EP.01 ผู้หญิงที่น่าอิจฉา? [1]

01

ผู้หญิงที่น่าอิจฉา?

@คฤหาสน์ตระกูลฟาง

คฤหาสน์หรูหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนที่ดินนับสิบไร่ ประดับด้วยสวนดอกไม้และต้นไม้หลากหลายชนิดพันธุ์ที่ตกแต่งและให้ร่มเงาอย่างสวยงาม การตกแต่งล้วนแต่เป็นเอกลักษณ์ของจีนเป็นส่วนใหญ่ กลางสวนประดับด้วยศาลาบ่งบอกถึงสไตล์ความเป็นเชื้อสายจีนของเจ้าของซึ่งเป็นสถานที่นั่งพักผ่อนประดับด้วยน้ำพุและรูปปั้นที่แสดงออกถึงความเชื่อและปรัชญาของจีนเข้ามามีอิทธิพลในการจัดตกแต่ง ทางเดินปูด้วยหินอ่อนจัดสรรอย่างสวยงามตามสไตล์ของตัวคฤหาสน์บ่งบอกถึงฐานะความมั่งมีของตระกูลฟาง

“อาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะคุณขวัญ” เสียงของสาวใช้ซึ่งเป็นลูกมือผู้ช่วยเอ่ยขึ้นเรียกความสนใจจากหญิงสาวเจ้าของใบหน้าเรียวรูปไข่งดงามที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาจนดูเป็นธรรมชาติ ประดับด้วยดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มภายใต้ขนตายาวงอนงาม จมูกโด่งเป็นสัน บวกกับริมฝีปากกระจับอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ

“ถ้าอย่างนั้นยกเข้าไปเสิร์ฟได้เลยจ้ะ เดี๋ยวถ้วยนี้ฉันยกเข้าไปเอง” แก้วขวัญ เอ่ยบอกกับสาวใช้ด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันกลับมาจัดตกแต่งผักที่แกะสลักเอาไว้ใส่จานให้สวยงามก่อนจะยกนำไปเสิร์ฟในห้องรับประทานอาหารเมื่อได้เวลาที่คนในบ้านจะทานข้าวเย็นแล้ว

“ขอโทษที่มาช้านะคะพอดีขวัญนำผักที่แกะสลักเอาไว้จัดใส่จานอยู่เลยช้าไปหน่อยค่ะ” เสียงหวานเอ่ยขอโทษเมื่อเดินมาถึงโต๊ะรับประทานอาหารที่มีพ่อแม่สามีและสามีนั่งรออยู่

“จะทำเองทำไมครับสาวใช้ในบ้านก็มี ดูสิผมเผ้ายุ่งเหยิงหมดแล้ว” ฟางชุน เจ้าของร่างสูงกำยำที่สวมใส่ชุดสูทสีดำเรียบหรูผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายตามสไตล์ลูกครึ่งเชื้อสายจีน เรือนผมดกสีดำขลับถูกจัดทรงไว้อย่างดูดีประดับด้วยจมูกเชิดเป็นคมสันและริมฝีปากเข้ารูปที่นั่งอยู่ประจำที่เอ่ยขึ้นเมื่อภรรยาสาวเดินเข้ามาก่อนจะลุกเพื่อขยับเก้าอี้ข้าง ๆ ให้เธอนั่งอย่างเช่นทุก ๆ วัน

สายตาคมมองใบหน้าเรียวสวยธรรมชาติลามมาถึงเรือนร่างสมส่วนที่สวมใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวกระโปรงสีชมพูอ่อนตัวยาวอย่างเรียบร้อย ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มถูกมัดรวบเป็นหางม้าปล่อยลงกลางหลัง ผิวขาวเนียนราวกับน้ำนมที่เขาชอบสัมผัสแดงก่ำเพราะอยู่ใกล้ความร้อนเป็นเวลานาน

“ต้องทำเองน่ะถูกแล้ว หน้าที่ภรรยาที่ดีคือต้องดูแลทั้งตัว เสื้อผ้าและอาหารการกินของสามีทุก ๆ มื้อไม่ให้ขาดตกบกพร่องถึงแม้ในบ้านจะมีเด็กรับใช้อยู่แต่เธอก็ต้องทำเองเป็นส่วนใหญ่เพื่อไม่ให้มีข้อผิดพลาดไม่ว่าเรื่องอะไร” บุหลัน เอ่ยขัดขึ้นกับคำพูดของลูกชายพลางมองใบหน้าของลูกสะใภ้นิ่งทำให้แก้วขวัญได้แต่พยักหน้ารับคำพลางก้มหน้าลงอย่างมีมารยาท

“เอาล่ะ ๆ ทานข้าวเถอะเดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียหมด” เสียงของ ฟางฉิน ซึ่งเป็นประมุขใหญ่ของบ้านเอ่ยขึ้นเสียงเรียบทำให้สาวใช้ที่ยืนอยู่ต่างก็พากันทำหน้าที่ตักข้าวในโถใส่จานให้แก่เจ้านายพร้อมกับเทน้ำในเหยือกใส่แก้ว

“เธอน่ะเดี๋ยวก่อน” หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นเมื่อแก้วขวัญกำลังจะลงมือทานข้าวทำให้เธอชะงักก่อนที่บุหลันจะยกมือสั่งให้สาวใช้นำแก้วสมุนไพรที่จัดเตรียมเอาไว้มาเสิร์ฟลงตรงหน้า

“ก่อนอาหารทุกมื้อเธอจะต้องดื่มสมุนไพรที่ฉันเตรียมไว้ให้ สรรพคุณของ หูจื่อ จ้อเกว่ย อี่หมูเฉ่า สมุนไพรทั้งสามชนิดนี้เหมาะกับผู้หญิงที่ต้องการตั้งท้องเธอจะต้องดื่มทุกวันหลังจากนี้ ดื่มเข้าไปสิ”

“ค่ะ” เธอหันมองหน้าสามีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งฟางชุนก็พยักหน้าให้ก่อนจะที่เธอรับคำแล้วยกแก้วสมุนไพรขึ้นมาดื่มอย่างเลี่ยงไม่ได้”

“ดี ดื่มไปให้หมด มีอย่างที่ไหนแต่งงานกันมาเป็นปีแต่ไม่มีลูกสักที หรือเธอเป็นหมันมีลูกไม่ได้กันแน่?” บุหลันเอ่ยออกมาอย่างไม่ชอบใจนักเพราะทั้งเธอและสามีต้องการที่จะอุ้มหลานที่เกิดจากลูกชายเพียงคนเดียวอย่างฟางชุนเพื่อให้มั่นใจว่าจะมีทายาทไว้สืบทอดธุรกิจและตระกูลในรุ่นต่อ ๆ ไป

“ม้าครับ ผมบอกแล้วไงครับว่าขวัญไม่ได้เป็นหมันเธอแค่มีภาวะมีลูกยาก” ฟางชุนเอื้อมมือไปกุมมือภรรยาสาวเอาไว้พร้อมบีบเบา ๆ เพื่อไม่ให้เธอคิดมาก เพราะบนโต๊ะอาหารในแต่ละวันผู้เป็นแม่ก็ไม่พ้นพูดถึงแต่เรื่องทายาทที่อยากได้จากลูกชายอย่างเขา

“ยิ่งมีลูกยากก็ต้องดื่มสมุนไพรเพื่อบำรุง เพราะถ้าภายในปีนี้เธอยังมีหลานให้ฉันไม่ได้เธอก็ไม่เหมาะที่จะเป็นสะใภ้ของตระกูลฟาง” สายตาเรียบนิ่งของหญิงวัยกลางคนหันมองไปที่ลูกสะใภ้นิ่งอย่างกดดันในขณะที่แก้วขวัญได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าที่จะสบตากับใคร

“อึก!” มือเรียวบีบมือของสามีแน่น เธอรู้ว่าสิ่งที่ครอบครัวของเขาต้องการจากเธอก็คือลูกที่เธอต้องอุ้มท้องเพื่อเป็นทายาทให้แก่ตระกูลเก่าแก่นี้

“ม้า!”

“แกเงียบไปเลยตาชุน เพราะแกมัวให้ท้ายเมียอยู่แบบนี้ไงฉันเลยไม่ได้หลานมาสืบสกุลเสียที แกก็รู้ว่าตระกูลฟางของเราที่มีเชื้อสายจีนมาจากบรรพบุรุษต้องการทายาทคนโตที่เป็นผู้ชายไว้สืบทอดตระกูลในรุ่นต่อ ๆ ไป แต่จนป่านนี้แกยังไม่มีน้ำยา หรือต้องให้ฉันเป็นคนลงมือจัดการหาเมียให้แก่ใหม่” ฟางฉินตวัดสายตามองลูกชายด้วยความเย็นชาทำให้ฟางชุนต้องเงียบลง เมื่อทำอะไรไม่ได้เขาก็ได้แต่มองหน้าภรรยาด้วยความเห็นใจพร้อมกับบีบมือเธอเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ

“อึก!” แก้วขวัญสะอึกตาแดงก่ำจนแทบจะทนไม่ไหวที่จะปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด