Share

บทที่ 8

Author: มู่เฉิงซินสวี่
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”

จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น

“ท่านซื่อจื่อ!”

สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้น

เจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แม้เขาจะไม่อยู่ในตู้เสื้อผ้า แต่ก็ยังอยู่ในห้องของนาง นี่ไม่เหมาะสม จะอธิบายให้ชัดเจนอย่างไร?

จ้าวหยวนเช่อยืนอยู่ตรงนั้น สูงส่งสง่างาม เถรตรงแข็งกร้าว ไม่มีความลำบากใจที่ถูกจับได้สักนิด

“มานี่”

จ้าวหยวนเช่อปรายตา ดวงตากระจ่างมองมาที่นาง

เจียงโย่วหนิงเดินไปอย่างว่าง่าย แพขนตาดำหลุบต่ำ ริมฝีปากเม้มหาเข้าหากันเล็กน้อย

ตั้งแต่จ้าวเชียนหัวกลับมา พอสบโอกาสก็จะรังแกนาง นางชินกับการกระทำของจ้าวเชียนหัวนานแล้ว ยามปกติจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่เจอจ้าวเชียนหัว

มือของจ้าวหยวนเช่อกำแน่นแล้วคลายออก ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว บังอยู่หน้านางแล้วมองจ้าวเชียนหัวเยือกเย็น

พอจ้าวเชียนหัวเห็นจ้าวหยวนเช่อ ก็รู้สึกกลัวเขายิ่งกว่าเจียงโย่วหนิง สะดุ้งไปทีหนึ่ง แม้แต่พูดจายังตะกุกตะกัก “พี่ใหญ่...ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่...”

ชีวิตนี้นางไม่เคยกลัวสิ่งใด มีเพียงตอนพบจ้าวหยวนเช่อที่เหมือนได้เจอยมบาลที่ยังมีลมหายใจ

มิใช่เพราะอื่นใด แต่เป็นเพราะตั้งแต่เด็กเมื่อนางทำผิด ในบ้านมีเพียงพี่ใหญ่ที่ลงโทษนางจริง

อีกอย่างเมื่อครู่พี่ใหญ่ว่าอะไรนะ? จะใช้ไม้ตีมือลงโทษนาง? นางได้เจ็บตายกันพอดี?

จ้าวซือรุ่ยเองก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน หลบอยู่หลังนาง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

จ้าวหยวนเช่อไม่ผ่อนปรนให้ใครทั้งนั้น น้องชายน้องสาวในบ้าน ไม่มีใครไม่กลัวเขา

“เด็ก ๆ ไปเอาไม้ตีมือมา”

จ้าวหยวนเช่อไม่ชอบพูดมาก สั่งการโดยตรง

ชิงเจี้ยนที่อยู่ข้างนอกตอบรับ แล้วรีบไปเอา

“พี่ใหญ่ ข้าสำนึกผิดแล้ว อย่าตีข้าเลย”

จ้าวเชียนหัวคุกเข่าลงพื้นเสียงดังตุบ น้ำตาร่วงลงมาทันที

จ้าวซือรุ่ยเองก็คุกเข่าตาม พยายามขดตัวไปหลบหลังจ้าวเชียนหัว เพื่อไม่ให้จ้าวหยวนเช่อสังเกตเห็นตัวเอง

แต่รูปร่างนางอวบอิ่ม ตัวใหญ่กว่าจ้าวเชียนหัวมาก อยากซ่อนก็ซ่อนไม่มิด

เมื่อมองจากมุมของเจียงโย่วหนิง นางไม่หลบๆ ซ่อนๆ ยังดี ตอนนี้กลับยิ่งสะดุดตา

ตอนชิงเจี้ยนไปเอาไม้ตีมือกลับมา นางหานก็รีบตามมาด้วย

เจียงโย่วหนิงรู้ดี สาวใช้ของจ้าวเชียนหัวแอบย่องออกไปเพื่อไปแจ้งข่าวกับนางหานแล้ว

นางหลุบตาลง สองมือที่เอาไว้ด้านหลังบิดจับกันแน่น ในใจกระวนกระวายไม่น้อย

จ้าวเชียนหัวกลัวจ้าวหยวนเช่อ คงไม่คิดอะไรมาก แต่นางหานไม่เหมือนกัน ขิงแก่อย่างไรก็เผ็ดกว่า เกรงว่านางหานจะสงสัย

