ถูกใส่ความ

ลี่เจียวดิ้นขลุกขลักเริ่มส่งเสียงร่ำไห้หลี่ชิงหยาบีบบังคับนางกดใบหน้าลงพื้นถูคราบน้ำลายไปมาหลายรอบจนกระทั่งเห็นว่าแห้งสนิทแล้วจึงดึงตัวนางขึ้นมา ยิ้มเยาะครั้งหนึ่งกัดฟันกรอดพูดต่อ

"ไปหาน้องหญิงกันเถอะ ข้าพร้อมทำความสะอาดให้คุณหนูรองแล้วล่ะ"

นางลากลี่เจียวไปตามทางเดินถึงร่างของนางจะผอมบางทว่าตอนนี้กลับรู้สึกมีกำลังวังชามากขึ้น คิดถึงเมื่อครู่ที่ลี่เจียวบอกว่าถ้าทำถูกใจอาจจะใจดีให้กินข้าวได้ นั่นแสดงความจริงออกมาให้เห็นแล้วว่าคนพวกนี้ข่มเหงรังแกนางมาเนิ่นนานเพียงใด

'ไม่เห็นจะเป็นไรไม่ให้ข้ากินข้าก็ไม่กิน ห้องครัวก็รู้จักแล้วเดินไปกินที่นั่นยามดึกสบายใจกว่า'

นางทั้งดึงทั้งลากลี่เจียวไประหว่างทางโดยไม่ยั้งมือแม้แต่น้อยสร้างความตกตะลึงให้บ่าวรับใช้ที่ทำงานบริเวณนั้นเป็นอันมาก พวกเขาเห็นเหมือนกันว่าคุณหนูใหญ่ทำสิ่งใดอยู่ทว่าเมื่อสบตากับนางกลับต้องรีบหดคอเพราะแววตาแข็งกระด้างที่กวาดมองมายังพวกเขาชวนให้ขนหัวลุกยิ่งกว่าปีศาจจ้องกินคน

หลี่เจินเดินออกมานอกห้องถือคันฉ่องเดินกรีดกรายไปมา ส่องดูเงาสะท้อนความงามของตนเองยิ้มหวานอย่างภาคภูมิใจ นางเดินมาถึงด้านหน้ามองตรงไปแทบไม่อยากเชื่อสายตากับภาพที่เห็น หลี่ชิงหยาเดินเข้ามาใกล้โยนร่างใหญ่ของลี่เจียวที่ตัวสั่นสะท้านร้องไห้สะอึกสะอื้นลงตรงเท้าหลี่เจินพอดิบพอดี

หลี่เจินจ้องมองหลี่ชิงหยาดวงตาอาฆาต นึกอยากฆ่านางให้ตายคามือให้รู้แล้วรู้รอดให้ได้สักที

"ทำร้ายคนของข้า เจ้าควรรู้เสียบ้างว่าข้าเป็นใคร"

นางประหลาดใจอยู่บ้างว่าคนอย่างหลี่ชิงหยากล้าทำเยี่ยงนี้ได้อย่างไรแต่เพราะความโมโหเลือดขึ้นหน้ามีมากกว่านางจึงลืมสิ้นไป หลี่ชิงหยาพูดเสียงราบเรียบอย่างนิ่งสงบ

"ข้าแค่พาคนมาส่ง"

หลี่เจินเห็นหลี่ชิงหยายืนนิ่งก็เดินมาหาด้วยความเดือดดาล

"เจ้ายังไม่รู้จักคำว่าตายใช่หรือไม่!"

หลี่เจินเงื้อมือขึ้นหมายตบสั่งสอนคนปากดีให้รู้จักเกรงกลัว หลี่ชิงหยาเดินเข้ามาใกล้ท่าทางไร้ความยำเกรงเหมือนที่ผ่านมา ใบหน้าสตรีทั้งสองคนเกือบชิดกันพลางเชิดหน้าขึ้นพูดเสียงต่ำ

"จะเป็นอย่างไรข้าก็คือพี่สาวของเจ้า หัดลดความโอหังลงเสียบ้าง เจ้าทำตัวไม่เคารพพี่สาวแล้วยังจะทำร้ายร่างกายเพื่อปกป้องขี้ข้าคนหนึ่งลองคิดดูว่ามันคุ้มค่าแล้วหรือ หากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้าไม่กลัวท่านจะอับอายหรือที่บุตรสาวสองคนไร้ความปรองดองกัน ชื่อเสียงดี ๆ ที่สะสมมาอีกเล่า หากบ่าวไพร่พวกนี้เอาไปพูดกันข้างนอกถึงความถ่อยของเจ้า คิดว่าเป็นเรื่องดีเช่นนั้นหรือ"

