อยากกินไข่ต้ม

หลินเวินเซิ่งกลับมาในตอนเย็นพร้อมกับห่อยาราคาแพงที่เขาเพิ่งใช้เบี้ยรายเดือนครึ่งหนึ่งซื้อมารักษาบุตรสาว หมอเคยบอกว่าโรคของหลินชิงเหยารักษาไม่หาย นางเป็นโรคพร่องโลหิตและปอดอ่อนแอซึ่งพบได้ไม่มากแต่ก็ไม่น้อยเลยในเมืองนี้

บิดาต้องแบ่งเงินซื้อโสมหรือถังเช่าราคาแพงไม่ขาดเพื่อรักษานางซึ่งทำได้เพียงประคองอาการเท่านั้น แม้กระนั้นเขาก็ทำด้วยความเต็มใจเสมอมา

"ท่านพ่อเจ้าคะ น้องรองฟื้นแล้ว แต่ก็หลับไปอีกเจ้าค่ะ"

หลินเม่ยหลิงรายงานบิดาพร้อมรับห่อยาเตรียมเอาไปต้ม หลินเวินเซิ่งโล่งอกในทันใด หลินชิงเหยาล้มหัวกระแทกรุนแรง มีบาดแผลลึก การฟื้นขึ้นมาได้นับว่าสวรรค์เมตตา

"ให้น้องพักผ่อนเถิด แล้วเจ้าล่ะกินข้าวหรือยัง"

สำหรับบุตรสาวคนโตเขาก็อดห่วงไม่ได้เช่นกัน แม้นางจะแข็งแรงมากแต่หากเกิดพลาดเป็นอะไรไปอีกคน หัวอกคนเป็นพ่อคงไม่ต่างจากศพไร้วิญญาณ

"รอกินพร้อมท่านพ่อท่านแม่เจ้าค่ะ ส่วนน้องรองมีน้ำข้าวต้มกับยาต้มตามที่ท่านหมอสั่งเหมือนเดิมเจ้าค่ะ"

หลินเม่ยหลิงเอ่ยอย่างกระตือรือร้น นางมั่นใจว่าทำตามคำแนะนำท่านหมอ อีกไม่นานอาการของน้องสาวก็คงดีขึ้น

หลินชิงเหยาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น

"ตื่นแล้วหรือน้องรอง มาเถิดพี่จะเช็ดตัวให้ เสร็จแล้วจะได้กินข้าวกินยา"

หลินเม่ยหลิงจัดการได้คล่องแคล่ว คงเป็นชีวิตประจำวันที่นางทำมาตลอดถึงได้ดูรวดเร็วไปหมด หลินชิงเหยานั่งมองนิ่ง ๆ มองพี่สาวแต่งตัวให้ตนเองเหมือนตุ๊กตา

สักครู่หนึ่งยกถาดมาวางบนตั่งเตี้ยที่เตรียมไว้บนเตียงตามมาด้วยถาดอาหารที่นางภาคภูมิใจ หลินชิงเหยาถึงกับเบิกตาโตเมื่อเห็นเมนูอาหารตรงหน้า

"พี่หญิง ท่านให้ข้ากินน้ำข้าวนี้มานานเท่าใดแล้ว"

นางเงยหน้าถามพี่สาวที่ทำหน้าฉงน คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่น

"น้องรอง นี่เป็นอาหารประจำตัวเจ้า ท่านหมอสั่งให้กินเช่นนี้มาสามปีแล้ว"

"เมื่อก่อนข้ากินอะไรนะถึงต้องเปลี่ยน"

หลินชิงเหยาไม่เคยสงสัย ไม่เคยพูดมาก เพียงยิ้มบางอย่างคนอ่อนแอ อ้าปากกินอย่างว่าง่ายมาตลอด เหตุใดตอนนี้ถึงมีคำถามมากมาย

"เจ้ากินข้าวกับนึ่งเต้าหู้มาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่สามปีก่อนเปลี่ยนอาหารเจ้าอาเจียนจนอาการน่าห่วง ท่านหมอจึงสั่งเปลี่ยน แล้วก็ดีขึ้น น้องรองเจ้าอย่าถามมากเลย ท่านพ่อท่านแม่ไม่กล้าให้เจ้ากินอย่างอื่น ยามเจ้าป่วยขึ้นมาพวกเราใจคอไม่ดี"

แววตาของพี่สาวฉายความเจ็บปวดใจออกมา นี่คงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่หลินชิงเหยาไม่เคยเรื่องมาก

"พี่หญิง"

หลินชิงเหยายื่นหน้าเข้าไปใกล้พลางกระซิบ

"ข้าอยากกินไข่ต้ม กินผัดผักเพิ่ม ได้หรือไม่เจ้าคะ"

หลินเม่ยหลิงเบิกตาโต ตกใจกับท่าทีของน้องสาว

"น้องรอง! หากแสลงท้องขึ้นมาจะทำย่างไร เจ้าไม่เคยขอกินของแบบนี้มาก่อนเลยนะ"

หลินชิงเหยาก้มมองร่างกายตนเอง ที่ผอมบาง แขนขาเล็กไร้กล้ามเนื้อ ผิวพรรณไม่สดใส ซูบเซียว นางค่อนข้างมั่นใจว่าร่างนี้ป่วยเพราะขาดสารอาหารมากกว่าป่วยด้วยโรคเรื้อรัง

"แสลงก็ดีสิเจ้าคะ จะได้มีภูมิต้านทานโรค ท่านไม่รู้สึกแปลกหรือที่คนกินข้าวต้มป่วยยิ่งกว่าเดิม แต่คนกินอาหารมีกับข้าวหลายอย่างกลับแข็งแรง"

หลินเม่ยหลิงคิดตาม อยากจะคัดค้านแต่ที่หลินชิงเหยาพูดมาก็มีเหตุผล มิใช่นางไม่สงสัยแต่ในเมื่อท่านหมอผู้มีความรู้บอกมานางก็ต้องทำตาม

"ถึงจะจริงแต่ท่านหมอไม่ได้แนะนำมา ว่าแต่...น้องรอง เจ้าไปได้ยินมาจากที่ใดว่ากินแต่ข้าวต้มแล้วป่วยยิ่งกว่าเดิม"

หลินชิงเหยาทำท่านึก หากบอกความจริงคงถูกกล่าวหาว่าผีเข้า นางจึงแถไปน้ำขุ่น ๆ

"ข้าสังเกตเอาเจ้าค่ะ ถึงข้าไม่พูดเพราะข้าสังเกตอาการข้าก่อนอย่างไรล่ะเจ้าคะ"

"แต่ว่า..."

"เช่นนั้นข้าจะไม่กินข้าว จะอดจนกว่าจะตาย"

หลินชิงเหยาแสร้งกอดอกทำหน้างอ ผู้เป็นพี่สาวเห็นดังนั้น นางลังเลครู่หนึ่งมองสำรวจหาความผิดปกติ แล้วนางก็เดินออกไปและกลับเข้ามาพร้อมถ้วยใบเล็กใส่ไข่หนึ่งฟอง

"ข้าแอบไปเอาไข่ต้มในโรงครัวมาให้ ลองดูเถิด"

จากนั้นจัดการปอกไข่ต้มให้กิน สังเกตท่าทีหลินชิงเหยา นางหลับตาพริ้มเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ แตกต่างจากทุกครั้งที่กินข้าวต้มแล้วกลืนฝืน ๆ

"อร่อยมากเจ้าค่ะพี่หญิง ขอบคุณท่านที่เข้าใจข้า"

นางยิ้มร่าเริง หลินเม่ยหลิงรอสักพักถึงให้ดื่มยาต้มซึ่งหลินชิงเหยาก็ไม่ขัดข้องดื่มลงไปจนหมดอย่างว่าง่ายเช่นเดิม

"น้องรอง เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง"

"รู้สึกดีมากเจ้าค่ะ"

หลินเม่ยหลิงเห็นท่าทางสดชื่นของหลินชิงเหยาก็เกิดความรู้สึกแปลกใหม่ น้องสาวของนางคนนี้ไม่เคยมีชีวิตชีวาเช่นนี้มาก่อน บาดแผลบนหน้าผากตนเองมิได้เป็นสิ่งที่นางให้ความสนใจเลย

"ไม่ปวดท้องใช่หรือไม่"

นางถามย้ำความมั่นใจ หลินชิงเหยาส่ายหน้า

"ไม่มีเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นถ้าผ่านคืนนี้ไปแล้วไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น พรุ่งนี้พี่จะบอกเรื่องนี้กับท่านพ่อท่านแม่"

รุ่งเช้าหลินเม่ยหลิงตั้งใจไปแจ้งกับบิดามารดาแต่เช้าแต่นางกลับไม่พบผู้เป็นพ่อ

"ท่านพ่อไปแต่เช้า มีเจ้าหน้าที่มาแจ้งว่ารับราชโองการด่วน"

หลินเม่ยหลิงต้องเก็บงำเรื่องน้องสาวเอาไว้ก่อน เพราะราชโองการนี้ไม่รู้ว่าจะส่งผลเช่นไรกับบิดาและครอบครัว

ทั้งสองคนเข้ามารอในห้องหลินชิงเหยาเพื่อรอฟังข่าวสำคัญพร้อมหน้าพร้อมตากัน หลินชิงเหยาลุกขึ้นนั่งให้พี่สาวทำแผลและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ นางไม่พูดอะไรมากไปกว่านั้นเพียงคอยสังเกตการณ์เงียบ ๆ