คนรับใช้ผู้สูงส่ง

หลี่ชิงหยายังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่นางกำลังเผชิญ มันเป็นเรื่องน่าประหลาดยิ่งนักที่จู่ ๆ ก็กลับกลายเป็นเช่นนี้ นางเหลือบไปเห็นคันฉ่องเก่า ๆ มีเงาสลัวตั้งอยู่บานหนึ่งหัวใจเต้นระรัวพลางลุกขึ้นเดินไปยังที่ตรงนั้น

สิ่งที่ได้พบทำให้นางตกตะลึงอีกครั้งหญิงสาวผอมบางในเงาคันฉ่องดูซูบเซียวราวกับขาดสารอาหารมาหลายปี เสื้อผ้าอาภรณ์เก่าซีดไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว เพียงแต่มองดูให้ดีนางกลับมีความงามซ่อนอยู่ในใบหน้าแสนอิดโรย เมื่อสักครู่นางยังคงมึนงงและคิดทบทวนถึงสิ่งที่ตนเองกำลังประสบพบเจอและตอนนี้นางก็ยิ่งได้พบกับความจริงที่สุดแสนน่าประหลาดใจอีกครั้งหนึ่งว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริงในโลกด้วยหรือ

เจ้าของร่างบางนั่งเหม่อลอยคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง เรื่องมหัศจรรย์คราวนี้นางไม่อาจหาคำตอบให้ตนเองได้ แต่ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสมีชีวิตใหม่นางก็จะใช้สถานะและเส้นทางนี้ในการคืนความยุติธรรมให้ตนเองรวมถึงร่างกายนี้ดั่งที่นางตั้งใจเมื่อครู่ เมื่อตั้งสติได้มั่นคงแล้วหลี่ชิงหยาจึงเข้าไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางสำรวจร่างกาย รอยฟกช้ำจากการถูกทุบตีทั้งร่างแสดงถึงความอ่อนแอได้ชัดเจน นางถูกข่มเหงรังแกมานานเท่าใดแล้วถึงมีสภาพดูไม่ได้เช่นนี้ หลี่ชิงหยาครุ่นคิดระหว่างถูเนื้อตัวและรู้สึกเจ็บปวดเป็นระลอกเมื่อมือสัมผัสร่างกายของตนเอง

นางผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางเหลือบไปเห็นสมุนไพรแห้งที่ซุกเอาไว้ใต้โต๊ะหยิบมันขึ้นมาพิจารณาดูพร้อมกับดมกลิ่นที่มีความหอมเจือจาง

"มีรอยกัดแล้ว กลิ่นคล้ายยารักษาภายใน คงเอาไว้กินแก้ช้ำใน"

นางกัดคำเล็ก ๆ คำหนึ่งเคี้ยวแล้วกลืนลงท้องไป เป็นสมุนไพรแก้ช้ำในจริงอย่างที่คิดตอนแรก จากนั้นนางสำรวจไปรอบห้องที่ค่อนข้างเก่า นางอยู่ที่นี่คนเดียวไม่พบว่ามีผู้ใดมาเกี่ยวข้องด้วย แล้วสมุนไพรแห้งชิ้นนี้เล่ามาจากที่ใดกัน นางนั่งมองอยู่ไม่นานก็เก็บกลับเอาไว้ที่เดิมแล้วลุกขึ้นออกมายืนอยู่หน้าเรือน

แสงแดดอ่อนลงในยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบร่างซีดเซียว พอร่างกายได้รับแสงจากแดดพลันทำให้นางรู้สึกอบอุ่นมีพลังขึ้นมาเล็กน้อยสายตาของนางเหลียวมองไปโดยรอบ คนรับใช้ที่ทำงานอยู่บริเวณรอบ ๆ ต่างมองมาเป็นจุดเดียวกัน บ้างกระซิบกระซาบ บ้างหัวเราะขบขันราวกับนางเป็นตัวตลกบนดินที่มองอย่างไรก็ไม่สวยงามดั่งหญิงสาวทั่วไป

เพราะสถานะต่ำต้อยของนางในจวนนี้คนรับใช้ถึงไร้ความเคารพยำเกรง แม้แต่หลี่จือหลินยังไม่ให้ความสำคัญนับประสาอะไรกับผู้อื่น นางเดินออกมาจากด้านหน้ามองผู้คนเหล่านั้นเก็บเกี่ยวภาพเบื้องหน้าเข้าสู่สมองอย่างรวดเร็ว

มีคนมากมายรายล้อมบริเวณลานด้านหน้านางจึงหันหลังกลับเดินเข้าไปในห้อง ฉับพลันก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมา มือผอมแห้งเกาะผนังเดินไปเรื่อย ๆ จนถึงห้องนางไม่รอช้าล้มตัวลงนอนบนพื้นแข็งกระด้างอย่างง่ายดาย ยามที่หลังแนบกับพื้นให้ความรู้สึกเจ็บจากบาดแผลเป็นครั้งคราวจนต้องพลิกตัวนอนตะแคงเอาไว้อยู่ตลอดเวลา

ไม่รู้ว่าการมีชีวิตใหม่เป็นเรื่องน่ายินดีหรือทุกข์ใจ หลี่ชิงหยาคนนี้ไม่มีคุณสมบัติใดที่จะพาตัวเองออกจากกองทุกข์นี้ได้เลย สังขารของนางไม่เอื้ออำนวยให้ใช้งานได้คล่องแคล่ว หากยังขาดการบำรุงที่ดีอย่างนี้คงไม่แคล้วต้องเป็นเหยื่อให้คนอื่นข่มเหงอยู่ร่ำไปซึ่งนางไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น

หลี่ชิงหยานอนนิ่งเพื่อให้อาการหน้ามืดสงบลงครุ่นคิดถึงความทรงจำที่มี ชื่อหลี่ชิงหยาเป็นที่โจษจันไปทั่วถึงชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก ผู้คนข้างนอกต่างร่ำลือว่านางเป็นตัวโชคร้ายที่ทำให้มารดาเสียชีวิตและเป็นสตรีไร้ยางอายชอบมั่วสุมอยู่กับบุรุษเพศมาแล้วนับไม่ถ้วน บิดาของนางได้ยินข่าวนี้ยังหมางเมินและทอดทิ้ง จึงไม่น่าแปลกที่ฐานะคุณหนูใหญ่จะดูต่ำต้อยไร้คนใส่ใจดูแล

จวนเสนาบดีแห่งนี้คนที่ได้รับการประคบประหงมราวกับไข่ในหินมากกว่าคือหลี่เจิน คุณหนูรองผู้งดงามและน่าทะนุถนอม บุตรีเอกที่เลยวัยปักปิ่นมาสามปีแล้วกลับไร้บุรุษมาสู่ขอเพราะมักทำแต่เรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงมาตลอด ทว่าคุณหนูรองกลับตรงกันข้าม มีบุรุษตระกูลใหญ่ส่งแม่สื่อมาทาบทามไว้แล้วหลายคนและยังมีชื่อเสียงดีเลิศที่ยังพอกู้หน้าตระกูลหลี่เอาไว้ได้

เรื่องนี้ต้องยกความดีให้ไป๋เหนียงมารดาของนางที่อบรมบุตรสาวให้อยู่ในขอบเขตที่ดี และหลี่จือหลินที่เอาใจใส่อบรมนางจนมีคุณสมบัติของกุลสตรีครบถ้วนเป็นที่เลื่องลือไปทั้งเมืองหลวง

หลี่ชิงหยาผล็อยหลับไปจนกระทั่งถึงช่วงหัวค่ำท้องไส้ส่งเสียงประท้วงเพราะความหิวโหยปลุกนางให้ตื่นขึ้นมา นางลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก จำได้คร่าว ๆ ว่าห้องครัวอยู่ทิศทางไหนและเดินไปเรื่อย ๆ ความเงียบสงัดทำให้นางเดินได้เร็วขึ้นอาศัยแสงสลัวจากดวงจันทร์นำทางไปไม่ไกลก็ต้องสะดุดลง เส้นทางต่อจากนี้นางไม่เคยรู้จักเพราะนางไม่เคยได้ออกไปไกลกว่านี้ นางจึงอาศัยความรู้จากจวนแม่ทัพของตระกูลหยางมองดูโครงสร้างของจวนคร่าว ๆ แล้วปีนขึ้นไปตามโครงหลังคา ไต่ตามราวไปเรื่อย ๆ และนางก็มาถูกทางจนถึงห้องครัวในที่สุด

นางเดินย่องเบาเข้ามาถึงประตูแง้มเปิดออกเสียงเบา สอดส่ายสายตามองหาอาหารไม่นานก็พบกับซาลาเปาหลายลูก อาศัยความว่องไวคว้าเอามาซ่อนไว้ครึ่งหนึ่งจากนั้นก็ออกจากห้องครัวอย่างรวดเร็วมุ่งหน้ากลับเรือนโดยไม่ลืมถือกาน้ำชาติดมือมาด้วย