หลี่ชิงหยายิ้มเย้ยให้กับหลี่เจิน นางได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ ค่อย ๆ ลดมือลงและถอยหลังออกไป เริ่มหายใจหอบกระชั้นอัดอั้นตันใจที่ทำตามอำเภอใจไม่ได้

"เจ้าอย่าปากดีให้มันมากนักนะ"

เมื่อนึกถึงชื่อเสียงที่เป็นดั่งเปลือกทองห่อหุ้มนิสัยหยาบกระด้างจากคนภายนอกเอาไว้มานานหลี่เจินก็ลดเสียงลงแต่ยังไม่วายข่มขู่หลี่ชิงหยา

"ข้าแค่เตือนเจ้าเห็นว่าเจ้าเป็นน้องสาวของข้าหรอกนะ"

หลี่ชิงหยายังคงใช้วิธีนี้พูดให้หลี่เจินเกรงใจถึงจะได้ผลเพียงน้อยนิดหรือไม่ได้เลยก็ตาม เพื่อทบทวนความจำของนางว่ายังมีพี่สาวอีกคนที่ควรเคารพอาศัยร่วมจวนเดียวกับนาง

"หึ เจ้านับเป็นตัวอะไรในจวนแห่งนี้ถึงกล้าหาญมานับญาติกับข้า ท่านพ่อยังเพิกเฉยต่อเจ้าแล้วยังหวังว่าพวกเราจะสนใจเช่นนั้นรึ"

ถึงหลี่เจินจะพูดจาไม่ยำเกรงหลี่ชิงหยาก็มิได้สนใจนาง การลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีของนางมิใช่เรื่องผิดแม้แต่น้อยถึงจะไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างน้อยนับจากนี้ไปคนพวกนี้คงไม่กล้ารังแกนางเช่นที่ผ่านมาอีก

หลี่ชิงหยาหมุนกายเดินจากไปปล่อยให้หลี่เจินเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ตรงนั้น นางเองก็ต้องรักษาชื่อเสียงหากบุ่มบ่ามก่อเรื่องโดยไม่คิดหน้าคิดหลังอีกอาจถูกนินทาจนเสียชื่อมาถึงท่านพ่อ ถึงเวลานั้นเสนาบดีหลี่จือหลินคงด่านางไม่ไว้หน้าเป็นแน่ หลี่เจินหันกลับมาเห็นลี่เจียวนั่งสะอื้นอยู่ข้าง ๆ ก็หงุดหงิดขึ้นมาอดระบายอารมณ์ไม่ได้

"โง่เง่า เจ้าไม่มีสมองหรือไรถึงปล่อยให้มันรังแกได้"

เมื่อลงที่หลี่ชิงหยาไม่ได้นางก็หันมาเล่นงานลี่เจียวแทน

"บ่าวไม่รู้ว่าภูตผีตนใดเข้าสิงนางเจ้าค่ะ ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยเจ้าค่ะ"

นึกภาพก่อนหน้านี้ลี่เจียวก็อดหวาดเสียวและตื่นกลัวไม่ได้ ไม่นึกว่าตนเองจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบร้ายแรงขนาดนี้

"ถ้าโง่นักเจ้าก็ไปทำความสะอาดห้องของข้า จำเอาไว้ว่าเจ้าต้องทำคนเดียวคนอื่นห้ามช่วย"

หลี่เจินสั่งเฉียบขาดทำเอาลี่เจียวตกตะลึงไม่อยากเชื่อหูตัวเอง นางไม่เคยทำงานหนักเยี่ยงนี้มาก่อนแล้วจะทำคนเดียวไหวได้อย่างไร ลี่เจียวต้องหาทางรอดให้ตัวเอง นางคลานเข้าไปกอดขาหลี่เจินเอาไว้อ้อนวอนขอไม่ทำงานหนักพลางร้องไห้ออกมาเสียงดังส่ายหน้าไม่ยินยอม

"คุณหนูได้โปรดเถิดเจ้าค่ะอย่าซ้ำเติมบ่าวอีกเลย ฮือ ๆ"

หลี่เจินสะบัดขาออกอย่างแรงความคั่งแค้นก่อนหน้านี้ยังไม่จางหายไป นางยกเท้าถีบลี่เจียวจนล้มหงายหลังก่อนไล่ตะเพิดอย่างไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น

"ไสหัวไปให้หมด ไป๊!"

จากนั้นก็สะบัดตัวเดินออกไปไม่สนใจผู้ใดอีกทิ้งความหนักอึ้งและงานทั้งหมดของวันนี้ไว้กับลี่เจียว

หลี่เจินมาหาไป๋หนียงที่ห้องท่าทีของนางบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก

"เดินหน้าบึ้งมาหาแม่มีเรื่องร้ายแรงเช่นนั้นรึ"

หลี่เจินทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะข้างมารดา ในที่ลับตาคนนางไม่ต้องเล่นละครทำตัวเป็นคุณหนูตระกูลผู้ดีแต่อย่างใด ความเป็นตัวตนของนางสามารถแสดงออกต่อหน้ามารดาโดยไม่ต้องเกรงว่าจะมีกิริยาไม่งาม สำหรับไป๋เหนียงที่ตามใจบุตรสาวมาตลอดไม่เคยตำหนิแม้แต่ครั้งเดียว

"ลูกอยากฆ่านางหลี่ชิงหยายิ่งนักท่านแม่ ตบสั่งสอนยังน้อยเกินไปสำหรับนางแพศยาคนนี้"

หลี่เจินกระแทกตัวนั่งลงกำหมัดแน่นพลางทุบโต๊ะดัง ๆ ไป๋เหนียงเห็นความใจร้อนของบุตรสาวก็ถอนหายใจออกมาแรง ๆ

"เจ้าก็ดีแต่ใช้กำลังหัดใช้สมองเสียบ้าง เสียงานเสียการยืดเยื้อมากี่ครั้งแล้วกับความไร้สติปัญญาของเจ้า"

"ท่านแม่!"

ได้ฟังคำตำหนิจากมารดาหลี่เจินก็อดน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้ ไป๋เหนียงเหลือบตามองบุตรสาวเหนื่อยใจกับความเอาแต่ใจของนางที่ไม่ค่อยยอมรับความจริง

"คงเป็นความผิดของข้าที่ทำให้เจ้ากลายเป็นคนแบบนี้ น่าเหนื่อยใจยิ่งนัก เรื่องหลี่ชิงหยาเราต้องจัดการขั้นเด็ดขาดแน่นอน มันไม่ยากหรอกหากคิดจะเอาจริงขึ้นมาเจ้าไม่ต้องกังวลแล้ว"

ไป๋เหนียงเพียงแต่คิดว่าหลี่ชิงหยาแค่ดวงแข็งตายยากมิได้ร้ายกาจจนจัดการไม่ได้

"ข้าก็คิดอย่างนั้น ตอนนี้มันเพิ่งเริ่มแข็งข้อข้าจะไม่ยอมให้มันกล้ามากไปกว่านี้แน่นอนเจ้าค่ะ ต้องคอยเหยียบมันจมดินเอาไว้อย่าให้โผล่หัวขึ้นมาต่อกรกับเราได้อีก"

แววตาของหลี่เจินฉายประกายเย็นเยียบ นึกถึงใบหน้าโง่ ๆ ของหลี่ชิงหยานางก็ยิ้มแย้มออกมาได้ ไป๋เหนียงเห็นความแน่วแน่ของบุตรสาวก็ผงกศีรษะเห็นด้วยพร้อมกับเอ่ยเตือนเบา ๆ

"ระหว่างที่กำลังหาทางกำจัดมันเจ้าก็ใช้ความสามารถของเจ้ากดขี่มันต่อไป หลี่ชิงหยาเป็นคนขี้ขลาดจะตายไป มันจะเก่งกล้าขนาดไหนกันเชียว"

นางเห็นว่าหลี่ชิงหยาอ่อนแอมาตลอด อยู่ ๆ จะลุกขึ้นมาสู้คนภายในชั่วข้ามคืนเห็นจะเป็นไปไม่ได้แน่ สิ่งที่บุตรสาวของนางเพิ่งเจอมาเมื่อครู่อาจเป็นเพียงนิสัยของเด็ก ๆ เท่านั้น หากจะกล้าขึ้นมาบ้างก็คงมีแต่กับบ่าวไพร่หรือหลี่เจินเท่านั้นเองนางยังเชื่อว่าหลี่เจินยังรับมือได้สบาย

หลี่ชิงหยากลับเข้าห้องของตนเองทอดสายตามองออกไปด้านนอกอย่างเหม่อลอย ตระกูลหยางของนางจบสิ้นลง นางอยากรู้ข่าวคราวจากคนข้างนอกบ้าง จะทำเช่นไรได้ คนรับใช้ของนางไม่มีสักคนที่จะไว้ใจไหว้วานให้สืบข่าวได้ ที่สำคัญนางไม่มีเงินติดตัวแม้แต่อีแปะเดียว

"ข้าต้องรอฟังข่าวจากคนข้างนอกหรือไร ไม่ได้การแล้วข้าต้องออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อยเผื่อได้ยินอะไรบ้าง"

