บททั้งหมดของ พันธกาลเร้นรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่างทำให้ฝีเท้าของนางดูไม่ปกติอย่างเห็นได้ชัดทันใดนั้นประตูไม้สลักลวดลายด้านซ้ายก็เปิดออก มือข้างหนึ่งที่ขาวซีดแต่แรงเยอะยื่นออกมาโอบรัดเอวคอดกิ่วของนางอย่างแม่นยำ แล้วดึงนางเข้าไปหลังศาลบรรพบุรุษโดยไม่รีรอเจียงโย่วหนิงหน้าซีด พลันจะร้องตกใจมือใหญ่ของคนผู้นั้นปิดปากนาง จากนั้นน้ำเสียงใสเย็นก็ดังขึ้นข้างใบหูของนาง“ข้าเอง”กลิ่นหอมของโกฐชฎามังสีอันคุ้นเคยโชยมา เมื่อเจียงโย่วหนิงมองเห็นชายหนุ่มที่กอดนางชัดเจน นัยน์ตาสีดำพลันหดเล็ก ขณะที่ลนลานสองมือก็ยกขึ้นดันแผงอกกำยำของเขา ริมฝีปากชมพูเผยอออก กลับไม่สามารถเปล่งเสียงชายหนุ่มตรงหน้าจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางหยักแดงระเรื่อ เครื่องหน้าหล่อเหลา ผมมวยขึ้นกลางกระหม่อมอย่างคล่องตัว เยือกเย็นสูงส่ง แฝงความน่าเกรงขามเขาคือจ้าวหยวนเช่อ พี่ชายคน

เมื่อเดินตามร่างสูงใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อที่อยู่ข้างหน้าออกจากศาลบรรพบุรุษ นางถึงพบว่าด้านนอกฝนตกแล้วฝนพรำโปรยปราย ความเปียกชื้นที่เจือความเย็นพัดมา ทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้“นายท่าน”ด้านข้าง ชิงเจี้ยนที่ติดตามจ้าวหยวนเช่อมาหลายปียื่นร่มกระดาษไขให้คันหนึ่งจ้าวหยวนเช่อกางร่มออก ปรายตาส่งสัญญาณให้เจียงโย่วหนิงตามมาฝีเท้าเจียงโย่วหนิงลังเล “คุณหนูเจียง นายท่านจะไปส่งท่านขอรับ” ชิงเจี้ยนยิ้มบอก“ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงนึกได้ว่ามีเรื่องต้องคุยกับจ้าวหยวนเช่อ จึงหลุบตาแล้วทำความเคารพเขา ก่อนจะตามย่างเท้าของเขาไปชิงเจี้ยนมองทั้งสองคนกางร่มเดินอยู่กลางฝนพรำ แผ่นหลังสมกัน ราวกับภาพวาดหมึกดำชั้นดี เขาส่ายหน้าแล้วลอบถอนหายใจ“ท่านพี่ ข้าพักที่เรือนเสี่ยวอิ่นจนชินแล้ว ขอไม่ย้ายไปเรือนฝูหรงนะเจ้าคะ”เจียงโย่วหนิงครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะคิดได้ว่าควรพูดกับเขาอย่างไรนางก้าวช้าไปครึ่งก้าว ถึงกล้ามองเขาอย่างเปิดเผยเขาสูงกว่านางไปหนึ่งช่วงศีรษะ สันกรามโครงหน้าชัดเจนเส้นสายลื่นไหล มุมปากเม้มเล็กน้อยอย่างห่างเหิน ราวกับจันทร์บนท้องฟ้า มองเห็นแต่มิอาจเอื้อม“อยู่เรือนฝูหรงไปนาน ๆ

“โย่วหนิง? ไปไหนแล้วล่ะ?”นางหานเดินมาหลังฉากกั้น“ท่านแม่ ท่านอย่าเข้ามาเจ้าค่ะ ข้าไม่ระวังทำน้ำนมเลอะตัว กำลังเช็ดอยู่เจ้าค่ะ”ภายใต้ความคับขัน เจียงโย่วหนิงรีบหาข้ออ้าง ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อนางหานได้ยินดังนั้นจึงหยุดฝีเท้า ถามนาง “พี่ชายเจ้าล่ะ?”เจียงโย่วหนิงหันมองจ้าวหยวนเช่อ ในดวงตาคือความตระหนกไร้กำลัง ดวงตาที่เปียกชื้นเหมือนไปแช่น้ำมาตอนนางร้องไห้วิงวอน ก็เป็นเช่นนี้เหมือนกันวินาทีต่อมา แขนแข็งแกร่งคู่หนึ่งโอบรัดเอวนาง ทำให้นางแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดของเขามือใหญ่ของเขานวดคลึงตรงท้องน้อยที่ปวดร้าวของนาง ก้มลงกระซิบข้างหู สอนให้นางรับมือ“ท่านพี่ไปว่าราชการเช้าแล้วเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงทวนคำพูดของเขาซ้ำหนึ่งรอบ ใจเต้นดั่งรัวกลอง นางหดคอหลบหลีก หน้าแดงจนกลายเป็นคนสีชมพูใกล้เกินไปแล้วริมฝีปากเขาแนบชิดกระดูกอ่อนของหูนาง ในช่วงลมหายใจคล้ายจะใกล้แต่ก็ห่าง นางกระทั่งรับรู้อุณหภูมิของริมฝีปากเขา ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นหรืออย่างไร ในสมองว่างเปล่านึกอะไรไม่ออก ร่างกายก็ชาไปครึ่งซีก“เจ้าลูกคนนี้ จะไปก็ไม่บอกสักคำ” นางหานไม่สงสัย ตามด้วยกล่าวว่า “การหมั้นหมายของพี่ชายเจ้าอยู

เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียงค่อย “ท่านพี่เข้ามาตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ?”นางแค่ไปป้อนโจ๊กให้อู๋มามาครึ่งถ้วยเท่านั้น กลับมาเขาก็อยู่นี่แล้วไม่ได้ทานอาหารเย็นกับคุณหนูสามสกุลหวังข้างนอกหรือ?จ้าวหยวนเช่อเดินไปปิดประตูเจียงโย่วหนิงถอยหลังสองก้าว อยู่ให้ห่างจากเขา ก้มหน้าไม่มองอีกฝ่ายจ้าวหยวนเช่อมองนางสักครู่ ถึงเอ่ยถาม “มือหายดีแล้วหรือ?”“หายแล้วเจ้าค่ะ” เจียงโย่วหนิงตอบสั้นกระชับแผลน้ำร้อนลวกของนางไม่รุนแรง ยาทาน้ำร้อนลวกก็ใช้ทันเวลา จึงไม่ทิ้งร่องรอยใดเอาไว้จ้าวหยวนเช่อไม่ว่าอะไร เพียงมองนาง“ท่านพี่มากะทันหัน มีธุระใดหรือ?”เจียงโย่วหนิงถูกเขามองจนกระวนกระวาย ทำใจแข็งถามเสียงเบา“มาคืนผ้าซับเหงื่อให้เจ้า”จ้าวหยวนเช่อยื่นผ้าซับเหงื่อให้นิ้วมือเรียวยาวจับผ้าสีแดงสด ยิ่งทำให้ผิวดูขาวสว่าง ข้อนิ้วประดุจห

จ้าวเชียนหัวน้อยใจอย่างที่สุด มองนางด้วยน้ำตาพร่าเลือน “ท่านแม่ ท่านเองก็โทษข้า...”ที่ผ่านมา ท่านแม่ไม่เคยทำเช่นนี้กับนางมาก่อน นางความคิดตื้นเขิน เห็นแค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีทางไปคิดให้ลึก“ท่านแม่ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้” จ้าวหยวนเช่อมองภาพนี้อย่างเย็นชา “ทำผิด ก็ควรรับโทษ”เขายกไม้ตีมือขึ้น หันไปทางฟางเฟยกับฟู่อวี้ฟางเฟยทำตัวไม่ถูก หันมองเจียงโย่วหนิงตามสัญชาตญาณฟู่อวี้กลับดึงนางทีหนึ่ง เดินตรงไปรับไม้ตีมือจากจ้าวหยวนเช่อแล้วไปตรงหน้าจ้าวเชียนหัว สั่งให้นางจับมือจ้าวเชียนหัวเอาไว้จ้าวเชียนหัวตกใจจนกอดขานางหานไว้แน่น “ท่านแม่ช่วยข้า...”“อวี้เหิง...” นางหานมองเขาอย่างวิงวอน “หัวเอ๋อร์สำนึกผิดแล้ว ให้นางขอโทษโย่วหนิง รับปากว่าต่อไปจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้อีก เจ้าก็อย่าลงโทษนางเลย”นางรู้นิสัยบุตรชายดี อย่างไรก็สงสารลูกสาวจับใจ จึงต้องเอ่ยปาก“ท่านแม่ควรจะรู้ ให้ท้ายลูกเหมือนฆ่าลูก วันนี้หาเรื่องพี่น้องในบ้าน แค่ขอโทษก็สิ้นเรื่อง วันหน้าหากหาเรื่องคนนอก ก็สามารถทำเช่นนี้ได้หรือไม่?” จ้าวหยวนเช่อสายตาเยือกเย็น ไม่ไว้หน้านางสักนิด สั่งการว่า “ตีสิบครั้ง”นางหานรู้ว่าห้ามไม่ไ