หมอหญิงยอดดวงใจพันเอก

หมอหญิงยอดดวงใจพันเอก

last updateLast Updated : 2025-08-05
By:  moonlight -miniOngoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อโชคชะตาไม่เพียงส่งต่อชีวิต… แต่ส่งต่อความลับของกาลเวลา สมองพรรคดีแด่ท่านผู้นำ สองมือเพื่อชาติ ถือปืนและอำนาจ แต่หัวใจเพื่อเธอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

JACE.

‘Alpha, I bumped into Lady Amara. She was running toward the forest line and told me not to follow her. I think something happened to her. She looked bad.’

I kept repeating the warrior’s words in my head as my wolf, Zero, hiked up his speed, heading in the direction where we thought we could find her. My heart was pounding too hard, worried that something bad had happened to her. And, knowing Amara, she was the last female on the planet that would seek help.

My name is Jackson Galhart, or you can call me Jace.

Tomorrow, I will step up as the new Alpha of the Black Shadow Pack, something I have spent my whole life preparing for.

Just a moment ago, I was standing on the training ground, watching as my father, Alpha Jacob Galhart, spent the last night of being an Alpha in friendly combat with his most trusted men, his Beta and Gamma.

Pride rose in my chest as I watched my father display all the skills he learned and acquired through the years. He was a great Alpha and even a greater warrior.

He might be in his forties, but he was still capable of rendering anyone immobile with his combat skills. But with him fighting both Beta Gavin and Gamma Aaron, who were almost on par with him, I doubted if any of them would end up submitting. They were by far the best fighters in this pack, and my only hope was that I, together with my Beta and Gamma, Tyler, and Austin, would be able to achieve what they had, if not surpass them.

With the passing of the title happening tomorrow, I was supposed to be just taking it easy tonight. I blocked off my schedule this afternoon until the ceremony so I could have time for myself before I gave my all to this pack, but then one of the warriors reached out to me and told me about seeing Amara in the middle of the forest, near the Shadow Academy.

It had been my mother’s dream to build a fortress for teenagers who would be taught about shifter and human ways through a regular high school, and my father, with the support of his closest friends, the Alpha Circle, had made it a reality.

Thus, the Shadow Academy was born.

Twelve years later, we had many students who resided within the academy under the protection of our pack. Most of the students here were Alpha heirs, including Amara, the firstborn Alpha Female from the Blood Moon Pack, Alpha Aeon, and Luna Alexa’s only daughter.

Amara was only sixteen, the same age as Catherine. And although she started as one of my closest friends, puberty tore us apart as I navigated my adolescent years with the males of my age, while she became closer with my younger sister.

But it didn’t mean I wasn’t looking out for her. Amara and I had a special bond since we were pups. I had vowed to her that I would mentor her and would always protect her at all costs.

And an Alpha never backed down with his words, so despite the gap between us lately, my eyes had always seen her, even without her knowing it.

Zero howled to the moon as Amara’s sweet scent hit our nose. I could also feel a sense of fear in her aura as we neared the clearing where she was.

Amara was never one to show fear, even at difficult times. It was the reason why every female her age, and even those slightly older, looked up to her for advice.

But if she was terrified at the moment, I could only imagine what she was going through.

I found her two hundred meters away from her dormitory, lying on the forest ground, clutching her stomach and whimpering in pain.

I let out a low growl at all the horrible thoughts that crossed my mind.

Did someone assault her?

My eyes roamed her body as I walked slowly toward her, hoping that I would not find any traces of blood or bruises that would tell me that she had been assaulted.

Because heaven forbids, I will rip apart the person who touches her.

……………..

AMARA.

I whimpered loudly before breathing through my mouth as I curled my body into a fetal position. I was laying on the damp, cold forest ground, thinking of all the possible reasons I was having this burning pain in my stomach.

Shifters rarely have period pains, and I had never experienced one, so I was sure this was not it.

"Aaaah…" I screamed as tears trickled down my face while my teeth chattered. The pain erupted from my spine to every bone in my body, and I felt like I was being ripped apart.

I had no idea how to make the pain go away, but I just wanted it to stop.

I don’t even know what was happening to me.

I heard movement in the bushes a few feet away — twigs snapped, leaves rustled and a wolf's paws thudded against the ground.

Someone was approaching. Please let it be someone that could be trusted.