ในใจนางวุ่นวายไปหมด ไม่รู้เลยว่าถ้านางหานสอบถามขึ้นมา นางควรกลบเกลื่อนว่าอย่างไรดี

“อวี้เหิง”

นางหานเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นจ้าวเชียนหัวคุกเข่าก็สงสารจับใจ แล้วจึงหันไปมองจ้าวหยวนเช่อ

“ท่านแม่ ข้าสำนึกผิดแล้ว ท่านรีบบอกให้พี่ใหญ่อย่าลงโทษข้าด้วยไม้ตีมือ...”

เมื่อจ้าวเชียนหัวเห็นนางหาน ก็เหมือนเห็นตัวช่วยทันที จึงคลานเข่าเข้าไปกอดขานางหานแล้วร้องไห้

ชิงเจี้ยนไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เดินเข้าไปมอบไม้ตีมือตรงหน้าจ้าวหยวนเช่อ

ไม้ตีมือทำมาจากไม้จันทน์แดง ยาวสิบแปดนิ้ว กว้างไม่เกินสองนิ้ว จับแล้วกำลังเหมาะมือ ทำการใดจิตใจต้องรู้จักยับยั้ง การกระทำควรมีขอบเขต คำพูดเหล่านี้เขียนอยู่บนไม้ ปลายไม้ห้อยพู่รวงข้าวสีแดง

นางหานเป็นคนระดับใดกัน? แค่มองสถานการณ์ในห้อง ก็เข้าใจทันทีว่าจ้าวเชียนหัวทำสิ่งใด

นางตบไหล่จ้าวเชียนหัวหนึ่งครั้ง แล้วตำหนิ “เจ้าลูกคนนี้ ปกติบอกให้เจ้าไปมาหาสู่กับโย่วหนิงบ่อย ๆ เจ้าไม่ยอมแม้แต่จะพบนาง วันนี้เป็นบ้าอะไรถึงได้มาที่นี่?”

เจียงโย่วหนิงเม้มปากมองพื้นตรงหน้า

การกระทำและคำพูดของนางหานล้วนมีเป้าหมายของนาง ตบไหล่จ้าวเชียนหัวถือว่าลงโทษแล้ว ให้จ้าวหยวนเช่อไม่ต้องลงโทษอีก บอกว่าจ้าวเชียนหัวไม่ไปมาหาสู่กับนาง เพื่อบอกจ้าวหยวนเช่อว่า ก่อนหน้านี้จ้าวเชียนหัวไม่เคยรังแกนาง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 466

    เจียงโย่วหนิงไม่อยากให้เขารื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีกนางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ล่ะ”ยามนี้นางจะมีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องแต่งงานได้อย่างไร“เจ้าฟังข้าพูดก่อน อย่าเพิ่งด่วนปฏิเสธ” เซี่ยหวยอวี่ไม่ได้ร้อนรน เขาโบกมือพลางเอ่ยต่อ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้มีใจให้ข้าฉันชู้สาว แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าจวนเจิ้นกั๋วกงไม่อาจเลี้ยงดูเจ้าไปชั่วชีวิต ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องออกเรือนไปอยู่ดี? ในบรรดาบุรุษทั่วเมืองหลวง ยังจะมีใครดีเลิศไปกว่าข้าได้อีก? ข้าคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า ในภายภาคหน้า ไม่ว่าเจ้าปรารถนาจะทำสิ่งใด ข้าล้วนเป็นกำลังสนับสนุนให้เจ้าได้ ลองเก็บไปไตร่ตรองดูเถิด อาหนิง?”เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนทุ้มละมุน แฝงแววล่อลวงใจอยู่หลายส่วนเมื่อเจียงโย่วหนิงได้ฟังคำพูดของเขา นางก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ รวบรวมความคิดอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาน้ำเสียงของนางค่อนข้างอ่อนโยน เอื้อนเอ่ยอย่างเนิบช้า “เซี่ยหวยอวี่ ข้ารู้ว่าท่านดีต่อข้า ทว่าข้าเป็นเพียงบุตรบุญธรรมของจวนเจิ้นกั๋วกง ส่วนท่านเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ เป็นรุ่ยอ๋องที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานมากที่สุ

