พลิกชะตามาทวงแค้น

พลิกชะตามาทวงแค้น

last updateLast Updated : 2025-12-31
By:  หนามชมพูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
53Chapters
3.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หยางเฉี่ยวชิวตายลงเพราะความทรยศของคนที่นางทั้งรักทั้งลุ่มหลงอย่างไร้ศักดิ์ศรี ได้เกิดใหม่ในร่างหญิงสาวผู้อ่อนแอบุตรสาวเสนาบดีผู้ตรวจราชการผู้จงรักภักดีต่อองค์ฮ่องเต้ ในตอนนี้ราชสำนักมีการแตกออกเป็นสองฝ่ายอย่างเงียบ ๆ นอกจากความแค้นที่ต้องการชำระจากร่างเก่าและสะสางหนี้แค้นของร่างใหม่ นางยังต้องการทวงคืนความยุติธรรมของตระกูลคืนมา บุรุษผู้ที่ชอบช่วยเหลือนางเพิ่งเคยพบหน้ากันในชาตินี้กลับกลายเป็นน้องชายของศัตรูและยังขี้โรครอเพียงวันตายมาถึงเท่านั้นแล้วนางจะมีหนทางอื่นที่ดีกว่านี้อีกหรือไม่

View More

Chapter 1

บทนำ

結婚して七年。

朝比奈澪(あさひな みお)は夫の森宮征司(もりみや せいじ)に知られずに、ひそかに娘を産み育ててきた。

娘の穂積玲衣(ほづみ れい)は今年五歳になるが、征司はその存在さえ知らない。父親になる機会を、澪が最初から与えなかったからだ。

夜勤の休憩に入ると、澪は隣のS県でひっそり育てている娘から届いたボイスメッセージを再生した。

「ねえママ、私、なんでパパに会ったことないの?私のパパって、もう死んじゃったの?」

まだ舌足らずな、甘えた声が流れてくる。

澪は一瞬、本気で考えた。生きてはいる。でも、父親としては死んだも同然だった。

最近、玲衣は少しずつ自分なりの考えを持つようになってきた。

小さな頭の中に、ひとつ悩みができたらしい。

自分は実の父親に一度も会ったことがない、ということ。

その疑問は、日ごとに大きくなっている。

そのせいで澪は、征司に打ち明けるべきかどうか、真剣に迷い始めている。

実は五歳になる娘がいるのだと。育児で一番手のかかる時期はもう過ぎている。今さら苦労もなく父親になれるなんて、ずいぶん都合のいい話ではないか。

玲衣とのトーク画面を閉じて、澪はふと日付を確かめた。

気づけば、征司との結婚生活はもう残り三か月ほどだ。

少し迷った末、澪は征司とのLINEを開いた。ほとんどやり取りのないトーク画面に、ゆっくりと文字を打ち込んだ。

【もし、私たちに子供がいたとしたら、あなたは……】

送信する前に、診察室のドアが慌ただしく開いた。

若い看護師が顔をのぞかせ、早口で澪を呼んだ。

「澪さん、急患です!妊娠初期の患者さんで、性行為のあと強い腹痛が出たそうです。かなり無理があったようで、黄体嚢胞が破裂する疑いがあります!」

澪はすぐにスマホの画面を消して、立ち上がると、眉を寄せたまま看護師の後について急ぎ足で外へ出た。

「もう、何を考えてるの。妊娠初期にそんな無茶をするなんて……少しは我慢できないの?」

看護師がカーテンを開けた瞬間、澪はそこで言葉を止めた。

ベッドに横たわっているのは、見覚えのある女だった。

二秒ほど遅れて、澪は驚きを隠せないまま相手の名を呼んだ。

「紗耶さん?」

白石紗耶(しらいし さや)は、征司の従弟の婚約者だ。

紗耶も澪を見た瞬間、ほんのわずかに動きを止めたが、返事はしなかった。

澪は反射的に彼女の状態を確認した。

紗耶の婚約者である征司の従弟は、五か月前に会社の帳簿をめぐる不正で懲役一年六か月の実刑判決を受け、今も服役中だ。

紗耶のお腹はまだ目立っておらず、見ただけでは妊娠しているとは分からない。仮に妊娠しているとしても、まだ初期のはずだ。

だとすれば、時期が合わない。

だが、今はそんなことを考えている場合ではない。澪は余計な詮索の念を胸の奥に押し込み、医療用手袋を手に取った。

「横になってください。診察しますから」

ところが紗耶は、急に身を起こした。澪が現れたことが不快でたまらない、という顔で言った。

「結構です。転院しますので」

若い看護師が困ったように澪を見る。

澪は静かに言った。

「転院するにしても、その前に状態だけは確認させてください。放っておくと危ないかもしれません」

紗耶は眉をひそめた。

澪の、どこか隙のない凛とした態度が気に入らない。

澪はそれ以上言い合わなかった。今は感情を挟んでいる場合ではない。

「少しお腹を見るだけですから」

そう告げて身をかがめ、紗耶の服の裾に手をかけた。

その瞬間、紗耶が冷たく唇を歪め、澪の手を払いのけた。

ぱん、と乾いた音が響いた。

思ったより強い力で払われ、手の甲に鋭い痛みが走った。

目を落とすと、そこはすでに赤くなっている。

澪が反応するより早く、紗耶は急に声色を変え、澪の背後へ甘えるように呼びかけた。

「征司……」

その名に、澪は手の痛みも忘れて振り向いた。

男は落ち着いた足取りで近づいてくる。

コートを腕にかけ、すらりとした長身がそこにいるだけで人目を引いた。品のある佇まいに、誰もが目を奪われてしまう。

征司は一瞬だけ澪と目を合わせた。けれど、すぐに何事もなかったように視線を外した。

彼は足を止めることもなく、冷ややかに目をそらして、赤の他人のように澪の横を通り過ぎ、ベッドの反対側へ回った。

低く澄んだ声には、わずかな心配がにじんでいる。

「具合は?」

澪はその場で息をのんだ。

紗耶の付き添いとして駆けつけてきたのが、よりにもよって征司だとは。

七年間、夫婦であることを周囲に伏せてきた、自分の夫だ。

征司の意識がすべて紗耶に向けられている。

それを見た瞬間、澪はふと思いついた。

彼は、さっき紗耶が自分の手を強く叩いたところを見ていたのだろうか。

征司に気遣われ、紗耶は固まったままの澪をちらりと見て、ほんの一瞬、勝ち誇ったような色をその目に浮かべた。

それから征司を見上げ、甘えるような声で言った。

「知ってるでしょ。お腹が痛くて、病院に来たの」

その一言で、周りの看護師は察してしまった。

つまり、例の「激しい性行為」の相手は、目の前の男だということだ。

征司は否定もせず、説明することもなかった。

澪はただその光景を見つめ、反応することすら忘れていた。

夫は目の前で、従弟の婚約者を当然のように気遣っている。

征司はもともと感情を表に出さない男だ。

けれど、二人の間に流れる空気がただならないことくらい、澪にも分かった。

まして紗耶が救急に運ばれた理由を、夫は知っている。

その事実に気づいた澪の体に悪寒が走った。

これまで澪は、征司はもともと誰に対しても淡泊な人なのだと思っていた。

愛し方を知らない人なのだと。

けれど、違う。

彼は人を愛することができないわけではない。ただ、その相手が自分ではないだけだ。

この局面とその相手があまりにも滑稽すぎて、彼女は思わず笑い出しそうになった。

例の「激しい性行為」の相手が誰なのか。そんなことは誰が見ても分かる。

澪がその場に立ち尽くしていると、征司がようやくこちらを見た。その冷ややかな一瞥に、澪ははっと我に返った。

手袋をはめ、診察しようとする手がかすかに震える。

さっき叩かれた手の痛みが、今になってじわじわと広がってきて、頭の中が真っ白になった。

ここまで来れば、答えはもう出ている。わざわざ確かめて、これ以上惨めになる必要などない。

征司が澪に何も言わないのを見て、紗耶はすべてを察したように、唇の端をわずかに上げた。

彼女は澪に聞かせるように、わざと甘えた声で言った。

「征司、私、転院したい。ちゃんと診てくれる病院に連れてって」

「分かった」

征司は迷わなかった。

紗耶が何を望んでも、彼は当然のように叶えるのだろう。

二人の間には、他人が入り込めないほどの親密さがある。

長年、目の前の男を深く愛してきた妻として、澪にそれが分からないはずがない。

その光景は見ているだけで、胸の奥が少しずつ裂けていくようだった。

紗耶の「もっとちゃんと診てくれる病院」という含みのある言い方に、澪はすぐ気づいた。

転院したいというのは、ただの口実だ。彼女が本当に言いたいのは、澪には診てもらいたくない、澪なんか信用できない、ということだった。

征司は慣れた様子で転院の手配を進め、その間も澪に声をかけることはなかった。まるで彼女がそこにいないかのように、最後まで一度も振り返らなかった。

二人が診察室を出て行ったあとも、澪はしばらく、その衝撃から抜け出せなかった。

一部始終を見ていた同僚たちは、すぐに熱のこもった噂話を始めた。

