تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 28
أحدث فصل
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 272
ทว่านางกลับข่มตาหลับไม่ลงถ้อยคำของฟู่อวี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลาฮ่องเต้เฉียนเจิ้งทรงเชื่อคำพูดของหวยหนานอ๋อง จึงรับสั่งให้จับเขาขังคุกหลวงนางพยายามบังคับตนเองไม่ให้คิดถึงเขาแต่พอเผลอไผลก็กลับไปนึกถึงความพัวพันลึกซึ้งในค่ำคืนเมื่อสองวันก่อน…อู๋มามาหันหน้ามามองนางนางหลับตาลง ขนตางอนยาวทาบทับอยู่ใต้เปลือกตา ลมหายใจเข้าออกมิได้ราบรื่นนัก“นอนไม่หลับหรือเจ้าคะ?”อู๋มามาเอ่ยปากถามนางเจียงโย่วหนิงลืมตาขึ้น ชั่วขณะหนึ่งมิได้เอ่ยสิ่งใด“จะไม่กลับไปดูจริง ๆ หรือเจ้าคะ?”อู๋มามาจับมือนางไว้ นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู“ไม่กลับไปแล้ว” เจียงโย่วหนิงเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่รู้ว่าพูดให้นางฟังหรือกำลังบอกตนเองกันแน่ “ข้าเป็นเพียงคนต่ำต้อยไร้ค่า ทั้งยังทำสิ่งใดไม่เป็น ถึงกลับไปก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี”นางกลับเมืองหลวงไปแล้วจะมีประโยชน์อันใด? อีกทั้งยังช่วยเขาไม่ได้ ไม่ว่านางจะอยู่ที่ใดก็เป็นเพียงคนไร้ความสำคัญ ใครจะมาใส่ใจว่านางจะกลับไปหรือไม่กัน?“ท่านวางใจเรื่องเขาได้หรือ?”แม้ว่าอู๋มามาจะเป็นแม่นมของนาง แต่แท้จริงแล้วก็เปรียบเสมือนมารดาแท้ ๆ มีหรือจะไม่ล่วงรู้ความในใจ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 271
พวกนางทั้งสี่ล้วนเป็นสตรี เดินทางอยู่ภายนอกอย่างไรก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากฟางเฟยขานรับเสียงดังฟังชัดรถม้าหยุดลง“คุณหนู อู๋มามา ลงมาเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะประคองพวกท่านเองเจ้าค่ะ”นางร้องเรียกอยู่ด้านนอก“คุณหนู สวมสิ่งนี้ไว้เถิดเจ้าค่ะ”อู๋มามานำหมวกมีม่านใบหนึ่งมาสวมลงบนศีรษะของเจียงโย่วหนิงเจียงโย่วหนิงจัดระเบียบหมวกด้วยตนเองให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวลงจากรถม้าโดยอาศัยมือของฟางเฟยประคองทว่าข้อเท้ากลับพลิกไปฟางเฟยรีบเข้าไปประคองนางไว้แน่น “ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ คุณหนู?”“ไม่เป็นไร”ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมของเจียงโย่วหนิงแดงซ่านค่ำคืนนั้นที่อยู่ร่วมกับจ้าวหยวนเช่อมิได้พักผ่อนเลย เดินทางรอนแรมมาสองวันแล้ว เรี่ยวแรงกลับยังไม่ฟื้นคืน ท้องน้อยยังคงปวดเมื่อยอยู่บ้าง รอยแดงช้ำจุดนั้นนางแอบทายาไปบ้างแล้ว นับว่าดีขึ้นไม่น้อย ยามก้าวเดินมิได้ขัดเขินปวดร้าวเช่นเดิมอีกเมื่อเข้าไปในโรงเตี๊ยม ฟู่อวี้ก็เปิดห้องพักชั้นดีสองห้องเจียงโย่วหนิงและอู๋มามาพักห้องเดียวกัน ส่วนนางย่อมต้องพักห้องเดียวกับฟางเฟยเพื่อป้องกันมิให้เกิดเรื่องวุ่นวาย เจียงโย่วหนิงจึงสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารเข้ามาส
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 270
ยามเขาจากไป ได้กำชับให้นางรอเขาอยู่ที่เรือนเยาเยว่นางช่างว่านอนสอนง่ายนักทว่านางมักเจ้าน้ำตาถึงเพียงนั้น หากรู้ข่าวว่าเขาถูกขังคุกหลวง คงหนีไม่พ้นต้องร้องไห้จนตาแดงก่ำอีกเป็นแน่ทางที่ดีควรบอกกล่าวนางสักคำ“ขอรับ” ชิงเจี้ยนก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม มิกล้าเผยพิรุธแม้แต่น้อย “หากนายท่านไม่มีสิ่งใดชี้แนะแล้ว ข้าน้อยขอตัวลาก่อน”“ไปเถิด”จ้าวหยวนเช่อพยักหน้าชิงเจี้ยนรีบสาวเท้าเดินออกจากคุกหลวง“เป็นอย่างไรบ้าง? นายท่านว่าอย่างไร?”ชิงหลิวซึ่งรออยู่ตรงประตู เมื่อเห็นเขาออกมาก็รีบเดินเข้าไปถามไถ่“เป็นไปตามที่ข้าคิด นายท่านมิให้ท่านกั๋วกงวู่วามเคลื่อนไหว โดยบอกว่าฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะหยั่งเชิง เพียงรอดูสถานการณ์ไปก่อนก็พอ”ชิงเจี้ยนวางมือข้างหนึ่งไว้ด้านหน้า ทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม“เช่นนั้นก็ไปเรียนท่านกั๋วกงสิ แล้วเจ้าจะมาทำหน้าอมทุกข์อยู่ด้วยเหตุใด?”ชิงหลิวมองเขาด้วยความงุนงง“นายท่านถามถึงแม่นางเจียง” ชิงเจี้ยนก้าวเดินไปข้างหน้า“เจ้าตอบไปว่าอย่างไร? คงมิได้บอกความจริงไปกระมัง? เจ้าจะบอกนายท่านมิได้เด็ดขาดนะ” ชิงหลิวผลักเขาทีหนึ่ง “พูดมาสิ!”