I had no idea why I ran inside the forest at the first sign of pain instead of telling the dormitory headmistress. Maybe because I was so used to being the tough one, I thought I could handle anything.

But all the bravery in me was already slipping away.

My eyes were blurry from the tears that just kept coming, but I could make out an image of something approaching.

A black wolf.

An Alpha wolf.

I swiped the tears with the back of my hand before I pushed myself off the ground so that I ended up on all fours before I titled my head in the direction of the wolf.

"Zero…" My voice croaked before my arms buckled and my body stumbled on the ground.

Zero, the black wolf, shifted before my eyes and was replaced by his human.

Jace.

Jace rushed forward and held my arms as he gently lifted my body off the ground, carrying me in bridal style. If this were any other time, my heart would definitely flutter at the sight of him being naked, but my mind couldn’t think of anything aside from the pain coursing through my whole body.

"What’s going on? Does it hurt somewhere?" He asked as he walked forward, his voice laced with concern.

"Everywhere hurts."

"Did someone... did someone assault you?" I saw his eyes dilate as his jaw clenched. His grip on my body tightened before he pulled me into his chest, that I could hear the heavy beating of his heart.

"No. I don’t even know what’s happening to me!"

And then I screamed again! It was so loud that it made Jace stop in his tracks and drop to one knee before he laid me on the ground.

"Amara, I think you’re shifting." He told me.

Shifting? No one should be shifting. It wasn’t even a full moon. But then, there were things in this world that couldn’t be explained.

"I just turned sixteen." I tried to say it in a straight voice.

"And a firstborn Alpha Female…" He added.

"Only male… shifts… early…" I spoke haltingly from the pain.

In the world of shifters, shifting into our wolves for the first time happens on the last full moon before we turn eighteen.

Except for male Alpha heirs such as Jace. They were expected to shift earlier, around the age of 14 or 15. But I had not heard of a female Alpha heir who shifted at this age, so I was not sure if he was right about this.

I was still lost in my thoughts when I felt his hand wipe the sweat from my forehead, and my panting turned into a soft moan. His touch gave relief to the burn I was feeling inside. "Touch me again, please. The burn lessens."

"Like this?" He placed his palm on my forehead, and I nodded before pushing my head forward to be closer to him.

Jace snaked his arms around my body and adjusted our position. He sat on the grounds, with me sitting on his lap — coiled and cradled like a baby in his arms.

"We need to take off your clothes, or at least your shorts and your bra, so nothing will restrict you if you’re shifting."

Being naked in the middle of a forest was the last thing I wanted, but I nodded my head. I trusted Jace. He would never put me in danger or abandon me.

As much as I wanted to move, I couldn’t. My face was resting against his neck, seeking comfort from his body and his scent.

"Don’t sleep. You need to shift…" His voice came out hoarsely.

"It feels good here."

"They stay there but don’t sleep. Do you want me to take off your shorts?"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
บทที่ 1
เมื่อโชคชะตาไม่เพียงส่งต่อชีวิต… แต่ส่งต่อความลับของกาลเวลาสมองพรรคดีแด่ท่านผู้นำ สองมือเพื่อชาติ ถือปืนและอำนาจ แต่หัวใจเพื่อเธอนิยายเรื่องนี้ เป็นภาคต่อจากนิยายเรื่อง ชายาของท่านโหวสิ้นใจแล้ว บทนำเมื่อโชคชะตาไม่เพียงส่งต่อชีวิต… แต่ส่งต่อความลับของกาลเวลาในค่ำคืนที่ฝนโปรยปราย ลมหนาวพัดพาระลอกคลื่นกระทบผิวน้ำของบ่อน้ำเก่าแก่ เสียงฟ้าร้องดังลั่นเหนือยอดไม้สูง เงาร่างบางในชุดคลุมยาวสีอ่อนยืนนิ่งอยู่ริมบ่อ ราวกับรอฟังคำกระซิบจากอดีตที่ยังไม่ถูกลืมเลือนหลินซือเหยาผู้เป็นมารดา เคยบอกกับนางเสมอว่า“อย่ารักใครมากกว่าตัวเอง จงจำไว้ว่ารักแท้ไม่ใช่สิ่งที่ต้องแลกด้วยความเจ็บปวด และหากวันหนึ่งฟ้าพาเจ้าไปไกล จงอย่ากลัว… เพราะเจ้าเกิดมาเพื่อพบบางสิ่งที่พิเศษกว่านั้น”ในยามที่โลกกำลังเปลี่ยนผ่าน เด็กสาวธรรมดาผู้หนึ่งก้าวเข้าสู่มิติใหม่โดยไม่คาดคิด จากบุตรสาวที่เติบโตในยุคโบราณอยู่กับครอบครัวที่เรียบง่ายสงบสุข ต้องตื่นขึ้นท่ามกลางความสับสนของยุค 80 ช่วงเวลาที่ความล้าหลังกับการเริ่มต้นของการพัฒนาเดินเคียงข้างกันแม้ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นใครแม้ผู้คนจะมองเธอด้วยสายตาแปลกแยกแต่โชคชะตากลับนำพาให้เ
Read more
บทที่ 2
บทที่ 2กู้หยวนเฉิงมองดูผู้หญิงท่าทางและคำพูดแปลกประหลาดที่เดินอยู่รอบ ๆ ตึกบัญชาการของเขา นี่เป็นเวลาสัปดาห์กว่าแล้วที่ไป๋ซีเยว่ปรากฏตัวขึ้น เธอบอกแค่ว่าตนเองชื่ออะไร และเคยอยู่ที่ไหนเท่านั้น แคว้นหยางเป็นสถานที่ที่อีกฝ่ายบอก แต่กู้หยวนเฉิงไม่เคยได้ยินมาก่อน“จะว่าไปท่านผู้บัญชาการ หลังจากที่คุณหมอบอกว่าตนเองมาจากแคว้นหยาง ฉันก็ลองไปดูหนังสือประวัติศาสตร์มา สถานที่แถวนี้เมื่อก่อนถูกเรียกว่าแคว้นหยางนะ แต่นั่นก็หลายร้อยปีมาแล้ว” กู้หยวนเฉิงขมวดคิ้ว“ไว้ถ้าเสร็จจากตรงนี้เอาหนังสือที่ว่านั่นมาให้ฉันดูหน่อย”“ได้ได้ ฉันไปเอามาให้ดูเลยก็ได้นะ” “ยังไม่ต้อง ช่วยฉันดูตรงนี้ก่อน เผื่อเธอต้องการอะไรอีก” ป๋ออี้หรันมองหัวหน้าของตนที่เป็นทั้งเพื่อนและหัวหน้า คนที่มักไม่สนใจอะไร แต่ตอนนี้ ดวงตาคมที่แทบจะไม่ละสายตาไปจากคุณหมอหญิง“แม้ว่าคุณหมอจะแปลกไปหน่อย แต่ก็สวยดีนะ ว่าไหมท่านผู้บัญชาการ” คำพูดราวกับหยอกล้อทำให้สายตาคมของกู้หยวนเฉิงหันมองคนในการดูแลของตน “มันใช่เรื่องที่ควรจะพูดไหม” “ขอโทษครับ” ไม่พูดเปล่าป๋ออี้หรันยังยืนตรงและยกมือขึ้นตะเบ๊ะท่าทางแบบนั้นทำให้ไป๋ซีเยว่ที่กำลังดูแลคนป่วยหันมอง
Read more
บทที่ 3
บทที่ 3แต่เมื่อจะเอ่ยปากเล่า ไป๋ซีเยว่ก็นิ่งไปนิด พลางคิดอย่างไม่แน่ใจว่าควรจะบอกอีกฝ่ายไปดีหรือไม่... หากคนตรงหน้าเป็นศัตรูของแคว้นหยาง ตั้งใจทำเรื่องราวทั้งหมดนี่หลอกนางเล่า เพราะมารดาของหญิงสาวสอนให้ระแวดระวังและมองคนให้ออก ซีเยว่จึงหุบปากที่กำลังจะอ้าเล่าเรื่องราว แน่นอนว่าท่าทางลังเลนั้นอยู่ในายตาของกู้หยวนเฉิง“เธอไม่ต้องกังวลหรอก ฉันแค่อยากรู้...ว่าบ้านของเธอเป็นอย่างไร ไม่ได้คิดอะไรไม่ดี” หญิงสาวมองหน้าอีกฝ่าย กู้หยวนเฉิงนั้นดูเป็นคนดี หากบอกเพียงแค่เรื่องที่เกี่ยวกับเขาแห่งนี้ก็คงไม่เป็นอะไรกระมัง อย่างไรอีกฝ่ายรวมถึงคนของเขาก็ดูเหมือนจะรู้จักพื้นที่แถว ๆ นี้ดีอยู่แล้ว“แคว้นหยางเป็นเช่นไรนั้นข้าไม่รู้หรอก เพราะไม่ค่อยได้ออกไปไหนมากนัก ส่วนมากไกลที่สุดที่ไปก็ชายแดนแคว้นฉู่ที่อยู่ไม่ไกลนัก เพราะเป็นบ้านเกิดของพี่สะใภ้” “มีพี่ชายด้วย” น้ำเสียงที่ไม่แปลกใจนักดังขึ้นจากชายตรงหน้า ไป๋ซีเยว่พยักหน้า “ถึงได้คุ้นชินพูดคุยกับผู้ชายโดยไม่ติดขัด” กู้หยวนเฉิงพูดเบา ๆ เขาดูเหมือนจะพอใจที่เหตุผลในการสนิทกับคนง่ายของหญิงสาวเป็นเพราะคุ้นเคยกับการพูดคุยกับพี่ชายของตัวเองเขาไม่ได้คิดกังวลไป
Read more
บทที่ 4
บทที่ 4ไป๋ซีเยว่ที่มั่นใจในหนทางที่จะกลับบ้านได้แล้วเดินยิ้มออกมาจากตึก หญิงสาวมุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำพุ และหยุดยืนอยู่ตรงนั้น หากนางคิดไม่ผิดนี่คือทางที่นางจะกลับไปที่ที่นางจากมาได้ แม้จะฟังดูน่าเหลือเชื่อ แต่ยาที่ปลูกจากที่นี่ล้วนช่วยคนมาได้นับร้อยนับพัน หากบ่อน้ำพุนี้จะมีความสามารถอื่นอีกก็คงไม่แปลกอะไร เท้าของไป๋ซีเยว่กำลังจะก้าวเข้าไปในบ่อน้ำพุ แต่กู้หยวนเฉิงที่ไม่อยากให้หญิงสาวกลับไปก็วิ่งมาทันซะก่อน มือแกร่งของกู้หยวนเฉิงรีบเอื้อมไปดึงมือของไป๋ซีเยว่ที่กำลังจะก้าวเข้าไปในบ่อน้ำพุ เขาทำทุกอย่างเพื่อรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ เพราะบางอย่างมันทำให้เขาคิดได้ ทั้งคำพูดแปลก ๆ และท่าทางที่ไม่เหมือนคนยุคนี้ แม้จะไม่น่าเชื่อ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงเชื่ออยู่ในใจลึก ๆ ว่าบางทีไป๋ซีเยว่อาจจะเป็นคนที่ข้ามมิติหรือเวลามาที่จริงวันนั้นตอนที่เขาเห็นอีกฝ่ายครั้งแรก เขาคิดว่าตัวเองคิดไปเอง แต่เธอปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าตรงหน้าบ่อน้ำพุ ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นพวกศัตรูที่ตามมา แต่พอได้อีกฝ่ายช่วยเหลือเอาไว้จึงมั่นใจว่าไม่ใช่และเมื่อครู่พอได้ยินคำบอกลา อีกทั้งหญิงสาวยังวิ่งมาที่บ่อน้ำพุ มันทำให้เขามั่นใจเรื่องที
