วิญญาณหวนคืน

"โบยมันเลยอย่ายั้งมือ เอาน้ำเย็นมาสาดแล้วโบยมันอีก!"

เสียงกดต่ำสั่งคนรับใช้ที่พร้อมใจถวายชีวิตให้นางโบยหญิงสาวร่างผอมบางที่ทรุดกายอยู่ตรงหน้า จังหวะการลงมือหนักหน่วงโดยไร้มนุษยธรรมทำให้ไม่แน่ใจว่าร่างของนางยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่

"ท่านแม่ มันนิ่งนานแล้วนะเจ้าคะตายหรือยังก็ไม่รู้"

หลี่เจินชะโงกหน้าพร้อมยื่นจมูกมองสตรีอีกคนที่นอนอยู่บนพื้นอย่างรังเกียจพลางสะกิดถามมารดาของนาง

"ตายได้ก็ดี จวนนี้จะได้สูงส่งขึ้นมาเสียที"

ไป๋เหนียงเอ่ยขึ้นยังไม่หายโมโหทั้งที่ระบายโทสะมาครึ่งค่อนวันแล้ว

"โบยมันแล้วสาดน้ำลงไปอีกพอฟื้นขึ้นมาก็โบยต่อไปเข้าใจหรือไม่"

นางยังไม่ยอมเลิกราโดยง่ายครั้งนี้หากยอมให้อีกคนมีชีวิตอยู่ก็เท่ากับเป็นเสี้ยนหนามทิ่มแทงจิตใจไม่รู้จบ สิ่งที่ง่ายดายที่สุดคือทำให้นางหายไปจากโลกนี้เสีย

"ฮูหยินขอรับนางนิ่งไปแล้วขอรับสาดน้ำก็ไม่ยอมฟื้น"

บ่าวรับใช้ผู้ชายรู้สึกผิดสังเกตจึงเข้ามารายงานอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไป๋เหนียงไม่คิดว่าหลี่ชิงหยาจะเป็นอะไรง่าย ๆ เด็กคนนี้ดวงแข็งจะตายไป คราวก่อนหลี่เจินแกล้งผลักตกน้ำนางยังตะเกียกตะกายขึ้นมาเองได้ โดนโบยก็บ่อยครั้งแล้วคราวนี้คงไม่ใจเสาะชิงตายลาโลกไปก่อนกระมัง

"ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ น่าเบื่อจริง ๆ ชิ"

นางสะบัดตัวหมุนกายเดินจากไปอย่างอารมณ์เสีย หลี่เจินเห็นมารดาล้มเลิกง่าย ๆ ก็วิ่งตามไปคัดค้าน

"ท่านแม่จะปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ มันตายหรือไม่ก็ไม่รู้ทำไมท่านถึงไม่สั่งให้คนโบยมันต่อไปเล่า"

หลี่เจินถามขึ้นไม่เข้าใจอารมณ์ของมารดา

"ถ้ามันตายเดี๋ยวคนก็มารายงานเองเจ้าจะกังวลทำไมกัน ถ้าไม่ตายก็แสดงว่ามันหนังเหนียวอยู่เป็นของเล่นของเจ้าไม่ดีหรือไร"

นางสาวเท้ายาวเดินเข้าห้องโดยไม่สนใจบุตรสาวอีก ในยามนี้นางไม่มีกะจิตกะใจจะพูดกับใครแล้ว แค่เห็นหน้านังเด็กนั่นก็พาลให้อารมณ์ไม่ดี ไป๋เหนียงตาพร่าเลือนไปชั่งขณะ หลี่ชิงหยาใบหน้าเหมือนมารดาของนางที่ทำให้ไป๋เหนียงจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อารมณ์ชั่ววูบทำให้นางสั่งลงโทษลูกเลี้ยงผู้อ่อนแอคนนั้น ความคับแค้นใจทำให้นางไม่ยั้งมือโบยหลี่ชิงหยาจนเหนื่อยแล้วสั่งบ่าวรับใช้มารับช่วงต่อจนกระทั่งนางแน่นิ่งไป

"ตายได้ก็ดี ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก"

นางนั่งพึมพำอยู่ในห้องคนเดียวหลังจากไล่หลี่เจินและบ่าวไพร่ออกไปจนหมดแล้ว ความเหนื่อยล้าและคับข้องใจทำให้นางรู้สึกอ่อนเพลียเอนตัวนอนลงบนเตียงหลับลงอย่างง่ายดาย

ภายในลานหน้าเรือนหลี่ชิงหยาลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางแดดจ้ายามเที่ยงวันเนื้อตัวของนางปวดระบมจากการถูกโบยเป็นเวลานาน ดวงตาคู่งามค่อย ๆ ปรือขึ้นสู้แสงอาทิตย์ นางหลี่ตาหลบแสงแดดใช้มือยันพื้นค่อย ๆ ยันกายขึ้นอย่างทุลักทุเล เมื่อปรับสายตาได้มั่นคงแล้วจึงเหลียวมองดูโดยรอบ

"ที่นี่คือปรโลกหรือไรกัน ข้าน่าจะตายไปแล้วหรือไม่"

ความรู้สึกสุดท้ายของนางคือความแค้นแสนสาหัส อาฆาตมาดร้ายและภาพชายสองคนสลับกันไปมา นางจำความรู้สึกเจ็บปวดทุกข์ระทมก่อนไร้ความรู้สึกได้เป็นอย่างดี ทว่าตอนนี้...

หลี่ชิงหยาก้มลงมองดูสารรูปของตนเองก็อดประหลาดใจไม่ได้

"ข้ายังใส่เสื้อผ้า ที่นี่..."

นางพึมพำเสียงแหบแห้งแทบไม่ได้ยินและยิ่งสร้างความตื่นตะลึงมากยิ่งขึ้นเมื่อเสียงนี้ก็มิใช่เสียงของนาง

"อะไรกัน ข้าเป็นใคร แล้วอยู่ที่ไหน"

นางพยายามลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซตามความทรงจำของร่างนี้กลับเข้าห้องของตนเอง ตอนนี้นางสับสนยิ่งกว่าอะไรยังจับต้นชนปลายไม่ถูกจึงอยากใช้เวลาอยู่คนเดียวสักครู่หนึ่งเพื่อตั้งสติใหม่เสียก่อน

หลี่ชิงหยาค่อย ๆ นึกลำดับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ นางมั่นใจว่าตนเองได้ตายไปแล้ว แท้ที่จริงนางคือหยางเฉี่ยวชิวที่กลับมาเกิดใหม่ในร่างของสตรีผู้นี้และที่นี่คงเป็นจวนขุนนางชั้นผู้ใหญ่แห่งหนึ่งของแคว้นซีหนาน เพราะนางสังเกตจากลักษณะของจวนที่เป็นเอกลักษณ์ของแคว้น

แล้วตระกูลของนางล่ะ ท่านพ่อและคนในตระกูลป่านนี้จะเป็นอย่างไรกันบ้าง เมื่อนึกขึ้นได้หลี่ชิงหยาจึงลุกขึ้นวิ่งออกไปข้างนอก ประจวบเหมาะกับช่วงเวลาที่หลี่เจินออกมาเดินดูสถานการณ์เมื่อครู่พอดี นางไม่รอช้าถลาวิ่งอย่างทุลักทุเลเข้าไปใกล้จนถึงตัวและเขย่าแขนของหลี่เจิน หลี่เจินยังไม่ทันตั้งตัวปัดมือหลี่ชิงหยาออกอย่างรังเกียจเป็นพัลวัน

"ว้าย! อะไรกันนังบ้านี่ถอยไปนะ"

"ตระกูลหยาง ตระกูลหยางเป็นอย่างไรบ้าง"

นางละล่ำละลักถามไม่ยอมปล่อยหลี่เจินไปง่าย ๆ เพราะเป็นหนทางเดียวที่นางจะได้รู้ข่าวของครอบครัว นางจึงต้องถามคนอื่นเท่านั้น

"เจ้าเป็นบ้าอะไร พูดถึงตระกูลหยางทำไม ปล่อยข้านะ"

หลี่เจินยกเท้าถีบหน้าแข้งของหลี่ชิงหยา นางเซถลาออกไปไม่ไกลจากนั้นก็โผเข้าหาหลี่เจินใหม่อีกครั้ง

"ตอบข้ามา ตระกูลหยางตอนนี้เป็นอย่างไร"

"โอ้ย! ตายหมดแล้วจะสู่รู้เรื่องคนอื่นไปทำไมกัน นังบ้า"

หลี่เจินหลับหูหลับตาตอบออกไปเพราะถูกหลี่ชิงหยาดึงตัวเอาไว้ ไม่รู้ว่านางแพศยาคนนี้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถูกโบยอย่างหนักนอกจากไม่ตายยังมีพละกำลังมาดึงทึ้งนางจนแทบล้มได้อีก พอสลัดตัวหลุดออกมาได้หลี่เจินก็ตอบอย่างหงุดหงิดและวิ่งหนีไป หลี่ชิงหยาเมื่อได้ฟังเรื่องที่เจ็บปวดที่สุดนางไม่สามารถประคองตัวเอาไว้ได้ทรุดกายลงกับพื้นอย่างไรเรี่ยวแรง นางตายอย่างอัปยศยังไม่พอตระกูลของนางก็ยังย่อยยับทั้งที่ไม่เคยรู้สาเหตุมาก่อน สิ่งเดียวที่มั่นใจได้ในตอนนี้ก็คือการตายของตระกูลหยางต้องเกี่ยวข้องกับเจิ้นหย่วนอย่างแน่นอน

นึกถึงคนสารเลวผู้นั้นนางก็เกิดนึกเสียใจขึ้นมา เจิ้นหย่วนเป็นถึงพระโอรสของฮ่องเต้ ทั้งหล่อเหลาสง่างามมีความเป็นสุภาพบุรุษผู้อ่อนโยน ทว่าบิดาของนางกลับเอ่ยปากเตือนว่าคนผู้นี้อันตรายยิ่งนัก เขาไม่เคยหวังดีต่อตระกูลหยางและห้ามนางยุ่งเกี่ยวกับคนผู้นี้ แต่นางกลับดื้อรั้นไม่ฟังคำเตือนของบิดาและพี่ชาย ทุกวิธีการที่สามารถบีบให้เจิ้นหย่วนมาเป็นสามีได้นางยินยอมพร้อมใจทำเพื่อให้ได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์ แม้กระทั่งเล่นละครให้ท่านพ่อกดดันฮ่องเต้เพื่อให้ได้อภิเษกสมรสจนสำเร็จก็ตาม

นางได้แต่งงานกับคนที่แอบชื่นชอบมาหลายปีแต่สิ่งที่นางสูญเสียกลับยิ่งใหญ่เหลือคณา มิหน้ำซ้ำยังมีสายตาเกลียดชังคู่นั้นที่มองนางเหมือนเป็นศัตรูกันมาสิบชาติ มันหมายความว่านางหลอกตัวเองและถูกเจิ้นหย่วนหลอกมาตลอด เขามิได้อยากแต่งงานก็จริงแต่ก็ไม่ปฏิเสธเพราะต้องการทำลายนางและตระกูลหยางให้ดับสิ้นไปพร้อมกันนั่นเอง

หลี่เจินวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นเข้าไปในห้องของไป๋เหนียงหลังจากประสบกับเรื่องน่าสะพรึงมาสด ๆ ร้อน ๆ

"ท่านแม่เจ้าคะ ท่านแม่"

เสียงปลุกเร่งร้อนทำให้ไป๋เหนียงหงุดหงิดและตื่นขึ้นมา

"มีเรื่องอะไรใหญ่โตน่ารำคาญจริงลูกคนนี้"

หลี่เจินมองซ้ายมองขวาพลางเขย่าแขนมารดาเล่าในสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้

"ท่านแม่เจ้าคะหลี่ชิงหยามันยังไม่ตายเจ้าค่ะ แต่ลูกคิดว่ามันต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ เจ้าค่ะ"

หลี่เจินนึกภาพตอนที่หลี่ชิงหยาวิ่งเข้ามาจับตัวคาดคั้นถามเรื่องคนตระกูลหยาง นางทำหน้าสงสัยแต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นย่นจมูกแทน

"ทำไมพูดอย่างนั้น"

"มันเพ้อเจ้อมากกว่าเจ้าค่ะคงโดนโบยจนแทบไม่รอดแล้วยังโดนน้ำเย็นสาดเข้าไปอีกสมองคงเลอะเลือนเจ้าค่ะ"

นางลืมเรื่องที่หลี่ชิงหยาถามทิ้งไปหันมาสนใจอากัปกิริยาที่ดูแปลกไปแทน ไป๋เหนียงย่นหัวคิ้วเข้าหากัน นางทำโทษหลี่ชิงหยานับว่าคราวนี้ร้ายแรงกว่าทุกครั้งไม่คิดว่าเด็กคนนั้นจะดวงแข็งไม่ยอมตายตามความต้องการ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจหาที่เปรียบไม่ได้

"จะเป็นเสี้ยนหนามทิ่มแทงใจข้าไปจนถึงเมื่อไหร่กัน"

"ท่านแม่เจ้าคะ เรายังมีเวลาอีกมากมันไม่ตายก็ดีข้าจะได้มีคนให้เล่นสนุกไปนาน ๆ กลั่นแกล้งใครก็ไม่สู้นางหลี่ชิงหยาปัญญาอ่อนนั้นสักคน แต่ตอนนี้เราไปดูเครื่องประดับกันดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากได้กำไลหยกชิ้นใหม่"

หลี่เจินทำเสียงออดอ้อนมารดาขึ้นมากะทันหัน นางเป็นคนขี้เบื่อวันนี้จึงพักเรื่องของหลี่ชิงหยาเอาไว้ก่อนไปทำเรื่องที่จรรโลงใจแล้วค่อยกลับมาหาเรื่องนางใหม่ก็ยังไม่สาย ไป๋เหนียงชอบสิ่งของเหล่านี้อยู่แล้วก็ไม่ขัดใจหลี่เจิน พูดถึงเครื่องประดับนางมักอารมณ์ดีขึ้นมาได้ทันทีถึงแม้จะกำลังระเบิดโทสะใส่บ่าวไพร่อยู่ก็ตาม

"ไปสิ เจ้าช่างรู้ใจแม่ยิ่งนัก ข้ากำลังเบื่อจวนนี้อยู่พอดี"

ทั้งสองแม่ลูกขึ้นรถม้าประจำจวนออกไปพร้อมด้วยคนรับใช้ใกล้ชิดอีกสองคน หลี่ชิงหยาหยุดร้องไห้แล้ว ยามนี้นางคือหลี่ชิงหยามิใช่หยางเฉี่ยวชิวดั่งเมื่อก่อนแต่เรื่องตระกูลหยางนางต้องสืบรู้ให้ได้ว่าการฆ่าล้างตระกูลเกิดจากสาเหตุใดกันแน่ นางเดินกลับเข้าห้องของตนเองอีกครั้ง กวาดตามองภาพเบื้องหน้าดูให้ชัดเต็มสองตา สภาพมันดูทั้งเก่าและทรุดโทรมเหมือนห้องเก็บของที่ไม่ใช้งานแล้วและไม่มีการปรับปรุงไม่มีผิดเพี้ยน

นั่นบ่งบอกถึงฐานะของนางในจวนแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี จากความทรงจำของร่างนี้นางเป็นบุตรสาวของฮูหยินเอกผู้ล่วงลับของเสนาบดีผู้ตรวจราชการ หลี่จือหลินแห่งแคว้นซีหนาน นางเคยได้ยินชื่อของเขามาบ้างเพียงแต่ไม่ได้รู้เรื่องราวลึกซึ้ง หลี่ชิงหยาก้มลงมองดูสภาพของตัวเองถึงกับไม่อยากยอมรับ นางเป็นคุณหนูใหญ่จริงหรือ เสื้อผ้าของนางเทียบไม่ได้แม้แต่ของบ่าวรับใช้ในจวนนี้แม้แต่เสี้ยวเดียว สภาพห้องโล่งมีเพียงเตียงไม้เก่าและโต๊ะน้ำชาเก่าคร่ำครึเหมือนของที่ไม่ใช้งานแล้วจัดวางอยู่ในห้องของนาง

"บ่าวชั้นต่ำที่สุดของตระกูลหยางยังมีความเป็นอยู่ดีกว่านี้"

จวนเสนาบดีผู้ตรวจราชการตำแหน่งใหญ่โตแท้จริงแล้วหลังจวนเป็นเช่นนี้เองหรือ ส่วนคนที่พบเจอเมื่อครู่ก็คงเป็นหลี่เจินน้องสาวต่างมารดาของนางสินะ สถานะของหลี่ชิงหยาย่ำแย่ได้ขนาดนี้ น่าสงสัยว่าท่านเสนาบดีหลี่จือหลินดวงตามืดบอดหรือร่วมมือกันกับภรรยารองรังแกบุตรสาวคนโตเช่นนางกันแน่

หากเป็นเช่นนั้นจริงชีวิตของเด็กสาวผู้นี้น่าเห็นใจไม่น้อย ถูกรังแกจากแม่เลี้ยงแล้วบิดาแท้ ๆ ยังเพิกเฉยได้อีก นางคงโดดเดี่ยวไม่น้อยอีกทั้งยังดูอ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ หากหยางเฉี่ยวชิวที่อยู่ในร่างของนางคิดอ่านทำอะไรต่อไปภายหน้าเห็นทีจะประมาทไม่ได้แม้แต่นิดเดียวมิเช่นนั้นแล้วนางจะต้องพ่ายแพ้หมดรูปให้แก่ศัตรูอย่างง่ายดายซึ่งเป็นสิ่งที่ยินยอมไม่ได้เด็ดขาด

หยางเฉี่ยวชิวตายไปแล้วตระกูลหยางก็จบสิ้นแล้ว ตอนนี้นางคือหลี่ชิงหยาบุตรสาวของเสนาบดีผู้ตรวจราชการ ตำแหน่งนี้นับว่าไม่ใช่เล็กน้อยทว่านางกลับดูเป็นเพียงเศษดินเศษทรายที่ไร้ค่าและถูกเหยียบย่ำในจวนอย่างไร้ความเมตตา

"สิ่งใดที่หลี่ชิงหยาต้องทนทุกข์ข้าจะเรียกร้องคืนมาให้เองเพื่อตอบแทนร่างนี้ของนาง ส่วนเรื่องตระกูลหยางและคนที่ฆ่าข้าก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดีมีความสุข"

ปณิธานแน่วแน่ผุดขึ้นมาในทันที หมดเวลาร้องไห้เสียใจให้กับสิ่งที่ดับสูญไปแล้ว ไร้ประโยชน์ที่จะเรียกร้องให้ชีวิตคนฟื้นคืนมา สิ่งที่นางต้องทำคือการล้างแค้นเท่านั้นถึงจะเรียกความยุติธรรมคืนมาให้แก่ตัวเองและตระกูลได้ นางยังเชื่อเสมอว่าการตายของตระกูลหยางไมใช่เรื่องเล็กน้อยและเป็นธรรมอย่างแน่นอน