ถึงเรือนแล้วนางกินซาลาเปาหลากหลายไส้อย่างเอร็ดอร่อยจนหมดเกลี้ยงตบท้ายด้วยน้ำชารสชาติเย็นชืดจนหมดกา เมื่ออิ่มท้องความง่วงเหงาหาวนอนก็มาเยือนอีกครั้ง คราวนี้นางนอนพักผ่อนได้เต็มที่หลับสนิทจนถึงช่วงสายของอีกวัน

หลี่เจินและไป๋เหนียงไม่มาหาเรื่องหลี่ชิงหยาเป็นเวลาหลายวันแล้วนางจึงได้อยู่อย่างเงียบสงบและรักษาบาดแผลจนหายสนิท นางอยู่อย่างสงบภายในห้องอีกหลายวัน เหตุการณ์ยามที่ไม่มีคนมาก่อกวนสุขสงบเป็นที่สุด หากเลือกได้นางอยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ อาศัยอยู่เพียงคนเดียวด้วยซ้ำ

ความสุขของคนเรามักผ่านไปเร็วเสมอเมื่อห้องของหลี่ชิงหยาเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต

"ผลัวะ!"

เสียงถีบประตูสองครั้งเปิดอ้ากว้างต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนถึงหน้าห้อง ลี่เจียวเดินอาด ๆ เข้ามาในห้องราวกับเป็นเจ้านายในจวนนี้ นางยืดหลังตรงเชิดหน้าพร้อมยกมือขึ้นกอดอกมองสำรวจไปทั่วและหยุดสายตาที่ร่างของหลี่ชิงหยาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

"เจ้ามัวแต่เกียจคร้านอยู่ละสิ ขี้เกียจสันหลังยาวอยู่ทำไมตั้งหลายวัน ห้องคุณหนูของข้าสกปรกอย่างกับรังหนูเมื่อไหร่จะไปเก็บกวาดเสียที"

เสียงแหลมของลี่เจียวตวาดหลี่ชิงหยาราวกับนางเป็นขี้ข้าชั้นต่ำที่สุด นางผินหน้ามองสตรีร่างใหญ่เบื้องหน้าที่ยืนทำหน้าข่มขู่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อก็มิปาน หลี่ชิงหยาจับจ้องไปที่ลี่เจียวไม่วางตา ไม่แปลกใจที่บ่าวรับใช้ปฏิบัติต่อนางเยี่ยงนี้เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าจะเหยียบย่ำข่มเหงได้ถึงขนาดนี้ เป็นเช่นนั้นแล้วก็คงไม่มีบ่าวรับใช้คนใดที่จะพูดจาดีกับนางแน่แล้ว

"ยังกล้ามองหน้าข้าอีกรึ อยากตายหรือไร"

ลี่เจียวถลึงตาใส่นางพลางเดินย่างสามขุมเข้ามาหา ก่อนจะถึงตัวหลี่ชิงหยานางจึงเอ่ยตอบไปว่า

"คนรับใช้ในจวนนี้ข่มขู่เอาชีวิตคุณหนูใหญ่ที่เป็นบุตรสาวเจ้าของจวนและมีตำแหน่งใหญ่โตได้ด้วยหรือ"

ลี่เจียวชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ชิงหยา เกิดอาเพศใดขึ้นนางคนบ้าผู้นี้ถึงกล้าพูดจาโอหังอย่างนี้กับนาง

"เจ้าหลงลืมว่าตนเองสูงส่งตั้งแต่เมื่อไรถึงกล้าพูดเยี่ยงนี้ ไม่กลัวว่าถ้าคุณหนูรู้เรื่องเข้าจะเอาโทษเจ้ารึ"

ลี่เจียวเดือดดาลอ้างถึงหลี่เจินที่เป็นเจ้านายมาข่มขวัญหลี่ชิงหยาต่อ

"น้องหญิงเป็นน้องสาวของข้าถึงจะต่างมารดาแต่ก็นับว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน ถ้าเทียบระหว่างพี่สาวกับขี้ข้าอย่างเจ้าคิดว่านางสมควรอยู่ข้างใครล่ะ"

คำพูดเพ้อเจ้อของหลี่ชิงหยาฟังดูตลกจนน่าหัวร่อ ลี่เจียวระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดัง ๆ พร้อมถ่มน้ำลายลงพื้น