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 269
คุกหลวงศาลาว่าการมณฑลเจ้าหน้าที่คนหนึ่งพาชิงเจี้ยนเดินไปจนถึงหน้าห้องขังด้านในสุด“ขอบคุณมาก”ชิงเจี้ยนหยิบเงินตำลึงก้อนหนึ่งยัดใส่มือเจ้าหน้าที่ผู้นั้น“เจ้าจงรีบหน่อย เบื้องบนจับตาดูอย่างเข้มงวด พวกข้าก็ไม่ค่อยสะดวกนัก”เจ้าหน้าที่ผู้นั้นปรายตามองแผ่นหลังเหยียดตรงภายในห้องขัง พลางเอ่ยกำชับเสียงเบาภายในใจอดทอดถอนใจมิได้ ซื่อจื่อจวนเจิ้นกั๋วกงผู้นี้ช่างองอาจนัก แม้ต้องโทษเข้าคุกกลายเป็นนักโทษ ทว่ากลับมิได้ดูทุลักทุเลแม้แต่น้อย ยังคงสง่างามสูงส่งดั่งเช่นซื่อจื่อเหยียคนเดิมไม่มีผิด“วางใจเถิด”ชิงเจี้ยนพยักหน้ารับคำเจ้าหน้าที่จึงถอยออกไปชิงเจี้ยนถึงได้ก้าวเข้าไปทำความเคารพ “นายท่าน”จ้าวหยวนเช่อเพียงสวมชุดยาวสีน้ำเงินอมเทาธรรมดา มือข้างหนึ่งไพล่หลัง ท่าทีสงบนิ่งดั่งสายลมพัดผ่านเมื่อได้ยินเสียงเขาจึงหันกลับมามอง หน้าตาเรียบเฉย น้ำเสียงก็ราบเรียบเช่นกัน“เป็นอย่างไรบ้าง?”ชิงเจี้ยนก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าร้อนรน เอ่ยเสียงเบาว่า “นายท่าน ท่านกั๋วกงเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านยิ่งนัก ยามนี้เริ่มติดต่อไปยังเหล่าขุนนางในราชสำนักที่มักคุ้นกับจวนเราแล้ว เพื่อเตรียมการร่วมมือกันถว
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 268
เสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังแว่วมาจากเบื้องนอก เป็นคนของหวยหนานอ๋องที่หมายจะบุกเข้ามาในจวนเจิ้นกั๋วกงเพื่อปลงพระชนม์ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งหน่วยกล้าตายอีกหลายคนพุ่งพรวดเข้ามาเหล่าองครักษ์กรูกันเข้าไปรับมือ เสียงต่อสู้ปะทะดังขึ้นรอบสารทิศ“ลูกเขย ยังไม่ลงมืออีก เจ้ากำลังรอสิ่งใดอยู่?”หวยหนานอ๋องพลันตะโกนลั่นใส่จ้าวหยวนเช่อฮ่องเต้เฉียนเจิ้งทอดพระเนตรจ้าวหยวนเช่อที่ยืนอยู่เบื้องพระพักตร์ สีพระพักตร์พลันแปรเปลี่ยนแววตาของจ้าวหยวนเช่อเยียบเย็นลงเล็กน้อย “ฝ่าบาทโปรดอย่าได้หลงเชื่อคำของกบฏพ่ะย่ะค่ะ”“ลูกเขยคนดีของข้า เจ้าเป็นถึงผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์หน้าพระที่นั่ง หากมิใช่เพราะเจ้าส่งมอบแผนที่ค่ายกลป้องกันเมืองหลวงให้แก่ข้า ข้าจะลักลอบนำกำลังคนสองหมื่นนายเข้ามาในเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบได้อย่างไร?” หวยหนานอ๋องแค่นเสียงหัวเราะหยันเขามองออกตั้งนานแล้วว่าฮ่องเต้เฉียนเจิ้งคิดจะปลิดชีพตน ประจวบเหมาะกับที่เขาก็คิดจะก่อกบฏพลิกฟ้าล้มล้างฮ่องเต้เฉียนเจิ้งอยู่พอดี หากจ้าวหยวนเช่อเลือกที่จะยืนหยัดอยู่ข้างเขา เช่นนั้นก็ยังนับว่าเป็นลูกเขยคนดีของเขาอยู่ทว่าหากไม่เป็นเช่นนั้น แม้เขาต้องตาย จ้าวหยวนเ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 267
“ให้ข้าน้อยส่งคนผู้หนึ่งติดตามแม่นางเจียงไปดีหรือไม่ขอรับ? ข้าน้อยต้องการรั้งอยู่เพื่อคอยช่วยเหลือท่าน”หนานเฟิงเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี“เจ้าจงไปเอง” เซี่ยหวยอวี่ปัดมือของเขาออก “เรื่องในเมืองหลวง ข้าย่อมมีวิธีจัดการเอง”“องค์ชาย...”หนานเฟิงยังคิดจะกล่าวอันใดอีก“นี่คือคำสั่งของข้า” เซี่ยหวยอวี่เชิดคางขึ้นปรายตามองเขา “เจ้าต้องคุ้มครองนางให้ปลอดภัย อีกทั้งไม่อนุญาตให้บุรุษอื่นใดเข้าใกล้นาง หากเรื่องในเมืองหลวงนี้จบสิ้นลงเมื่อใด ข้าจะรีบปลีกตัวไปหานางโดยเร็วที่สุด”“ขอรับ”หนานเฟิงมิกล้าขัดขืน ทำได้เพียงประสานมือรับคำ แล้วเร่งฝีเท้าตามออกไปอย่างรวดเร็ว……จวนเจิ้นกั๋วกง ล้วนประดับประดาไปด้วยผ้าแพรสีแดงทุกหนแห่ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความปีติยินดียามเที่ยงวัน แขกเหรื่อไปมาหาสู่กันอย่างมิขาดสาย คึกคักเป็นอย่างยิ่ง เสียงดนตรีบรรเลงแว่วมามิได้ขาด เหล่านางรำต่างร่ายรำด้วยท่วงท่าอันงดงาม“ฝ่าบาทเสด็จ—”เกาอี้เปล่งเสียงขานยาวครอบครัวเจิ้นกั๋วกงตลอดจนแขกเหรื่อทั่วทั้งจวนต่างรีบเร่งออกไปคุกเข่ารอรับเสด็จ“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเจิ้นกั๋
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 3
เมื่อเดินตามร่างสูงใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อที่อยู่ข้างหน้าออกจากศาลบรรพบุรุษ นางถึงพบว่าด้านนอกฝนตกแล้วฝนพรำโปรยปราย ความเปียกชื้นที่เจือความเย็นพัดมา ทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้“นายท่าน”ด้านข้าง ชิงเจี้ยนที่ติดตามจ้าวหยวนเช่อมาหลายปียื่นร่มกระดาษไขให้คันหนึ่งจ้าวหยวนเช่อกางร่มออก ปรายตาส่งสัญญาณให้เ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 2
“ลองเปิดประตูดูสิ”เสียงของนางหานดังขึ้นอีกครั้งได้ยินแบบนั้นในหัวของเจียงโย่วหนิงก็ดังหึ่ง หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หนังหัวชาวาบ ชั่วขณะนั้นแทบจะเป็นลมหมดสตินางแทบจะคิดอะไรไม่ได้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว... ถ้าประตูเปิดก็คือหายนะ ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
قد تعجبك أيضًا
ชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน26.7K وجهات النظرท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน61.1K وجهات النظرกลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง60.9K وجهات النظرท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ126.5K وجهات النظرหอบมิติวัตถุดิบอาหารมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายลี้ภัย
ภัสสพิชชา1.2K وجهات النظرย้อนเวลากลับมาใบหย่านี้ข้าจะฉีกทิ้งเอง
ภัสสพิชชา3.0K وجهات النظرนางเอกเช่นข้าขอเกี้ยวท่านตัวร้ายผู้นี้
เม็ดขนุน40 وجهات النظرฮูหยินเอก
ไป๋เหลียน/ฑริกา116 وجهات النظر