นางไม่เคยได้รับอนุญาตให้ออกนอกจวนแม้แต่ครั้งเดียวจึงไม่รู้จักโลกภายนอก สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือรับฟังข่าวสารจากคนข้างในที่กลับจากข้างนอกเท่านั้น หลี่ชิงหยาออกมาเดินเล่นที่ลานเรือน ช่วงเย็นแสงแดดอ่อนลงเช่นนี้คนในจวนเริ่มทำงานเสร็จหมดแล้ว นางอ้อมไปทางด้านหลังพุ่มไม้ไม่ต้องการให้คนพบเห็นโจ่งแจ้งหาไม่แล้วคงมิได้รับฟังข่าวสำคัญ

"วันนี้คนข้างนอกพูดถึงเรื่องตระกูลหยางแล้วก็ชวนให้คิดว่า ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำตัวเยี่ยงตระกูลนี้ก็คงพบจุดจบเช่นเดียวกัน"

"นั่นนะสิ ข้าฟังแล้วก็ยังไม่อยากเชื่อ แม่ทัพหยางร่วมมือกับต่างแคว้นคิดก่อกบฏทำลายฮ่องเต้ แล้วตอนนี้คุณหนูใหญ่ก็แต่งเข้าจวนอ๋องไปแล้วด้วย นางจะอยู่อย่างไรนะ"

คนรับใช้นั่งพูดคุยกันถึงเรื่องที่ได้ยินมาในวันนี้ พวกนางก็เหมือนคน

อื่น ๆ ได้ยินมาอย่างไรก็เชื่อเช่นนั้น

"นั่นสิ คนในจวนอ๋องแอบคุยกันแล้วข่าวก็หลุดออกมาข้างนอกว่าไม่เคยเห็นนางออกมาข้างนอกอีกเลยหลังจากวันแต่งงาน"

"หรือว่านางตายไปแล้ว"

ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนข่าวสารกันแสดงอารมณ์ในการเล่าเรื่องอย่างออกรสออกชาติ

"ไม่น่าเป็นไปได้หรอก อย่าลืมสิวันแต่งงานของนางคือวันที่ตระกูลหยางถูกฆ่าตายหมดแล้วนะ นางคงไม่รู้เรื่องที่บิดาทำเรื่องชั่วช้าหรอก น่าเสียดายตระกูลหยางจงรักภักดีต่อฮ่องเต้มาตลอดไม่คิดว่าจะพบจุดจบเช่นนี้ได้ แต่โทษของพวกเขาก็สมควรแล้ว"

"ข้าก็ไม่เข้าใจสิ่งที่แม่ทัพหยางทำลงไป ไม่ว่าอย่างไรมันก็ไม่คุ้มค่าที่โดนคนทั่วแคว้นก่นด่าสาปแช่ง ที่แม่นางหยางไม่ออกจากจวนอ๋องคงเพราะเหตุนี้กระมัง นางคงกลัวว่าการออกมาข้างนอกไม่ปลอดภัย"

ทั้งคู่วิพากษ์วิจารณ์เรื่องตระกูลหยางน้ำเสียงเจือความสะใจเล็ก ๆ สาปส่งอยู่หลายประโยคที่เห็นแม่ทัพหยางล่มสลายจากการทรยศคนทั้งแคว้น

หลี่ชิงหยาได้ฟังหูของนางอื้ออึงได้ยินเพียงเสียงหึ่ง ๆ ออกมาจากข้างใน แม่ทัพหยางร่วมมือกับกบฏ เด็กอมมือยังรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ นางไม่ยอมเชื่อเด็ดขาดตระกูลของนางจงรักภักดีมาทุกชั่วอายุคน จะคิดเอาชีวิตตัวเองมาทิ้งเพราะเรื่องนี้ยิ่งไม่มีทาง

ความจริงว่าโหดร้ายแล้ว หลังจากการตายของตระกูลยังทิ้งความอัปยศให้ผู้คนก่นด่าไม่จบสิ้น แม่ทัพหยางไม่มีทางเอาชีวิตและชื่อเสียงมาเดิมพันเพื่อหักหลังฮ่องเต้แน่นอน หลี่ชิงหยายิ่งฟังนางก็ยิ่งเจ็บปวดร้าวรานใจกล้ำกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงไปในลำคอยากเย็นยิ่งนัก

นางสูญสิ้นแล้วทุกอย่างแต่จะมัวแต่อ่อนแอไม่ได้ น้ำตาของนางเหือดแห้งไปแล้วไม่ควรเรียกมันกลับมาเพื่อหลั่งให้คนต่ำทรามที่มันใส่ความตระกูลหยาง ทั้งคนที่ทำลายนางและตระกูลหยาง ทั้งคนที่ทำร้ายหลี่ชิงหยานางจะชำระแค้นให้จบสิ้นในม้วนเดียวให้จงได้!