ย้ายเข้าเมืองหลวง

หลินเวินเซิ่งกลับบ้านมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาเข้าไปหาภรรยาและลูกสาว มองหน้าพวกนางคล้ายจะถามว่าพวกเจ้ามีความคิดเช่นไร

"มีราชโองการให้เลื่อนตำแหน่งเป็นขุนนางในกรมพิธีการ"

หลี่ซูเยี่ยนจับมือสามียิ้มแย้มยินดี

"ข่าวดีเช่นนี้ เหตุใดท่านพี่ถึงไม่ดีใจล่ะเจ้าคะ"

"นั่นสิเจ้าคะท่านพ่อ"

เขาถอนหายใจมองหลินชิงเหยา

"เราต้องย้ายเข้าจวนที่เมืองหลวง"

การย้ายเข้าจวนจะไม่เป็นปัญหาหากหลินชิงเหยาร่างกายแข็งแรง ระยะทางจากอำเภอมู่หานจนถึงเมืองหลวงต้าฉีมิใช่ใกล้ ๆ 

"ต้องเดินทางให้ถึงภายในหนึ่งเดือน"

หลี่ซูเยี่ยนคลายรอยยิ้มเป็นความกังวลใจแทน บุตรสาวคนรองเพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บได้ไม่นานก็ต้องออกเดินทางแล้ว ร่างกายผอมบางของนางจะทนทานได้สักเท่าใดกัน

หลินเม่ยหลิงบีบมือน้องสาวไว้แน่นมองร่างที่นอนบนเตียงอย่างห่วงใยสุดซึ้ง หลินชิงเหยาเห็นว่าทุกคนเป็นห่วงนางมากเกินไปและรู้สึกเหมือนเป็นภาระ นางจึงเอ่ยขึ้นบ้าง

"อย่าห่วงข้าเลยเจ้าค่ะ ระหว่างนี้ข้าจะต้องแข็งแรงให้ได้เจ้าค่ะ"

แววตามุ่งมั่นผิดไปจากเดิมทำให้ทั้งสามคนลอบมองหน้ากันแต่ไม่เอ่ยคำพูดใดออกมา

ก่อนถึงกำหนดเดินทางในอีกเจ็ดวันในจวนเริ่มเต็มไปด้วยความวุ่นวาย หลินเวินเซิ่งต้องเร่งสะสางภารกิจสุดท้ายของอำเภอมู่หาน ทั้งการส่งมอบบัญชีภาษีและฝากฝังราษฎรไว้กับนายอำเภอคนใหม่ที่เพิ่งมาถึง เขาทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อมิให้เสียเกียรติขุนนางที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัย

ทางด้านหลังเรือน หลี่ซูเยี่ยน และ หลินเม่ยหลิง ต่างวุ่นวายกับการจัดเก็บข้าวของที่มีอยู่ไม่มากลงหีบไม้ใบเก่า พวกนางระมัดระวังเป็นที่สุดไม่ให้บุตรสาวคนเล็กต้องหยิบจับสิ่งใดหนักเกินแรง

"ชิงเหยา เจ้าไปนั่งพักเถิด ทำงานหนักเช่นนี้เดี๋ยวจะไข้ขึ้นเอาได้" 

หลินเม่ยหลิงเอ่ยกำชับพลางยกหีบผ้าขึ้นซ้อนกัน

หลินชิงเหยาพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ทว่าในใจกลับครุ่นคิดถึงแผนการใหญ่ นางรู้แล้วว่าร่างกายนี้พร่องโลหิตและอ่อนแอเกินไป หากดึงดันเดินทางไกลทั้งอย่างนี้ มีหวังได้ไปสิ้นลมกลางทางเป็นแน่

เมื่อสบโอกาสที่ท่านแม่และพี่สาวกำลังวุ่นอยู่กับการนับจำนวนขวดเครื่องหอม ร่างบอบบางของหลินชิงเหยาจึงลอบเข้าสู่ห้องครัวเล็ก ๆ ของจวน

ภายในครัวมีเพียงวัตถุดิบพื้น ๆ อย่างพืชหัวที่เก็บไว้ใต้ดินและสมุนไพรแห้งไม่กี่ชนิด แต่ในสายตาของนางของเหล่านี้คือขุมทรัพย์บำรุงชั้นยอด นางเลือกหยิบหัวไชเท้าแห้ง พุทราจีนสีแดงก่ำ และโสมเศษเล็ก ๆ ที่เหลือจากยาต้มถ้วยเก่าขึ้นมา

นางเริ่มลงมือล้างทำความสะอาดวัตถุดิบด้วยท่าทางคล่องแคล่วผิดจากวิสัยคุณหนูห้องหอ มีดทำครัวที่เคยดูหนักอึ้งในมือคนขี้โรค กลับขยับเป็นจังหวะสม่ำเสมอซอยขิงแก่เป็นแว่นบางเพื่อขับลมและกระตุ้นการไหลเวียนโลหิต นางนำเศษเนื้อไก่ที่เหลือติดกระดูกมาตุ๋นรวมกับสมุนไพรเหล่านั้น ใช้ไฟอ่อนอย่างใจเย็น

ไม่นานนัก กลิ่นหอมกรุ่นที่มิใช่เพียงกลิ่นยาขมปี๋อย่างที่เคยเป็นมาก็ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นที่หอมหวานละมุนแฝงความสดชื่นของขิงและเครื่องเทศบำรุงกำลัง

เมื่อยกขึ้นซด รสสัมผัสของน้ำแกงสีทองใสส่องประกายก็ซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย นางสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นไปตามเส้นเลือด ราวกับวิญญาณและร่างกายที่เคยแยกจากกันกำลังเชื่อมเข้าด้วยกันอีกครั้ง

"โภชนาการบำบัด ในโลกก่อนข้าใช้มันเพื่อความงาม แต่ในโลกนี้ ข้าจะใช้มันเพื่อต่อลมหายใจให้ตระกูลหลิน"

ดวงตาที่เคยพร่าเลือนของนางเริ่มกลับมาสดใสมีชีวิตชีวา ในอีกเจ็ดวันที่เหลือ นางต้องปฏิวัติร่างกายนี้ให้แข็งแกร่งที่สุด เพื่อเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่เมืองหลวง

เช้าวันออกเดินทาง ลมเหมันต์ในอำเภอมู่หานยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ แต่บรรยากาศหน้าจวนนายอำเภอกลับเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นจากน้ำใจของเหล่าราษฎร ชาวบ้านหลายสิบชีวิตต่างหอบตะกร้าใส่หมั่นโถวร้อน ๆ และของแห้งมามอบให้ขุนนางน้ำดีอย่างหลินเวินเซิ่งเพื่อเป็นการอำลา

ขบวนเดินทางของตระกูลหลินไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการ มีเพียงรถม้าเก่า ๆ สองคัน คันหนึ่งบรรจุหีบสัมภาระและเครื่องนอน ส่วนอีกคันเป็นที่พำนักของสตรีทั้งสามนาง รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ ทิ้งเงาของเมืองด่านที่แสนกันดารไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่เส้นทางคดเคี้ยวพาดผ่านขุนเขา

ภายในรถม้าที่สั่นโยกตามแรงเคลื่อนตัว หลี่ซูเยี่ยนคอยประคองบุตรสาวคนเล็กไว้ในอ้อมอกพลางสำรวจใบหน้าของนางทุกชั่วยาม

"ชิงเหยา หากเจ้ามึนศีรษะหรือรู้สึกระคายคอต้องรีบบอกแม่นะ"

 นางเอ่ยพลางหยิบขวดยาต้มที่เตรียมไว้ขึ้นมาหมายจะป้อน หลินชิงเหยา กลับยิ้มบางแล้วส่ายหน้าเบา ๆ

"ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ออกจะรู้สึกปลอดโปร่งด้วยซ้ำ"

นางพูดความจริง ร่างกายที่เคยหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนพันธนาการ บัดนี้กลับเบาสบายขึ้นด้วยผลจากการแอบปรุง สมุนไพรที่นางทำขึ้นอย่างลับ ๆ ในห้องครัวก่อนออกเดินทาง

เมื่อสบโอกาสที่รถม้าหยุดพักริมลำธารเพื่อให้ม้าได้ดื่มน้ำ หลินชิงเหยาจึงหยิบโถกระเบื้องใบเล็กที่ซ่อนไว้ในย่ามออกมา ภายในบรรจุขนมรูปทรงแท่งยาวพอดีคำ สีน้ำตาลเข้มจากน้ำผึ้งป่าและธัญพืชคั่วหอมกรุ่น

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ ลองชิมสิ่งนี้ดูเจ้าค่ะ" 

นางยื่นส่งให้ทุกคนด้วยแววตาเป็นประกาย

หลินเวินเซิ่งรับไปพิจารณาด้วยความฉงน

 "สิ่งนี้คือสิ่งใดหรือชิงเหยา ดูแปลกตายิ่งนัก"

เมื่อเขาส่งมันเข้าปาก รสสัมผัสแรกคือความหวานนุ่มลึกของน้ำผึ้ง ตามด้วยความกรุบกรอบของถั่วและกลิ่นหอมชื่นใจของกานพลูและโสมสกัด ความเมื่อยล้าจากการนั่งหลังขดหลังแข็งควบคุมขบวนมาทั้งวันดูจะทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์ ความร้อนสายหนึ่งแล่นจากลำคอไปสู่ปลายนิ้ว ทำให้ร่างกายที่สั่นเทาจากลมหนาวกลับมามีกำลังอีกครั้ง

"นี่มัน ไม่ใช่ขนมธรรมดา รสชาติของมันช่างประหลาดแต่กลับทำให้ข้าสดชื่นขึ้นมาทันตาเห็น" 

หลินเวินเซิ่งอุทานออกมาอย่างตกตะลึง

หลินเม่ยหลิงที่กำลังเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับเบิกตากว้าง

 "น้องรอง เจ้านำความรู้มาจากที่ใดกัน รสชาติหวานปนขมเล็กน้อยนี้กลับทำให้ข้าหายวิงเวียนรถม้าได้ปลิดทิ้ง"

สองสตรีและหนึ่งบุรุษต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ พวกเขาจำได้ว่าบุตรสาวคนนี้วัน ๆ เอาแต่ติดเตียงกินยาขม แต่ยามนี้นางกลับปรุงโอสถในคราบขนมที่มีฤทธิ์ดีเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้

ตลอดการเดินทางหลังจากนั้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของคนในครอบครัวคือความมหัศจรรย์ใจประการหนึ่ง หลินชิงเหยาที่เคยไอจนตัวโยนทุกครั้งที่ต้องลมเย็น กลับนั่งหลังตรงอ่านตำราอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าของนางมีสีเลือดฝาดราวกับผลท้อสุก แตกต่างจากหลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงที่เริ่มจะมีอาการอ่อนเพลียจากการเดินทางไกล

"ชิงเหยา เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้ฝืนร่างกาย" 

หลี่ซูเยี่ยนยังคงพยายามจะยื่นผ้าชุบน้ำอุ่นให้บุตรสาวด้วยความเคยชิน

"ท่านแม่ เป็นท่านมากกว่าที่ต้องพักผ่อน ขนมแท่งนี้ข้าใส่สมุนไพรขับลมและบำรุงหัวใจเอาไว้ ท่านทานอีกสักชิ้นเถิดเจ้าค่ะ"

 นางกล่าวพลางจัดแจงห่มผ้าให้มารดาอย่างแคล่วคล่อง

ความแข็งแรงและเยือกเย็นของหลินชิงเหยาในยามนี้ สร้างความฉงนปนยินดีให้แก่ทุกคนในตระกูลหลินยิ่งนัก พวกเขาเริ่มรู้สึกว่า การย้ายไปเมืองหลวงครั้งนี้ บางทีอาจมีโชคลาภที่คาดไม่ถึงรออยู่ในร่างของบุตรสาวคนนี้ก็เป็นได้