「うわ、最近の若者ってほんとすごいね」

若い看護師は目を輝かせている。

「でも、あの男、ずば抜けてかっこいいわ。あっちのほうも凄そうだよね!」

澪はうつむいたまま、どこか上の空で、手につけた医療用手袋をゆっくり外していく。

「そう」

看護師は澪の反応の薄さにも気づかず、ふいに声を落として聞いてきた。

「そういえば澪さんも、結婚してけっこう経ちますよね?お子さんはいないんですか?」

澪は手袋をゴミ箱に捨てた。

「うちの夫、EDで、治療を受けてるところなの」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกมาก ลุ้นทุกตอนจบดี ขอบคุณคะ
2026-10-03 18:22:34
0
0
Pitpimol Pitanilap
Pitpimol Pitanilap
สนุกมากๆ ค่ะ
2026-06-25 19:48:45
1
0
Pitpimol Pitanilap
Pitpimol Pitanilap
สนุกมากไปค่ะ
2026-06-25 19:48:26
1
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
ก็สนุดนะ เสียดายตรงเพื่อนสนิทที่ทรยศนางเอกกลับรอดไปได้ ไม่ได้รับผลกรรมไปด้วย ทั้งๆที่ร่วมมือกับองคชายสามทำร้ายครอบครัวนางเอกแท้ๆ แค่รู้สึกผิดก็รอดตัวเฉย
2026-01-28 15:16:19
1
0
53 Chapters
บทนำ
เสียงไชโยโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องไปทั่วทั้งจวน ผ้าสีแดงผูกประดับตกแต่งหรูหราสมฐานะขุนางชั้นสูงและเชื้อพระวงศ์ผู้สูงส่ง แขกผู้มีเกียรติต่างส่งเสียงแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวที่กำลังทำพิธีสำคัญ ทุกคนยืนเรียงเป็นแถวยาวจนสุดเส้นถนนหน้าวังหลวงมาถึงจวนอ๋อง ดอกไม้มงคลโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของงานมงคลบ่งบอกว่าเจ้าของงานนี้มีความสำคัญมากเพียงใด จวบจนพิธีการเสร็จสิ้นลงในตอนค่ำก็เป็นช่วงเวลาของคู่บ่าวสาวเพียงสองคน แสงไฟจากเชิงเทียนสว่างไปทั่วห้องที่ตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม ไม่ต่างจากหญิงสาวในชุดสีแดงมงคลมีผ้าคลุมใบหน้าปกปิดความงดงามเอาไว้ นางยังคงนั่งนิ่งรอคอยช่วงเวลาสำคัญที่ใกล้เข้ามาในอีกไม่ช้า สิ่งที่วาดฝันมาเนิ่นนานกำลังจะเกิดขึ้นจริงในคืนนี้ เพียงแค่จินตนาการมือเล็กที่วางทับซ้อนกันบนตักพลันสั่นน้อย ๆ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งหวาดหวั่นตื่นกลัวระคนยินดีอย่างสุขสม คิดถึงตรงนี้ปากรูปสวยก็อดเผยอยิ้มออกมาไม่ได้ กว่านางจะฝ่าฟันเข้ามาอยู่จุดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย หญิงสาวในแคว้นซีหนานต่างมุ่งหวังในตำแหน่งสูงสุดของจวนอ๋องแห่งนี้ทว่าในที่สุดแล้วก็ตกเป็นของหยางเฉี่ยวชิวเพียงหนึ่ง
Read more
วิญญาณหวนคืน
"โบยมันเลยอย่ายั้งมือ เอาน้ำเย็นมาสาดแล้วโบยมันอีก!" เสียงกดต่ำสั่งคนรับใช้ที่พร้อมใจถวายชีวิตให้นางโบยหญิงสาวร่างผอมบางที่ทรุดกายอยู่ตรงหน้า จังหวะการลงมือหนักหน่วงโดยไร้มนุษยธรรมทำให้ไม่แน่ใจว่าร่างของนางยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่ "ท่านแม่ มันนิ่งนานแล้วนะเจ้าคะตายหรือยังก็ไม่รู้" หลี่เจินชะโงกหน้าพร้อมยื่นจมูกมองสตรีอีกคนที่นอนอยู่บนพื้นอย่างรังเกียจพลางสะกิดถามมารดาของนาง "ตายได้ก็ดี จวนนี้จะได้สูงส่งขึ้นมาเสียที" ไป๋เหนียงเอ่ยขึ้นยังไม่หายโมโหทั้งที่ระบายโทสะมาครึ่งค่อนวันแล้ว "โบยมันแล้วสาดน้ำลงไปอีกพอฟื้นขึ้นมาก็โบยต่อไปเข้าใจหรือไม่" นางยังไม่ยอมเลิกราโดยง่ายครั้งนี้หากยอมให้อีกคนมีชีวิตอยู่ก็เท่ากับเป็นเสี้ยนหนามทิ่มแทงจิตใจไม่รู้จบ สิ่งที่ง่ายดายที่สุดคือทำให้นางหายไปจากโลกนี้เสีย "ฮูหยินขอรับนางนิ่งไปแล้วขอรับสาดน้ำก็ไม่ยอมฟื้น" บ่าวรับใช้ผู้ชายรู้สึกผิดสังเกตจึงเข้ามารายงานอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไป๋เหนียงไม่คิดว่าหลี่ชิงหยาจะเป็นอะไรง่าย ๆ เด็กคนนี้ดวงแข็งจะตายไป คราวก่อนหลี่เจินแกล้งผลักตกน้ำนางยังตะเกียกตะกายขึ้นมาเองได้ โดนโบยก็บ่อยครั้งแล้วคราวนี้คงไม่ใจเสาะชิงตายลาโ
Read more
คนรับใช้ผู้สูงส่ง
หลี่ชิงหยายังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่นางกำลังเผชิญ มันเป็นเรื่องน่าประหลาดยิ่งนักที่จู่ ๆ ก็กลับกลายเป็นเช่นนี้ นางเหลือบไปเห็นคันฉ่องเก่า ๆ มีเงาสลัวตั้งอยู่บานหนึ่งหัวใจเต้นระรัวพลางลุกขึ้นเดินไปยังที่ตรงนั้น สิ่งที่ได้พบทำให้นางตกตะลึงอีกครั้งหญิงสาวผอมบางในเงาคันฉ่องดูซูบเซียวราวกับขาดสารอาหารมาหลายปี เสื้อผ้าอาภรณ์เก่าซีดไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว เพียงแต่มองดูให้ดีนางกลับมีความงามซ่อนอยู่ในใบหน้าแสนอิดโรย เมื่อสักครู่นางยังคงมึนงงและคิดทบทวนถึงสิ่งที่ตนเองกำลังประสบพบเจอและตอนนี้นางก็ยิ่งได้พบกับความจริงที่สุดแสนน่าประหลาดใจอีกครั้งหนึ่งว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริงในโลกด้วยหรือ เจ้าของร่างบางนั่งเหม่อลอยคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง เรื่องมหัศจรรย์คราวนี้นางไม่อาจหาคำตอบให้ตนเองได้ แต่ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสมีชีวิตใหม่นางก็จะใช้สถานะและเส้นทางนี้ในการคืนความยุติธรรมให้ตนเองรวมถึงร่างกายนี้ดั่งที่นางตั้งใจเมื่อครู่ เมื่อตั้งสติได้มั่นคงแล้วหลี่ชิงหยาจึงเข้าไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางสำรวจร่างกาย รอยฟกช้ำจากการถูกทุบตีทั้งร่างแสดงถึงความอ่อนแอได้ชัดเจน นางถูกข่มเหงรังแกมานานเท่
Read more
ถูกใส่ความ
ลี่เจียวดิ้นขลุกขลักเริ่มส่งเสียงร่ำไห้หลี่ชิงหยาบีบบังคับนางกดใบหน้าลงพื้นถูคราบน้ำลายไปมาหลายรอบจนกระทั่งเห็นว่าแห้งสนิทแล้วจึงดึงตัวนางขึ้นมา ยิ้มเยาะครั้งหนึ่งกัดฟันกรอดพูดต่อ "ไปหาน้องหญิงกันเถอะ ข้าพร้อมทำความสะอาดให้คุณหนูรองแล้วล่ะ" นางลากลี่เจียวไปตามทางเดินถึงร่างของนางจะผอมบางทว่าตอนนี้กลับรู้สึกมีกำลังวังชามากขึ้น คิดถึงเมื่อครู่ที่ลี่เจียวบอกว่าถ้าทำถูกใจอาจจะใจดีให้กินข้าวได้ นั่นแสดงความจริงออกมาให้เห็นแล้วว่าคนพวกนี้ข่มเหงรังแกนางมาเนิ่นนานเพียงใด 'ไม่เห็นจะเป็นไรไม่ให้ข้ากินข้าก็ไม่กิน ห้องครัวก็รู้จักแล้วเดินไปกินที่นั่นยามดึกสบายใจกว่า' นางทั้งดึงทั้งลากลี่เจียวไประหว่างทางโดยไม่ยั้งมือแม้แต่น้อยสร้างความตกตะลึงให้บ่าวรับใช้ที่ทำงานบริเวณนั้นเป็นอันมาก พวกเขาเห็นเหมือนกันว่าคุณหนูใหญ่ทำสิ่งใดอยู่ทว่าเมื่อสบตากับนางกลับต้องรีบหดคอเพราะแววตาแข็งกระด้างที่กวาดมองมายังพวกเขาชวนให้ขนหัวลุกยิ่งกว่าปีศาจจ้องกินคน หลี่เจินเดินออกมานอกห้องถือคันฉ่องเดินกรีดกรายไปมา ส่องดูเงาสะท้อนความงามของตนเองยิ้มหวานอย่างภาคภูมิใจ นางเดินมาถึงด้านหน้ามองตรงไปแทบไม่อยากเชื่อสายตากับภา
Read more
เอาใจคุณหนูใหญ่
หลังจากที่สองคนแม่ลูกหารือกันหลี่เจินไม่เสียเวลาเปล่า นางหาเรื่องมากลั่นแกล้งหลี่ชิงหยาตามความถนัดเหมือนที่เคยทำมา "ลี่เจียว เจ้าทำความสะอาดห้องของข้าแล้วหรือยัง" ลี่เจียวที่เคยหยิ่งยโสว่าตนเป็นคนสนิทของคุณหนูรองก้มหน้างุด หลังจากโดนคุณหนูถีบเมื่อวานวันนี้นางจึงค่อนข้างพูดน้อยและถ่อมตัว "ทำเสร็จแล้วเจ้าค่ะ" "ดีมาก ขยับมาใกล้ ๆ ข้า" คุณหนูอารมณ์แปรปรวนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายลี่เจียวกล้า ๆ กลัว ๆ ขยับเข้าไปใกล้ นางไม่มั่นใจแล้วว่าตอนนี้คุณหนูจะโมโหขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุหรือไม่ หลี่เจินยกมือป้องปากกระซิบข้างหูลี่เจียว ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายสิ้นไปนางฉีกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเอ่ยขึ้นว่า "คุณหนูสบายใจได้เจ้าค่ะ บ่าวจะตั้งใจทำงานเต็มที่" หลี่เจินยิ้มแย้มส่งสัญญาณลี่เจียวไม่รอช้าหมุนกายวิ่งไปยังห้องครัวทันที ไม่นานก็มาถึง ไม่พบใครอยู่ข้างในนางจึงเข้าไปจัดการตามคำสั่งจัดถ้วยอาหารใส่ถาดแล้วยกออกไป ศัตรูตัวฉกาจของเจ้านายก็เป็นของนางด้วย เมื่อวานถูกหลี่ชิงหยาทำให้เจ็บทั้งกายและใจวันนี้นางจะทวงคืนความแค้นของเมื่อวานคืนมาให้จงได้ หลี่ชิงหยานั่งอยู่ในห้องนางมิได้ออกไปไหนหลังจากรับรู้เรื่องราวตร
Read more
ถูกลงโทษ
"เจ้าค่ะ" ซือซือรู้สึกโล่งอกจากน้ำเสียงฟังสบายของหลี่ชิงหยา นางเดินเข้าไปยกถาดแล้วรีบรุดออกไปจากเรือน หลี่เจินมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างคับแค้นใจที่สุด นับเป็นครั้งที่สองแล้วที่นางพลาดท่าให้กับหลี่ชิงหยา "ใครอยากกอดเจ้ากันสกปรกจะตาย" เสื้อผ้าอาภรณ์เปรอะเปื้อนคราบอาหารแต่นางก็ยอมพ่ายแพ้ไม่ได้ อย่างน้อยต้องใช้ปากข่มขวัญให้เป็นประโยชน์ก็ยังดี หลี่ชิงหยายกยิ้มพึงพอใจกับผลงานตอนนี้เป็นอย่างยิ่ง "เช่นนั้นถ้าไม่มีเรื่องใดแล้วเจ้าสองคนก็กลับไปเถิดข้าจะพักผ่อน" นางพูดใจเย็นเหมือนมองไม่เห็นความเดือดร้อนของหลี่เจิน "หลี่ชิงหยา เจ้ากล้าเยาะเย้ยข้าคอยดูข้าไม่มีทางละเว้นเจ้าแน่!" "ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วพวกเจ้าก็ควรกลับไปพักผ่อนเช่นกัน หากท่านพ่อมาเจอเจ้าในสภาพนี้จะแก้ต่างให้ตัวเองว่าอย่างไร เจ้ารู้อยู่แก่ใจดีว่าทำอะไรลงไป หากท่านพ่อไต่สวนข้า ข้าสามารถตอบคำถามได้ทั้งหมดแล้วพวกเจ้าเล่า เตรียมข้อแก้ตัวที่คิดว่าเชื่อถือได้ไว้หรือยัง" หลี่เจินหัวเราะใส่หน้าหลี่ชิงหยา ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมานางก็รู้จักต่อปากต่อคำมิหนำซ้ำยังกล้าข่มขู่ ช่างดูตลกยิ่งนัก "เหอะ ช่างน่าหัวร่อ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครที่ท่านพ่อจะร
Read more
ความโชคดีในวันร้าย ๆ
หลี่ชิงหยาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังกอกแกกตรงประตู นางลุกขึ้นไปส่องรูเล็ก ๆ ของผนังที่เป็นรอยขาด ตอนนี้ยังไม่สว่างแล้วใครมาเยี่ยมเยียนนางในยามดึกสงัดเช่นนี้ หลี่ชิงหยานั่งพิงผนังในมุมมืดหายใจแผ่วเบา นางไม่รู้ว่าผู้มาเยือนยามวิกาลมีจุดประสงค์เช่นไร หากเอะอะโวยวายขึ้นมานางอาจมีอันตรายได้เพราะไป๋เหนียงกับหลี่เจินคงยังไม่เลิกรา หรือไม่หลี่จือหลินก็อาจส่งคนมาจัดการนางเป็นการส่วนตัว "อย่าเสียงดังนะ รีบเข้ามาแล้วปิดประตู" หญิงสูงวัยคนหนึ่งมาพร้อมกับอีกคนที่เยาว์วัยกว่าถือตะเกียงเดินเสียงเบาเข้ามาในห้อง ภายในค่อนข้างแคบแสงสว่างมีไม่มากเมื่ออยู่ภายในห้องเล็ก ๆ จึงดูสว่างชัดเจนพอที่จะมองเห็นใบหน้าคนทั้งสอง "คุณหนูเจ้าคะ หลับหรือไม่ ข้าเอาอาหารมาให้" น้ำเสียงของนางทั้งนุ่มนวลอ่อนโยนแตกต่างจากบ่าวไพร่คนอื่นที่พูดกับนางทั้งดูถูกและเหยียดหยามราวกับอยู่คนละชนชั้น หลี่ชิงหยาขยับตัวเข้าไปใกล้เห็นใบหน้าทั้งสองคนได้ชัดเจน "ซือซือ ป้าเซียว" เซียวซือและซือซือ สองแม่ลูกเอาอาหารมาส่งให้นาง เซียวซือเป็นคนซื้อของกินของใช้ประจำจวนและซือซือเป็นลูกของนางที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน เซียวซือทอดสายตาม
Read more
ไม่ไว้ใจข้าหรือ
นอกจากนางเป็นหญิงแพศยาไร้ยางอายยังพ่วงท้ายด้วยนางปีศาจด้วยเช่นนั้นรึฟังดูเป็นฉายาที่ตลกสิ้นดี แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้ นางถูกอบรมให้อยู่กับความเป็นจริง ทว่าเมื่อเจอกับตัวเองทำให้นางได้เปิดหูเปิดตากับความงมงายของจวนขุนนางใหญ่แห่งนี้ "เจ้าเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยรึ" หลี่ชิงหยามีชื่อเสียงโด่งดังในเรื่องไม่ค่อยดีนักซึ่งนางก็เคยได้ยินมาบ้าง ไม่คิดว่าเหตุการณ์จริงจะเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำยังถูกหมายเอาชีวิตจากคนในจวน ซึ่งระยะหลังมานี้ดูเหมือนจะถี่ขึ้น ชีวิตสตรีอ่อนแอคนหนึ่งช่างจนตรอกจริง ๆ ระหว่างที่เดินหาซือซือในที่สุดก็ได้พบซือซือเดินถือตะกร้ามาจากข้างนอก นางเห็นหลี่ชิงหยาเดินออกมาไกลจากเรือนก็ตกใจรีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา "คุณหนู ออกมาไกลเกินไปแล้วเจ้าค่ะ หากฮูหยินทราบเรื่องเข้าจะเป็นอันตรายนะเจ้าคะ" ซือซือพูดพลางมองซ้ายขวาเกรงว่าสิ่งที่นางกังวลจะเกิดขึ้นจริง หลี่ชิงหยาเพียงยิ้มบางบอกกับซือซือไม่เห็นท่าทางตื่นกลัวแสดงออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย "ข้ามาตามหาเจ้า มีเรื่องจะพูดด้วยมาทางนี้เถิด" นางเดินนำหน้าพาอ้อมไปทางด้านหลังจวน ซือซือถือตะกร้าตามไปมองหน้ามองหลังยังไม่ไว้ใจง่าย
Read more
จวนที่มีแต่ตัวตลก
ซือซือรู้สึกค่อนข้างแปลกที่หลี่ชิงหยาไม่เหมือนคนอื่น ยามผู้ใดพบเจอหน้านางต้องใช้งานอยู่ร่ำไปโดยไม่สนใจเวลาและสถานที่ นางครุ่นคิดไปตลอดทางจนกระทั่งกินข้าวเสร็จจึงนึกขึ้นได้ว่าคุณหนูใหญ่ไม่เคยกินข้าวร่วมโต๊ะกับนายท่านและฮูหยิน เพราะฉะนั้นนางควรเป็นคนยกไปให้ที่เรือน วันนี้นางจึงทำโจ๊กอย่างง่ายไปให้หลี่ชิงหยา "ข้าทำโจ๊กมาให้ท่าน กินเถิดเจ้าค่ะ" หลี่ชิงหยานั่งอ่านตำราอยู่เงยหน้าขึ้นมา กลิ่นหอมของอาหารชวนหิวทำให้นางละความสนใจกระนั้นก็ยังไม่พ้นสายตาของซือซือไปได้ ได้ยินมาว่าคุณหนูไม่เคยเรียนหนังสือเรื่องการเขียนตัวอักษรยิ่งไม่ต้องพูดถึง แล้วจะอ่านตำราเป็นเล่มได้อย่างไร หลี่ชิงหยาเริ่มกินโจ๊กรสชาติดีที่สุดตั้งแต่อยู่ในจวนนี้มา นางรู้ว่าซือซือมีความรู้สึกอย่างไรบ้างในตอนนี้แต่มิได้ปิดบังความรู้สึกเพียงแต่ไม่แสดงออกมา หากถามขึ้นเมื่อไรนางก็สามารถบอกได้อย่างเปิดเผย เมื่อมาเป็นคนของนางก็ควรให้ความไว้เนื้อเชื่อใจกันการอยู่ร่วมกันถึงจะราบรื่น หลังอาหารเช้าซือซือเตรียมของมาทำความสะอาดห้องหลี่ชิงหยาจึงออกไปเดินเล่นข้างนอกเพื่อความสะดวกในการทำงาน ขณะที่นางกำลังทอดสายตามองไปที่สวนดอกไม้ลานหน้าจวน
Read more
ได้คนติดตามเพิ่ม
ไป๋เหนียงและหลี่เจินไม่ได้มาหาเรื่องที่เรือนของหลี่ชิงหยาหลายวันแล้ว พวกนางเข้าใจว่ายังถูกขังอยู่ในห้องเก็บของคงไม่ถูกปล่อยออกมาง่าย ๆ หลี่จือหลินโกรธเกรี้ยวถึงขนาดนั้นไม่มีทางปล่อยนางให้มีอิสระง่าย ๆ แน่ ซือซือทำความสะอาดเสร็จนางจึงขอตัวออกไปซื้อของเข้าจวนช่วยเซียวซือ หน้าที่นี้ขึ้นตรงกับหลี่จือหลินหลี่ชิงหยาจึงอนุญาต อีกเหตุผลหนึ่งคือซือซือจะได้รู้ข่าวต่าง ๆ จากภายนอกจวนไว้รายงานนาง ระหว่างที่คนไม่อยู่หลี่ชิงหยาก็เข้าไปอยู่ในห้องปิดประตูเรือนเอาไว้แล้วนอนพักผ่อน บนถนนหลวงของแคว้นซีหนานที่กว้างขวาง ผู้คนพลุกพล่านแทบตลอดทั้งวัน เนื่องจากแคว้นมีขนาดใหญ่ ณ ที่แห่งนี้จึงมีชีวิตชีวาแม้กระทั่งยามค่ำคืน กิจการค้าสองข้างทางคึกคักการค้าขายรุ่งเรืองประชาชนหน้าตาเบิกบาน ซือซือออกมาซื้อของกับเซียวซือ วันนี้ต้องซื้อเพิ่มบางส่วนนางจึงให้เสี่ยวจูหลานสาวกำพร้าที่อาศัยอยู่ด้วยกันมาช่วย โดยปกติเสี่ยวจูช่วยงานที่บ้านเซียวซือและออกไปรับจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ จึงไม่ค่อยได้มาช่วยงาน นาน ๆ ครั้งเซียวซือจะพานางมาด้วย "พี่เสี่ยวจูต้องถือของช่วยข้าเข้าไปในจวนแทนท่านแม่แล้วล่ะ วันนี้ท่านแม่ปวดแขนมากคงไปไม่ไหวแล
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status