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 465

    จ้าวหยวนเช่อมองไปทางเซี่ยหวยอวี่รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่แย้มกว้างยิ่งขึ้น นัยน์ตาจิ้งจอกอันงดงามหรี่ลงแฝงแววท้าทายจ้าวหยวนเช่อหมุนตัวกลับ เอียงคอปรายตามองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่งยามที่เขาหันศีรษะ สายตาของเซี่ยหวยอวี่ก็ตกลงบนลำคอของเขา ก่อนจะชะงักงันในฉับพลันตรงนั้นมีรอยจาง ๆ รอยหนึ่งซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ เผยให้เห็นเพียงเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ตอนที่จ้าวหยวนเช่อหันหน้าเท่านั้นดูเหมือนจะเป็นรอยฟัน ทั้งยังเป็นรอยฟันที่ถูกกัดมาหลายวันแล้ว และเริ่มจะเลือนลางลงทุกทีรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่แข็งค้างในทันตา ประกายอำมหิตวาบผ่านก้นบึ้งของดวงตา“พูดกับเขาให้รู้เรื่อง”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อราบเรียบ ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวให้เจียงโย่วหนิง แล้วสาวเท้าเดินออกไปเจียงโย่วหนิงมองเขาเดินพ้นประตูไปยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงนั้น เพียงเขาหันกลับมาก็สามารถมองเห็นนางได้ แต่คงไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างนางกับเซี่ยหวยอวี่ชนบทในยามค่ำคืนเงียบสงัด สิ่งที่นางได้ยินมีเพียงเสียงแมลงร้องระงมแว่วมาจากที่ไกล ๆแสงเทียนสีเหลืองนวลสลัวไหววูบวาบ ตกกระทบลงบนใบหน้าของเซี่ยหวยอวี่นางมองไม่ออกว่าสีหน้าของเข

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 464

    การที่เขาออกแบบสถานที่ซ่อนสมบัติให้เป็นเช่นนี้ เดิมทีสมควรจะไร้ข้อผิดพลาดโดยสิ้นเชิงไฉนจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?จ้าวหยวนเช่อไม่สนใจเขา ชายหนุ่มก้าวเท้าขึ้นมาจากหลุมลึกชิงหลิวไปตักน้ำมาให้จ้าวหยวนเช่อล้างคราบดินโคลนบนมือจนสะอาด ก่อนจะเบือนหน้าไปมองเจี่ยงเว่ยเฟิงยามนี้ใบหน้าของเจี่ยงเว่ยเฟิงไร้สีเลือด เหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากจบสิ้นแล้ว หากของที่ซ่อนอยู่ใต้ดินถูกขุดขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเพียรพยายามสร้างมาตลอดค่อนชีวิตก็เป็นอันจบสิ้นลงอย่างแท้จริง!พลั่วเหล็กขุดแซะไปตามเส้นที่จ้าวหยวนเช่อขีดเอาไว้ ขุดชั้นดินแข็งที่หนาไม่ถึงหนึ่งฉื่อบนผิวดินออกไปทีละจั้งทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังกังวานใส... ปลายจอบกระทบเข้ากับของแข็งบางอย่าง“นายท่าน เป็นแผ่นหินขอรับ!”ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเอ่ยรายงานเจียงโย่วหนิงมองดูพวกเขาใช้แรงงัดของสิ่งนั้นขึ้นมา และพบว่ามันคือแผ่นหินศิลาแลงผิวเรียบขนาดใหญ่แผ่นหนึ่งจริง ๆในที่สุดนางก็ตระหนักขึ้นมาได้ในวินาทีนี้เจี่ยงเว่ยเฟิงผู้นี้ช่างเป็นผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์เสียจริงถึงกับขุดสถานที่ซ่อนสมบัติแบ่งออกเป็นสองชั้น หากคนทั่วไปขุดลงมาถึงชั้นแรกแล้วพบของ