Read more
บทที่ 5
บทที่ 5“เช่นนั้น ฉันชอบเธอ ไม่อยากให้เธอกลับไป” ไป๋ซีเยว่กระพริบตาปริบ ๆ”ทำตามที่เธอบอกแล้วได้ผลหรือไม่” “ไม่ ข้าไม่ใช่คนที่จะใจง่าย ชอบคนที่รู้จักกันไม่ถึงสิบวันหรอก” คำนั้นเรียกรอยยิ้มจากริมฝีปากที่มักจะนิ่งเฉย “เช่นนั้นรออยู่จนถึงสิบวันแล้วดูว่าเธอจะชอบฉันไหม” ไป๋ซีเยว่จะหันไปแย้ง แต่ก็ถูกกู้หยวนเฉิงตัดบท “หรือว่าไม่กล้า”“จะกล้าหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวหรอก ข้าไม่มีความจำเป็นจะต้องพิสูจน์อะไร” แม้ซีเยว่จะพูดแบบนั้น แต่ใบหน้าของกู้หยวนเฉิงกลับยังดูเหนือกว่า และเริ่มพูดจาหว่านล้อมหญิงสาว "ไม่คิดบ้างหรือว่าการที่เธอได้มาที่นี่ มันต้องมีความหมายอะไรสักอย่าง เหมือนแม่ของเธอ...” เขาหยุดพูดเพื่อดูอาการของอีกฝ่าย “แม่ของเธอเองก็คงจะไปจากที่นี่เหมือนกัน” “ทำไมถึงพูดอย่างนั้น ท่านผู้บัญชาการพูดราวกับรู้อะไรเกี่ยวกับแม่ของข้า” ไป๋ซีเยว่ถามอย่างสงสัย “ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแม่ของเธอหรอก แต่ฉันจะบอกอะไรให้ ปักกิ่งนั้นก่อนหน้านี้ไม่มีชื่อเมืองนี้หรอก มีแต่เมืองที่ชื่อว่าเป่ย์ผิง ไม่ก็ตั๋งจิงถ้าเก่าแก่กว่านั้น” แววตาของซีเยว่เปลี่ยนไป เพราะหญิงสาวเคยเจอชื่อที่ว่านั่นแต่ไม่เคยเจอชื่อปักกิ่งจริง ๆ
Read more
บทที่6
บทที่ 6ไป๋ซีเยว่มองปลาที่ตัวเองจับมาได้ ธารน้ำแห่งนี้แม้จะไม่ใหญ่นักแต่ก็มีปลาตลอด เป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นหญิงสาวตัดสินใจอยู่ที่นี่ต่อเพราะอยากรู้เรื่องเมืองเกิดของท่านแม่ของตน แม้จะเสี่ยงแต่สุดท้ายแล้วก็แค่ก้าวเดินลงไปในบ่อน้ำพุจะกลับเมื่อไรก็ได้อยู่แล้ว เพราะคิดอย่างนั้นจึงไม่ได้คิดมากอะไร ถ้านับกันวันนี้ก็เป็นวันที่แปดแล้วที่ได้มาอยู่ที่นี่ ตอนแรกแม้จะสับสนเรื่องสถานที่ แต่ในใจกลับรู้สึกสงบต่างจากตอนนี้ แม้จะไม่ได้แสดงออกมาแต่ทุกครั้งที่เจอหน้ากับท่านผู้บัญชาการกู้ ซีเยว่ยอมรับเลยว่าตัวเองมีอาการบางอย่างเปลี่ยนไป ริมฝีปากถูกกัดน้อย ๆ เมื่อภาพวันนั้นปรากฏขึ้นมาในหัวอีกครั้ง“ทำไมถึงได้ฟุ้งซ่านแบบนี้นะไป๋ซีเยว่ เรื่องมันผ่านไปแล้ว จะไปสนใจอีกทำไมกัน เหมือนหมาเลียปากแค่นั้นจริง ๆ” แม้จะพูดกับตัวเองแบบนั้น แต่หัวใจที่เต้นแรงแทบทะลุออกมา มันบอกให้รู้ว่าคำที่พูดนั้นไร้ซึ่งความจริงเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็หาอะไรทำ รักษาคนก็ทำจนหมดแล้ว ตอนนี้ทหารเหล่านั้นแข็งแรงยิ่งกว่าม้าซะอีก แต่ซีเยว่กลับเพิ่งรู้ว่าสถานที่ที่คนอยู่กันมากมายแห่งนี้กำลังเกิดปัญหาตอนแรกที่มาอยู่ ได้กินแต่ผักดองทุกมื้อก
Read more
บทที่7
บทที่ 7กู้หยวนเฉิงที่เห็นหญิงสาวไม่ยอมพูดด้วย เขาก็เริ่มตักน้ำแกงปลากิน ทั้งกลิ่นและหน้าตาอย่างกับอาหารในเหลาที่ปักกิ่ง ส่วนรสชาติก็...“อือ อร่อย ไม่ใช่แค่ปลาสินะที่ไปหามา ผักพวกนี้ เห็นขึ้นอยู่ใกล้ ๆ ตึก ไม่รู้ว่ากินได้” ไป๋ซีเยว่ยังรู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายอยู่จึงกินไปเงียบ ๆ โดยไม่ได้ตอบอะไรเขา“โกรธเหรอ” กู้หยวนเฉิงไม่ใช่คนโง่ เขามองออกว่าไป๋ซีเยว่ไม่พอใจ และที่จริงเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจเรื่องอะไร แต่เขาปากไวไป ทุกอย่างก็เพราะความเป็นห่วงทั้งนั้น“ข้าอุตส่าห์หวังดีตั้งใจทำให้ทุกคนที่บาดเจ็บ เพราะเป็นห่วงกลัวว่าจะฟื้นตัวได้ช้าหากยังกินแต่ผักดองอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจทำถึงขนาดนี้แต่กลับถูกต่อว่า ท่านผู้บัญชาการคิดว่าข้าควรจะดีใจหรือไม่” แทนที่ชายหนุ่มจะสำนึกเขากลับยิ้มขำท่าทางแสนงอนที่น่าเอ็นดูนั่น“ก็เป็นห่วง ตรงนั้นมันใกล้เชิงเขา หากพวกกบฏเจอเข้าจะทำอย่างไร” ซีเยว่มองหน้าอีกคน “ข้าดูดีแล้วถึงได้ลงไป ไม่ได้โง่นะ” “เธอห้ามไม่ให้ฉันไม่เป็นห่วงไม่ได้หรอก” ซีเยว่กัดปากน้อย ๆ “แต่อย่างไรพวกเขาก็ควรกินอาหารให้ครบทุกหมวดหมู่นะ ไม่อย่างนั้นอาการอาจจะเรื้อรังก็เป็นได้ ตรงนั้นยังเจ็บอยู่
Read more
บทที่ 8
บทที่ 8คำของท่านแม่ลอยขึ้นมาในหัว “พี่ของเจ้ามีโชคชะตาที่จะเป็นคู่กับพี่สะใภ้ เจ้าเองก็เหมือนกัน วันหนึ่งเจ้าก็จะเจอ เหมือนที่แม่เจอพ่อของเจ้า” “ท่านแม่เล่าตอนที่มาเจอกับท่านพ่อให้ข้าฟังอีกได้ไหมเจ้าคะ” นิทานเรื่องหญิงสาวที่ไม่เชื่อในความรัก ถูกสายน้ำศักดิ์สิทธิ์พัดพามาเจอกับรักแท้ เป็นนิทานกล่อมนอนของไป๋ซีเยว่มาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าตอนเด็กมันจะเป็นเพียงเรื่องเล่า แต่เมื่อโตขึ้นมาหญิงสาวก็เริ่มรู้ว่าทุกอย่างที่ท่านแม่ของตนเคยเล่านั้นหมายถึงอะไร “ซีเยว่” เสียงของกู้หยวนเฉิงทำให้ซีเยว่หลุดออกจากภวังค์ และคำสุดท้ายที่ยังคงติดอยู่ในหัวคือคำของท่านแม่ “อย่าได้ไว้ใจหรือเชื่อใจใคร เพราะแม้บางครั้งสายน้ำจะพัดพาไปเจอกับคนแห่งโชคชะตา แต่เขาก็อาจจะไม่ใช่คนที่จริงใจ” ซีเยว่ยิ้มให้คนตรงหน้า “ไม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่เคยพูด” หญิงสาวจงใจโกหก ต่อให้กู้หยวนเฉิงอาจจะเป็นโชคชะตาที่ว่า แต่มันก็ยังคงมีเส้นทางให้เลือกเหมือนที่ท่านแม่เลือก“ข้าจะไปช่วยทุกคนเก็บของ” ซีเยว่กำลังจะลุกแต่กู้หยวนเฉิงดึงมือหญิงสาวเอาไว้ “ไม่ต้องหรอก เธอไม่อยากเรียนวิธีการพูดของคนยุคนี้เหรอ เผื่อเอาไว้ใช้เวลาไปบ้าน...ไปปักกิ่งน่ะ”
Read more
บทที่ 9
บทที่ 9กระเป๋าใบหนึ่งถูกวางลงข้าง ๆ ตัวของซีเยว่ หญิงสาวหันขึ้นไปมองก็เห็นใบหน้าของกู้หยวนเฉิง “กระเป๋านี่เป็นอะไรหรือคะ” ซีเยว่เริ่มใช้คำของยุคนี้ได้ดีมากขึ้น เพราะหากนับรวมเวลาทั้งหมดเธอก็มาอยู่ที่นี่เกือบจะเดือนแล้ว“ฉันเห็นเธอชอบไปเก็บสมุนไพร เลยคิดว่าใช้อันนี้น่าจะดี แล้ววันนี้จะลงไปหาปลากันกี่โมงดี” หลังจากห้ามหญิงสาวไม่ได้ กู้หยวนเฉิงก็เข้าร่วม ไม่เพียงแค่ทำให้มั่นใจว่าไป๋ซีเยว่ปลอดภัย แต่เขายังได้อยู่กับคนที่รู้สึกดีด้วยสองต่อสองอีกด้วย ทุกวันซีเยว่จะออกไปหาสมุนไพร และหาของที่นำมาทำเป็นกับข้าวให้กับทุกคนได้กิน มันไม่ได้มาก แต่มันก็เพียงพอต่อความต้องการ หน่วยนี้มีคนไม่ถึงสามสิบคน แค่หาปลามาต้มกับผักดองที่มีอยู่ หรือจับไก่ป่าได้ ก็ช่วยทำให้มีกินไปได้อีกวัน“อีกนานไหมกว่าจะติดต่อคนข้างนอกได้” แม้จะใช้ชีวิตอย่างเคยชินอยู่ที่นี่ แต่ไป๋ซีเยว่ก็ไม่ลืมว่าตัวเองอยู่ต่อเพราะอะไร และอีกอย่างที่หญิงสาวยังไม่ได้บอกใคร ครั้งก่อนระหว่างที่กำลังเอาสมุนไพรไปล้าง เธอเกือบจะตกลงไปในบ่อแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่เท้าก็ก้าวลงไปแล้ว มันทำให้ซีเยว่คิดว่าบางทีเธออาจจะยังกลับไปไม่ได้ จึงช่ว
Read more
บทที่ 10
บทที่ 10คำพูดของไป๋ซีเยว่ทำให้กู้หยวนเฉิงฉุกคิดขึ้นมาได้ ความอยากรู้อยากเห็นเรื่องแม่ของเธอ อาจจะยื้อให้หญิงสาวอยู่ที่นี่ได้เพียงอย่างมากก็ไม่กี่เดือน แต่ถ้ามีเรื่องอื่นที่ทำให้เธอสนใจได้ “ถ้าอย่างนั้นเธอคงมีเรื่องให้เรียนรู้อีกมากเลย ที่จริงถ้าเธอเข้าไปปักกิ่ง ก็จะมีมหาวิทยาลัยด้วยนะ ความรู้ระดับเธอต้องไปสอบได้แน่ ๆ”“ฉันเห็นอยู่ในหนังสือน่าสนใจนะ แต่ฉันไม่เคยเรียนที่นี่ มันจะต้องไปตามลำดับไม่ใช่เหรอ” เพราะอ่านหนังสือไปเยอะมากแล้วจึงรู้เรื่องราวมากขึ้น“อายุอยู่ในเกณฑ์ ส่วนเรื่องความรู้ ฉันเขียนหนังสือรับรองว่าเธอทำงานให้กับหน่วยงานทหาร เท่านั้นก็น่าจะพอ ที่เหลือเธอก็ไปใช้ความสามารถตัวเองสอบเข้าดู ว่าแต่ถ้าสอบได้มันใช้เวลาเรียนเป็นปีเลยนะ แล้วยังต้องมีค่าใช้จ่าย” “ฉันต้องหางานทำใช่ไหม”“บ้าน ไปอยู่กับฉันก็ได้ ส่วนค่าเรียนของเธอฉันดูแลให้ได้ทุกอย่าง” แม้จะเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ แต่ไม่มีเรื่องอะไรที่ได้มาโดยไม่มีค่าตอบแทน “แลกกับอะไรล่ะ” กู้หยวนเฉิงยิ้มราวกับรอคำถามนี้ “เธอก็แค่เป็นคนของฉัน” “คุณจีบแย่ยิ่งกว่าชายหนุ่มยุคก่อนเสียอีก” ไป๋ซีเยว่พูดออกมาก่อนจะก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ “
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status