหยื่อบนโต๊ะไม้จันทน์ม่วงตัวเขื่อง แผนที่ชายแดนแคว้นถังที่วาดไว้อย่างละเอียดลออถูกกางออก ปลายนิ้วของเขา กดลงบนจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่ถูกวงด้วยชาดสีแดงฉาน อย่างแม่นยำ—ช่องเขาเหยี่ยวร่วงริมฝีปากของอวี่เหวินฮ่าวหยักโค้งเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบราวยาพิษ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาดังกังวานคล้ายเสียงโลหะกระทบกันในห้องศิลาที่ปิดมิดชิด บาดลึกเข้าถึงกระดูก “ในเมื่อเป็น “แผนการที่สมบูรณ์แบบ” ย่อมต้องทำให้พวกมันก้าวเข้าสู่สุสานด้วยความเต็มใจ ให้พวกมันตายอย่างเงียบเชียบ ศพกลายเป็นเถ้าถ่าน... และที่สำคัญที่สุดคือ ไร้ร่องรอยให้สืบสาว!”เขาเบี่ยงหน้าเล็กน้อย เอ่ยกับโหยวต๋าด้วยน้ำเสียงเย็นเยี
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1581
เสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังดังกังวานไปทั่วตำหนักอันกว้างขวาง ก่อนจะถูกบานประตูหนาหนักปิดกั้นไว้อย่างไร้เยื่อใยภายในห้องทรงอักษร ความเงียบงันราวกับป่าช้าหวนกลับมาปกคลุมอีกครั้ง เหลือเพียงควันธูปกฤษณาที่ยังคงลอยอ้อยอิ่งอย่างดื้อดึง ทว่าไม่อาจนำพาความสงบกลับคืนมาได้แม้เพียงนิดกลิ่นหอมเข้มข้นเจือไปด้วยโทสะของจอมจักรพรรดิที่ยังไม่จางหาย และความสิ้นหวังของอดีตรัชทายาท หลอมรวมเป็นมวลอากาศที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกจักรพรรดิถังอวี่เหวินทั่วราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนสิ้น พระองค์ทรุดกายลงบนเก้าอี้มังกรตัวกว้างด้วยท่าทางโรยแรง พระพักตร์ซีดเผือด หัตถ์ลูบคลำขมับที่ปวดตุบ ดูราวกับแก่ชราลงไปอีกสิบปีในชั่วพริบตาเนิ่นนานกว่าที่พระองค์จะเงยพระพักตร์อันอิดโรยและนัยน์ตาแดงก่ำขึ้นมอง อวี่เหวินฮ่าว ที่ยังคงยืนสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องล่าง สุรเสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและแห้งผาก แฝงไว้ด้วยกระแสแห่งความหวังเพียงน้อยนิดและความอำมหิตในคราวเดียว: “ฮ่าวเอ๋อร์…”“ลูกอยู่นี่พะยะค่ะ” อวี่เหวินฮ่าวรีบโน้มกายลง ท่าทางนอบน้อมไร้ที่ติ“เมื่อครู่เจ้าว่ากระไรนะ...” สายตาของจักรพรรดิถังคมกริบดุจคมดาบ จับจ
บางทีคุณอาจจะชอบ