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 463

    พลั่วเหล็กขุดเจาะพื้นดินลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า เศษดินค่อย ๆ พอกพูนกลายเป็นเนินขนาดย่อมอยู่ด้านข้างเจียงโย่วหนิงกำมือแน่น ชะโงกหน้ามองพลั่วเหล็กที่กำลังขุดเปิดหน้าดินลงไปอย่างต่อเนื่องเจี่ยงเว่ยเฟิงนั่งอยู่บนพื้น บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเย้ยหยัน จับจ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา“ใต้เท้าจ้าว ข้าขอเตือนให้ท่านสั่งพวกเขาหยุดขุดเสียเถิด” เขาเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า “แม้เรือนของข้าน้อยหลังนี้จะซอมซ่อ ทว่าก็เป็นสมบัติที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ท่านขุดทำลายเช่นนี้ ข้าเกรงว่าจะเสียฮวงจุ้ยตระกูลของเราไปเปล่า ๆ”จ้าวหยวนเช่อคล้ายกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา ทำเพียงจดจ่ออยู่กับพื้นดินเบื้องหน้ากลุ่มคนขุดหลุมตื้นกว้างยาวด้านละราวสามฉื่ออย่างรวดเร็ว เจียงโย่วหนิงพิศมองอย่างละเอียด ด้านล่างเป็นเพียงดินเหลืองที่ถูกอัดแน่นธรรมดา ดูแล้วไม่ได้มีสิ่งใดผิดปกติหรือว่านางจะรู้สึกไปเอง แท้จริงแล้วด้านล่างนี้ไม่ได้กลวงเปล่าเลยกระนั้นหรือ?กลุ่มคนขุดลึกลงไปอีกกว่าครึ่งฉื่อนอกจากดินแล้ว ก็ยังมีแต่ดินชิงเจี้ยนหันมองจ้าวหยวนเช่ออย่างลังเล“ขุดต่อไป”จ้าวหยวนเช่อสั่งการเจี่ยงเว่ยเฟิงได้ยินดังนั้น แววตาก็พลันวูบไหว

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 462

    “ออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยเสียงเรียบ แววตาหม่นลง“นายท่าน คนฟื้นแล้วขอรับ”ชิงเจี้ยนที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเจี่ยงเว่ยเฟิงหันกลับมารายงานจ้าวหยวนเช่อเดินเข้าไปหาเจี่ยงเว่ยเฟิงถูกสาดด้วยน้ำเย็นจนเปียกโชกไปทั้งศีรษะและใบหน้า เขาลืมตาขึ้นมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง“นายท่าน...”นางว่านอดไม่ได้ที่จะร้องไห้คร่ำครวญออกมา“พาทั้งสองคนออกไป”จ้าวหยวนเช่อสั่งการนางว่านและเจี่ยงเจียเหวินถูกลากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว“ใต้เท้าจ้าว” ในที่สุดเจี่ยงเว่ยเฟิงก็สติแจ่มใสเต็มที่และตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเอง เขาก้มมองเชือกป่านที่มัดอยู่บนตัวแล้วถามว่า “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”มาถึงขั้นนี้ เขากลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่มีท่าทีสงบเยือกเย็นและแสดงท่าทีตั้งคำถามจ้าวหยวนเช่อมองเขาโดยไม่เอ่ยอะไรอยู่ครู่หนึ่ง“นายท่าน นั่งขอรับ”ชิงเจี้ยนดึงเก้าอี้มาให้ตัวหนึ่งจ้าวหยวนเช่อนั่งลง มองเจี่ยงเว่ยเฟิง “ใต้เท้าเจี่ยงไม่รู้หรือว่าข้าหมายความว่าอย่างไร?”“ข้าน้อยไม่ทราบ” เจี่ยงเว่ยเฟิงขยับตัวถอยหลังไปพิงกำแพง เชิดคางขึ้นกล่าวว่า “หากใต้เท้าจ้าวมีหลักฐานว่าข้าน้อยรับสินบน ทำผิดกฎหมาย ข้า

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 461

    “อืม” เจียงโย่วหนิงพยักหน้า เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหลุบขนตายาวลงพลางกล่าวเสียงเบา “พวกนางอยากจับข้า ข้าจึงแกล้งทำเป็นโรคหัวใจกำเริบ อาศัยจังหวะที่นางว่านไม่ทันระวัง เอาไข่มุกบนรองเท้ายัดใส่ปากนาง หลอกว่าเป็นยาพิษ ถึงได้สยบสองแม่ลูกลงได้”นางพูดพลางปรายตามองสองแม่ลูกนางว่านทุกครั้งที่มองสองคนนี้ที่ถูกมัดติดกัน ความรู้สึกภาคภูมิใจในใจนางก็จะเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อยหากเป็นเมื่อก่อน เมื่อถูกสองแม่ลูกคู่นี้จับตัวมา นางคงไม่กล้าคิดต่อต้านแม้แต่น้อย คงได้แต่หวาดกลัวจนร้องไห้มาตอนนี้นางก็รู้สึกได้ว่าตนเองแตกต่างไปจากเมื่อก่อนมากไม่รู้ว่าหากจ้าวหยวนเช่อเห็นสิ่งที่นางทำไปเมื่อครู่ จะรู้สึกว่านางก้าวร้าวเกินงามหรือไม่?“อะไรนะ นั่นเป็นแค่ไข่มุกงั้นหรือ...” นางว่านมีสีหน้าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมาตอนนั้นนางเอาแต่ลนลาน ไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเลยว่านังตัวดีนี่จู่ ๆ จะมียาพิษมาจากไหนตอนนี้ถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่ยาพิษเลยสักนิดนางถูกนังตัวดีนี่ทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ถึงกับเชื่อทุกอย่างเป็นตุเป็นตะเจี่ยงเจียเหวินอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ชิงหลิวที่อยู

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 3

    เมื่อเดินตามร่างสูงใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อที่อยู่ข้างหน้าออกจากศาลบรรพบุรุษ นางถึงพบว่าด้านนอกฝนตกแล้วฝนพรำโปรยปราย ความเปียกชื้นที่เจือความเย็นพัดมา ทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้“นายท่าน”ด้านข้าง ชิงเจี้ยนที่ติดตามจ้าวหยวนเช่อมาหลายปียื่นร่มกระดาษไขให้คันหนึ่งจ้าวหยวนเช่อกางร่มออก ปรายตาส่งสัญญาณให้เ

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 2

    “ลองเปิดประตูดูสิ”เสียงของนางหานดังขึ้นอีกครั้งได้ยินแบบนั้นในหัวของเจียงโย่วหนิงก็ดังหึ่ง หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หนังหัวชาวาบ ชั่วขณะนั้นแทบจะเป็นลมหมดสตินางแทบจะคิดอะไรไม่ได้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว... ถ้าประตูเปิดก็คือหายนะ ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือย

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 1

    เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง

  • พันธกาลเร้นรัก   บทที่ 4

    นางหานชำเลืองมองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่งหางตาเจียงโย่วหนิงเห็นจ้าวหยวนเช่อเงยหน้า เหมือนจะมองมาทางนี้เช่นกันนางแสร้งทำใจเย็น คีบขนมพุทราขึ้นมาใหม่แล้ววางหน้าตัวเอง แล้วกัดคำเล็กไปหนึ่งคำจืดชืดราวกับเคี้ยวขี้ผึ้งเหตุใดนางหานจึงถามเช่นนี้กะทันหัน? ไม่ได้ตั้งใจหรือ? หรือดูบางอย่างออก จึงจงใจเหยียด

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status