จวนพระราชทาน

บรรยากาศการเดินทางที่ยาวนานนับเดือนเริ่มผลัดเปลี่ยนจากทุ่งหญ้าแห้งแล้งสู่ความรุ่งเรืองของเมืองหลวงต้าฉี ทว่าความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทางกลับถูกแทนที่ด้วยความอึ้งงัน เมื่อรถม้าหยุดลงที่หน้าธรณีประตูของจวนแห่งหนึ่งตามแผนที่ซึ่งทางการจัดสรรไว้ให้

หลินเวินเซิ่งลงจากรถม้าด้วยความหวังเต็มเปี่ยม แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด จวนไม้หลังใหญ่แต่ทว่าสีที่เคยฉาบไว้กลับหลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้สีหม่น หลังคาบางส่วนมีหญ้าคาขึ้นรกเรื้อ บานประตูใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดยามลมพัดผ่านราวกับเสียงโอดครวญของคนชรา

"นี่หรือ จวนที่ทางการจัดไว้ให้หัวหน้ากองกรมพิธีการ"

 เขารำพึงเสียงแผ่วในลำคอ

ในใจของขุนนางผู้ซื่อสัตย์รู้สึกขมขื่นอยู่ลึก ๆ ตำแหน่งใหม่ที่เขาได้รับนั้นมิใช่ขุนนางปลายแถว แต่จวนหลังนี้กลับดูรกร้างไร้การเหลียวแลมานับสิบปี ทว่าเมื่อนึกถึงพระเมตตาของฝ่าบาทที่ทรงประทานตำแหน่งนี้ให้ เขาก็ทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่นและเก็บงำความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ไม่ให้บุตรภรรยาได้เห็น

หลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงก้าวลงมาสมทบ พวกนางต่างลอบมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ แม้จะผิดหวังจนอยากจะถอนหายใจออกมาดัง ๆ แต่เพื่อรักษาน้ำใจของผู้นำครอบครัว ทั้งคู่จึงเลือกที่จะปิดปากเงียบและทำเพียงช่วยกันพยุงกันเข้าไปในตัวจวนที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ

ผิดกับหลินชิงเหยา นางไม่ได้มีท่าทีสลดหดหู่ดั่งเช่นคนอื่น ดวงตากลมโตที่ฉายแววเฉลียวฉลาดกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความโกรธเคืองแทนบิดา

"ฝ่าบาทช่างกล้านัก พระราชทานจวนผุพังเช่นนี้ให้ขุนนางที่ทำงานถวายหัวโดยไม่แม้แต่จะส่งคนมาบูรณะหรือ" 

นางสบถเบา ๆ คนเดียว พลางขยับผ้าคลุมไหล่เตรียมจะเดินออกสำรวจ

"ชิงเหยา อย่าเดินสุ่มสี่สุ่มห้าสิลูก ร่างกายเจ้าเพิ่งจะดีขึ้น ฝุ่นพวกนี้จะทำให้เจ้าล้มป่วยเอาได้นะ"

 หลี่ซูเยี่ยนร้องท้วงด้วยความตกใจ

"ท่านแม่ ข้าบอกแล้วอย่างไรเจ้าคะว่าข้าแข็งแรงดี" 

นางหันไปยิ้มให้มารดาอย่างมั่นใจ 

"ข้าเพียงอยากสำรวจดูว่าจวนผุพังแห่งนี้มีสิ่งใดดีนักหนา ถึงได้กลายเป็นที่พักของพวกเรา ท่านเข้าไปพักผ่อนกับพี่ใหญ่เถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้ากลับมา"

ร่างผอมบางเดินเลี่ยงไปยังทิศตะวันออกของจวน ซึ่งมีเรือนหลังเล็กตั้งแยกออกมาอย่างโดดเดี่ยว แม้ขื่อคานจะดูทรุดโทรมจนน่าหวาดเสียว แต่นางกลับมองเห็นโอกาสท่ามกลางซากปรักหักพัง

นางหยิบสมุดเล่มเล็กและถ่านที่เตรียมไว้ขึ้นมาจดบันทึกอย่างคล่องแคล่ว

'จุดที่หนึ่ง หลังคาเรือนตะวันออก ต้องเปลี่ยนกระเบื้องใหม่ทั้งหมดเพื่อให้แสงแดดส่องถึง

จุดที่สอง บ่อน้ำเก่าหลังเรือน หากทำความสะอาดและตรวจสอบระบบน้ำ จะใช้เป็นแหล่งต้มกลั่นสารสกัดได้ดี

จุดที่สาม พื้นที่ว่างข้างเรือนร้าง เหมาะสำหรับทำแปลงปลูกพืชหอมและสมุนไพรหายาก'

"ที่นี่แหละ ห้องสกัดเครื่องหอมของข้า"

 นางพึมพำด้วยรอยยิ้มหมายมาด

ในขณะที่ทุกคนกำลังท้อแท้กับความเก่าแก่ หลินชิงเหยากลับเริ่มวาดแผนผังในใจ นางจะเปลี่ยนเรือนร้างแห่งนี้ให้กลายเป็นสถานที่ผลิตเครื่องสำอางและเครื่องหอมที่เลิศล้ำที่สุด เพื่อส่งเสริมให้บิดามีหน้ามีตาในกรมพิธีการและกู้ศักดิ์ศรีของตระกูลหลินคืนมาให้ได้

นางเดินกลับไปหาบิดาที่กำลังยืนจ้องมองฝุ่นบนโต๊ะทำงานตัวเก่า

 "ท่านพ่อเจ้าคะ อย่ามัวแต่กังวลกับความเก่าของมันเลยเจ้าค่ะ ข้าสำรวจดูแล้ว โครงสร้างของเรือนตะวันออกยังแข็งแรงดี หากซ่อมแซมเพียงเล็กน้อย ข้าจะขอใช้ที่นั่นทำเครื่องหอมส่งออกขายเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระท่านพ่อเองเจ้าค่ะ"

