บทที่ 3

บทที่ 2 คนบ้า

“เป็นไรแกหน้าแดงเชียว” เสียงของคิมมี่พาสติของพอใจกลับมายังปัจจุบัน

“ไม่มีอะไร” คนหน้าแดงเพราะยังจำจูบแรกระหว่างเขากับเธอได้เป็นอย่างดี ส่วนคนที่จูบเธอแกล้งตีมึนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคิดแล้วก็เจ็บใจ คิดจะมาทำให้เธอหวั่นไหวแล้วชิ่งกันง่ายแบบนี้ไม่ได้มั้ง

“แล้วหนุ่มคนไหนจะอยู่ในลิสต์เดตคนต่อไปของแกพอใจ” ใบข้าวเอ่ยถามอย่างใส่ใจ

“งั้นข้าวก็ดูให้พอใจหน่อยว่าเนื้อคู่ของพอใจเกิดยัง ออกเดตจะสมหวังไหม” พอใจยื่นมือให้เพื่อน กางฝ่ามือออกเพื่อให้เพื่อนดูลายมือ

“โนย่ะ ดูไม่ได้วันนี้วันพระ เดี๋ยวฉันป่วย” ใบข้าวว่า พร้อมทั้งรีบผลักมือเพื่อนออกไปให้ไกลสายตากลัวว่าจะเผลอแอบมอง

“วันพุธดูไม่ได้เหรอ” คิมมี่เอ่ยถามอย่างอยากรู้

“วันพระย่ะ วันพระไม่ใช่วันพุธ หูแกนี่ตึงตามหน้าหรือเปล่า” ใบข้าวไม่ว่าเปล่ายังหยิกแก้มคิมมี่ที่หน้าเนียนเรียบตึงยิ่งกว่าสาวทั้งสอง เกย์สำอางก็งี้

“เอามือสกปรกของแกออกไปจากหน้าฉันใบข้าว” คิมมี่ผลักไสมือเล็กของใบข้าวอย่างรังเกียจ

“แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้หวงตัว” ใบข้าวว่านึกหมั่นไส้นังเพื่อนเกย์คนนี้เสียจริง

“แน่สิยะ มือแกอะล้างครั้งสุดท้ายเมื่อชั่วโมงไหน”

“เวอร์เถอะกินข้าวเสร็จฉันก็ล้างแล้ว” ใบข้าวบอกพลางยกมือตัวเองขึ้นมาดมและส่องความสะอาดสะอ้าน

คิมมี่เบ้หน้ากินข้าวเสร็จนั่นตั้งแต่เมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว

“อะ เจลล้างมือ” พอใจเห็นว่าเรื่องล้างมือนี่เป็นปัญหาระดับชาติของคิมมี่ เธอจึงพกเจลแอลกอฮอล์ล้างมือไว้ตลอด ส่งมันให้ใบข้าวที่ทำหน้าง้ำหน้างอที่โดนเพื่อนรักอย่างคิมมี่รังเกียจ

“ไปซื้อน้ำแป๊บรอนี่นะเอาอะไรกันไหม” คิมมี่ลุกขึ้นเอ่ยถามสองสาว ซึ่งทั้งสองก็ตอบว่าเหมือนเดิม

“เหมือนเดิม” เมนูเหมือนเดิมของทั้งคู่คือโซดามะนาวซึ่งคิมมี่ผู้รู้ดีก็พยักหน้ารับรู้

“เออ รอแป๊บนะ” คิมมี่ว่าจากนั้นก็เดินตูดบิดจากไปทิ้งสองสาวนั่งจ้องหน้ากัน

“มีอะไรจะถาม” ใบข้าวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนเอาแต่จ้องหน้าเธอ

“ข้าวเคย Kiss ไหม” พอใจถามเพื่อนแต่ตัวเองกลับหน้าร้อนผ่าว สาวมั่นอย่างพอใจต้องไม่เขินเรื่องนี้สิ

“เคย” ใบข้าวตอบพร้อมทั้งเท้าคางมองเพื่อนตัวเอง แค่คิสใคร ๆ ก็ต้องเคยไหม

“เหรอกับใคร” พอใจตาโตด้วยเพราะรู้ว่าเพื่อนยังไม่มีแฟน

“เยอะแยะ” คนฟังตาโตยิ่งกว่าเดิม เยอะแยะเนี่ยนะ พอใจจำได้ว่าใบข้าวบ้านเกิดอยู่อยุธยา เมืองเก่าของเราตั้งแต่โบราณเดี๋ยวนี้คิสกันไม่เป็นไรแล้วเหรอ

ลูกเสี้ยวผู้มีคุณตาเป็นคนฮ่องกงไม่อยากเชื่อ ขนาดว่าเธอเพิ่งเคยคิส มันมีโรคติดต่อทางน้ำลาย พอใจไม่นิยมจูบไปทั่วแต่ทำไมใบข้าวถึงได้กล้า

“ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง แล้วแกจะล้างแอลกอฮอล์ทำไมเยอะแยะ อย่าบอกนะว่าแกคิด” ใบข้าวชี้หน้าเพื่อนสนิท ซึ่งพอใจเองก็พยักหน้า

“คิด...ข้าวรู้ไหมมีหลายโรคที่ติดต่อทางน้ำลายนะ” ที่พอใจต้องล้างมือเพราะกลัวจะติดโรคจากใบข้าวนั่นแหละ เล่นคิสเยอะแยะแบบนั้น

“โอย แกคิดอะไรเนี่ย kiss กับหลาน ๆ แกก็รู้ว่าครอบครัวฉันเป็นครอบครัวใหญ่ คิดไปถึงไหนต่อไหนเนี่ย” ใบข้าวโวยวายกับความคิดของพอใจผู้มีความมโนไปไกล เธอจึงยกหลังมือขึ้นมาทำท่าจุ๊บ ๆ ให้เพื่อนเข้าใจ

“โอยอันนั้นไม่ใช่จูบ นั่นมันจุ๊บ” พอใจเพิ่งเข้าใจว่าจินตนาการของตัวเองไปไกลกว่านั้นมาก

“ก็แกบอก kiss แล้วจุ๊บไม่ใช่คิสเหรอ” ใบข้าวขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดผิดตรงไหน

“ไม่ใช่ พอใจหมายถึงดีปคิสแบบว่า...แลกลิ้นอะ” พอใจทำเสียงเบาในท้ายประโยค

“อะไร แกสองคนไปแลกลิ้นกับใคร” สองสาวหันขวับไปทางคนที่เพิ่งกลับมาจากการซื้อน้ำในมือหิ้วน้ำโซดามะนาวมาด้วยสามแก้ว ท่าเท้าสะเอวอย่างไม่พอใจนั่นทำให้เพื่อนสาวต้องดึงเกย์ร่างยักษ์ผู้สูงอยู่แล้วยังใส่ส้นสูงอีกให้นั่งลง เพราะเวลานี้สายตาเพื่อน ๆ ต่างจ้องมองพวกเธอเป็นจุดเดียว

“เปล่า...” เมื่อเพื่อนนั่งลงแล้วพอใจลากเสียง

“ขอให้รูตัน”

“อ๊า! คิมมี่!!!” พอใจตีแขนเพื่อนไปหลายทีอย่างหมั่นไส้

“ตกลงว่าไงข้าว แกไปแลกลิ้นกับใคร” แต่คนที่คิมมี่จ้องกลับเป็นใบข้าวแทน

“ไม่ใช่เรา ถามยายพอใจโน่น” สายตาสองคู่จ้องมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนที่คิมมี่จะดีดนิ้ว

“อย่าบอกนะว่าพี่นนท์ คนที่แกหลงรัก ยังไง ๆ เล่า วันเกิดเขาใช่ไหมอาทิตย์ที่แล้ว เป็นไงแกได้มอบความสาวเป็นของขวัญให้เขาเปล่า” คิมมี่ผู้ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ก็เอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

พอใจกลอกตามองบน มอบกายงั้นเหรอตลกแล้ว แม้แต่คำว่าชอบเขายังไม่อยากรับ คนอกหักถอนหายใจ

“ไม่เกี่ยวกับพี่นนท์” เอะ หรือว่าเกี่ยวนะ นั่นก็น้องเขานี่นา แต่ช่างเถอะ จูบเดียวพอใจจะคิดเสียว่าจูบกับหมา ไม่ได้สิ! หมาที่ไหนจะดูดลิ้นเธอเข้าไปในปากเขาอย่างนั้น