"ถุย! จะบอกให้นะขี้ข้าอย่างข้าสูงส่งกว่าเจ้าก็แล้วกัน อย่ามัวแต่ฝันเฟื่องว่าตนเองยิ่งใหญ่รีบไปทำความสะอาดให้เรียบร้อยซะ หากยินยอมทำตามคุณหนูวันนี้ข้าอาจจะใจดีให้เจ้ากินข้าวก็ได้"

ความหยิ่งผยองของลี่เจียวไม่สามารถทำลายด้วยคำพูดของหลี่ชิงหยาลงได้ ตั้งแต่เกิดมานางก็เพิ่งเคยเห็นคนรับใช้กดขี่เจ้านายทั้งยังข่มขู่สารพัด ไม่นึกไม่ฝันว่าจวนเสนาบดีผู้ตรวจราชการผู้ยิ่งใหญ่จะมีบ่าวไพร่ดื้อด้านได้ขนาดนี้

เมื่อเห็นว่าหลี่ชิงหยาไม่ขยับเขยื้อนก็สร้างความโมโหแก่ลี่เจียวเป็นอันมาก นางเดินเข้ามากระชากแขนของหลี่ชิงหยาหมายสั่งสอนให้รู้สำนึกในหน้าที่ที่ควรทำ หลี่ชิงหยาพลิกมือขึ้นมาบิดแขนของลี่เจียวกดข้อมือนางเอาไว้แน่นจนอีกฝ่ายใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"โอ้ย! ปล่อยข้านะ ข้าเจ็บ"

ลี่เจียวส่งเสียงร้องและตะโกนออกมาอย่างไม่ยอมแพ้หลี่ชิงหยาแค่นหัวเราะเย้ยหยันออกมาสองครั้งมือยังคงบิดแขนนางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

"เจ้าควรสำนึกบุญคุณพ่อข้าบ้าง มิใช่มาระรานข้าที่เรือนเช่นนี้ คิดว่าออกคำสั่งแล้วข้าจะทำตามหรือ ข้าเป็นใครเจ้าเป็นใครควรสำเหนียกเอาไว้บ้าง จำใส่หัวกลวง ๆ ของเจ้าเอาไว้ว่าเจ้าก็คือทาสของจวนเสนาบดีหลี่จือหลิน ไม่ใช่ข้า!"

หลี่ชิงหยากดเสียงต่ำพูดขึ้นหนักแน่นแผ่ไอสังหารเย็นเยียบออกมาจนสัมผัสได้ถึงความอันตราย ลี่เจียวแหงนหน้ามองนางที่อยู่ด้านบนพลันนึกหวาดกลัวขึ้นมา หลังจากถูกกดตัวเอาไว้ก็ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองลุกขึ้นมาได้อีก

"เจ้า เจ้า"

ยิ่งนางทำท่าจะพูดออกมาก็ถูกบิดข้อมือและกดตัวลงไปอีก ลี่เจียวเริ่มตัวสั่นเล็กน้อยรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา นางมีรูปร่างใหญ่กว่าหลี่ชิงหยาทว่าไม่มีกำลังแม้แต่จะชันเข่าลุกขึ้นมาพูดต่อปากต่อคำได้ดั่งเช่นเมื่อครู่

"ดูให้เต็มตาว่าเจ้าทำอะไรลงไป กล้าถ่มน้ำลายเน่าเหม็นของเจ้าใส่ห้องของข้ารึ ถ้าอยากให้ข้าปล่อยเจ้าก็เช็ดน้ำลายออกให้สะอาดแล้วข้าจะพิจารณาเจ้าอีกที"

ลี่เจียวก้มลงมองน้ำลายพลางทำหน้าอยากจะอาเจียน นางเป็นถึงคนสนิทของคุณหนูรองผู้เป็นที่รักใคร่ของทุกคน งานชั้นต่ำยังไม่เคยได้แตะต้อง แต่นางต้องมาเช็ดน้ำลายโสโครกนี่ เป็นไปไม่ได้!

"ไม่...ไม่!"

ลี่เจียวส่ายหน้าร้องขึ้นอย่างเสียขวัญเริ่มอยากจะร้องไห้ จะหนีก็หนีไม่ได้เจ็บแขนก็เจ็บแทบทนไม่ไหวยังถูกกดตัวเอาไว้ แล้ว แล้ว ตอนนี้ยังถูกหลี่ชิงหยากดหัวลงไปใกล้พื้นอีกเป็นของแถม