หลินเวินเซิ่งมองดูบุตรสาวด้วยความอัศจรรย์ใจ พลังชีวิตของนางช่างกล้าแกร่งจนคนเป็นพ่ออย่างเขาต้องละอายใจที่มัวแต่ทอดถอนใจเสียเอง

เมื่อขนของเข้าจวนเก่าคร่ำคร่า ความเร่งรีบจากราชโองการก็ไม่อาจรอช้าได้ หลินเวินเซิ่ง จำต้องปัดฝุ่นตามแขนเสื้อ จัดแจงเครื่องแบบขุนนางให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาหันไปสบตาภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ซูเยี่ยน ข้าต้องเข้าวังรายงานตัวต่อกรมพิธีการทันที ฝากเจ้าและลูก ๆ ดูแลทางนี้ไปก่อน หากข้าเสร็จธุระจะรีบกลับมาช่วยพวกเจ้า"

"ท่านพี่ไม่ต้องเป็นกังวลเจ้าค่ะ เรื่องในบ้านปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าและลูก ๆ เถิด" 

หลี่ซูเยี่ยนเอ่ยตอบพลางส่งยิ้มให้กำลังใจสามี แม้ในใจจะหวั่นวิตกกับสภาพจวนที่ดูราวกับสุสานไม้เก่า ๆ นี้เพียงใดก็ตาม

เมื่อรถม้าของประมุขบ้านลับตาไป ความเงียบเหงาก็เข้าปกคลุมสตรีทั้งสามนาง หลินเม่ยหลิงมองดูหยากไย่ที่ห้อยระย้าลงมาจากขื่อคาพลางถอนหายใจยาว

 "ท่านแม่ ฝุ่นหนาเช่นนี้ เราจะเริ่มจากที่ใดดีเจ้าคะ"

"เริ่มจากห้องนอนของน้องรองเจ้าก่อนเถิด ร่างกายนา..."

 ยังไม่ทันที่หลี่ซูเยี่ยนจะกล่าวจบ หลินชิงเหยา ก็รวบแขนเสื้อขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง นางหยิบผ้าสะอาดมามัดปิดจมูกและปาก พร้อมถือไม้กวาดทางมะพร้าวที่ตกอยู่แถวนั้นขึ้นมา

"ท่านแม่ พี่ใหญ่ ไม่ต้องห่วงข้าเจ้าค่ะ ยามนี้ข้าแข็งแรงยิ่งกว่าวัวเสียอีก พวกเราช่วยกันคนละไม้คนละมือ จวนแห่งนี้จะได้กลับมาเป็นบ้านเสียที"

ทั้งสามนางเริ่มลงมือทำความสะอาดอย่างทุลักทุเล เสียงจามและเสียงขัดถูดังระงมไปทั่วบริเวณ หลี่ซูเยี่ยนและหลินเม่ยหลิงคอยชำเลืองมองหลินชิงเหยาด้วยความเป็นห่วงทุกก้าวย่าง เกรงว่านางจะไอโขลกเขลกหรือหน้ามืดล้มพับไปดังเช่นแต่ก่อน

ทว่าภาพที่ปรากฏกลับผิดคาด ร่างบางของหลินชิงเหยาขยับเขยื้อนอย่างคล่องแคล่ว นางปีนป่ายขึ้นไปเช็ดถูหน้าต่างอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้เหงื่อจะซึมชื้นตามไรผมจนเปียกโชก แต่นางกลับไม่มีท่าทีอ่อนแรงให้เห็นแม้แต่น้อย

"ชิงเหยา พักเสียหน่อยเถิดลูก แม่ทำต่อเองได้" 

หลี่ซูเยี่ยนเดินเข้ามาคว้าแขนบุตรสาวไว้

"ท่านแม่เจ้าคะ ยามลำบากเช่นนี้หากข้าเอาแต่ดูท่านกับพี่ใหญ่ทำ งานจะเสร็จเมื่อใดกัน"

 หลินชิงเหยาตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส

 "อีกอย่าง การได้ออกแรงเช่นนี้ถือเป็นการขับพิษไข้ออกทางเหงื่อชั้นดีเชียวเจ้าค่ะ"

นางใช้ความรู้เรื่องกลไกของร่างกายที่ติดตัวมาจากโลกก่อน ค่อย ๆ จัดระเบียบการทำงานอย่างเป็นระบบ เริ่มจากการกำจัดฝุ่นจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ เพื่อไม่ให้ต้องทำงานซ้ำซ้อน ในใจของนางไม่ได้มองเพียงไม้ผุ ๆ หรือฝุ่นหนา แต่นางกำลังวาดภาพว่าหากที่นี่สะอาดสะอ้านแล้ว นางจะวางโต๊ะปรุงเครื่องหอมไว้ที่มุมใด และจะตระเตรียมส่วนผสมศาสตร์ชะลอวัยไว้ที่จุดไหน

ความมุ่งมั่นของบุตรสาวคนรองกลายเป็นแรงผลักดันให้มารดาและพี่สาวละทิ้งความเหนื่อยหน่าย พวกนางร่วมแรงร่วมใจกันขัดล้างจวนเก่าอย่างไม่ลดละ แม้จะลำบากและเหนื่อยยากเพียงใด แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังขึ้นเป็นระยะท่ามกลางฝุ่นผง ก็ทำให้จวนเก่าแห่งนี้เริ่มมีไออุ่นของสิ่งมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง