บทที่1484

ฉู่จืออี้เซถลาไปตามแรงฉุดดึง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงเล็บของนางที่จิกผ่านเนื้อผ้าเข้ามา ความรู้สึกอึดอัดพาดผ่านใจกับการกระทำที่ “ถือวิสาสะ” จนเกือบจะเรียกได้ว่าเสียมารยาทเช่นนี้

มู่เมิ่งเสวี่ยจึงค่อยคลายมือออก พลางระบายลมหายใจยาวเหยียดประหนึ่งได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งพันชั่งลงจากบ่า สีหน้าของนางฉายแววเหนื่อยล้าเจียนจะหมดแรง ทว่ากลับแฝงด้วยความแน่วแน่บางอย่างที่ดูแปลกประหลาด ราวกับฝุ่นธุลีที่ตกลงสู่พื้นจนสงบนิ่งแล้ว

แผ่นหลังของนางพิงแนบกับกำแพงเย็นเฉียบ ดวงตาจ้องมองฉู่จืออี้เขม็ง ประหนึ่งคนตกอยู่ในหุบเหวแห่งความสิ้นหวังที่ในที่สุดก็คว้าเชือกเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้

“ข้ารู้อยู่แล้ว... ว่าหากทิ้งจดหมายฉบับนั้นไว้ คนที่มาในคืนนี้ จะต้องเป็นท่านอย่างแน่นอน” น้ำเสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย ทว่าแววตากลับสว่างไสวคมกริบผิดปกติ จ้องเขม็งไปที่ร่างของฉู่จืออี้ไม่วางตา

“เกิดอะไรขึ้นกับเกอซูอวิ๋นกันแน่” ฉู่จืออี้มิได้เอ่ยทักทายให้มากความ แต่ถามเข้าประเด็นทันที สายตาลุกโชนดั่งคบเพลิง จับจ้องใบหน้าซีดขาวของมู่เมิ่งเสวี่ยเขม็ง ไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่ความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าหรือแววตาเพียงเล