ตอนที่7

เช้าวันรุ่งขึ้นอรุณรักตื่นขึ้นมาทำความสะอาดเหมือนทุกวัน แต่ที่ต่างไปจากทุกวันก็คือท่าทีระแวดระวังของเธอที่มองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดเวลา

"อ้าย! แกเป็นอะไรท่าทางล่อกแล่ก ไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า" แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทีของเธอ

"เปล่าจ้ะพี่ดวง เดี๋ยวอ้ายไปถูชั้นบนก่อนนะ" ร่างบางหิ้วถังน้ำที่ใช้สำหรับถูพื้นเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนของบ้าน

"อะไรของมัน?" แม่บ้านพากันสงสัยในพฤติกรรมของอรุณรักจนพากันยืนเกาหัวอย่างมึนงง ทุกวันอรุณรักจะขยันตั้งใจทำงานแต่ไหนวันนี้ดูหลงๆ ลืมๆ เหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแปลกๆ

"อ้าย"

"คะ คุณพล" อรรถพลเอ่ยเรียกคนที่กำลังถูพื้นอยู่หน้าห้องของตัวเอง อรุณรักรีบวางไม้ถูพื้นแล้วเข้าไปหาอรรถพลทันที

"เมื่อคืนที่ฉันให้เอาเสื้อไปให้คุณเฉิง เธอเอาไปให้แล้วใช่ไหม"

"หะ..หะ..ให้แล้วค่ะ" อรุณรักตอบอย่างคนติดอ่างเข้าสิง ทำให้อรรถพลนึกถึงสิ่งที่ตนสงสัย เมื่อคืนเขาลุกขึ้นมากลางดึกจะลงไปหาอะไรในห้องครัวกินแก้หิว แต่กลับเจออรุณรักออกมาจากห้องของเฉิงฟาหยางด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนคล้ายกำลังตื่นกลัวอะไรบางอย่าง

"งั้นเหรอ ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่ถามเฉยๆ จะทำอะไรก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ” อรรถพลเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป ร่างบางได้แต่สงสัยในสิ่งที่เขาพูดก่อนจะกลับไปทำงานของตัวเองเหมือนเดิม

"อรุณสวัสดิ์เด็กน้อย" เสียงทุ้มแสนคุ้นเคยเข้ามากระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าตอนที่เธอกำลังทำงานอยู่

"อย่ามาเข้าใกล้ฉันนะคะ" ร่างบางจับไม้ถูพื้นขึ้นมาเป็นอาวุธจนอีกคนนึกขำ

"กลัวจนตัวสั่นเหมือนเมื่อคืนหรือเปล่า" ร่างหนาแกล้งแซวเธอ

"อย่ามายุ่งกับฉัน" ร่างบางก้มลงหยิบถังน้ำย้ายไปทำความสะอาดที่อื่น

"ที่นี่ก็แปลกนะให้เด็กในอุปการะมาทำความสะอาดอย่างกับแม่บ้าน" ร่างหนายังคงเดินตามมาพูดกับเธอต่อ เมื่อคืนที่เธอตบเขาจนหน้าเป็นรอยมาถึงตอนเช้านี่มันไม่ได้ทำให้เขาคิดได้เลยหรือไง ร่างบางได้แต่คิดในใจ

“คุณเป็นแค่แขกจะไปเข้าใจอะไรคะ”

“ก็ไม่อยากเข้าใจหรอกนะ แต่ฉันมันเป็นพวกสอดรู้น่ะสิ" ร่างหนาว่าตัวเองอย่างยิ้มๆ ผิดกับอีกคนที่ไม่ยิ้มตอบ

"ตื่นเช้าจังเลยค่ะคุณเฉิง" แพรพรรณที่ตื่นเช้าเป็นประวัติศาสตร์เอ่ยทักทายคนตัวโต

"ครับ คุณก็เช่นกันนะครับ"

"ค่ะ แพรชอบตื่นเช้าๆ น่ะค่ะอากาศกำลังดี" อรุณรักถึงกับหันขวับไปมองหน้าคนที่บอกว่าชอบตื่นเช้า เมื่อวานเธอเพิ่งจะถูกไล่ตะเพิดออกมาจากห้องของแพรพรรณเพราะเข้าไปปลุกเจ้าตัวมาทานมื้อเช้า

"งั้นเหรอครับ"

"แล้วคุณเฉิงมีอะไรหรือเปล่าคะเห็นคุยอยู่กับ นะ..อ้าย" แพรพรรณเกือบจะหลุดคำว่านังออกมาเพราะชินเวลาใช้เรียกอรุณรัก

"เปล่าครับ ผมมาขอบคุณคุณอ้ายน่ะครับเมื่อคืนเธอช่วยผมไว้หลายอย่างเลย" ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะหันไปยิ้มใส่อีกคน

"ช่วย? หลายอย่าง?" แพรพรรณทำหน้างง

"พอดีเมื่อคืนน้ำห้องผมไม่ไหลน่ะครับเลยต้องให้คุณอ้ายช่วยจัดการให้จนเสร็จน่ะครับ" คำพูดสองแง่สองง่ามของเขาทำเอาอรุณรักหน้าแดงอีกครั้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

"งั้นเหรอคะ ทำไมไม่บอกล่ะคะลูกแพรได้ให้ช่างไปทำให้"

"ไม่เป็นไรหรอกครับแค่คุณอ้ายคนเดียวก็พอครับ" อรุณรักทนฟังไม่ได้ถึงกับรีบเก็บของแล้วเดินออกไปทันที เขาเป็นคนแบบไหนกันนะถึงได้กล้าพูดอะไรแบบนี้

มื้อเช้าถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีบนโต๊ะอาหารเหมือนทุกวัน อาหารเช้าที่ครบครันถูกวางไว้ให้เลือกมากมายหลายอย่าง

"หลับสบายไหมครับคุณเฉิง"

"สบายครับคุณอดิศร สบายจนอยากจะขออยู่ต่ออีกสักคืนเลยแหละครับ"

"จะอยู่ต่ออีกกี่คืนก็ได้เลยนะคะคุณเฉิง ตามสบาย" คุณหญิงวาสนาช่วยผสมโรงเพราะคิดว่าคนตัวโตคงติดใจลูกสาวของตนขึ้นมา

"ถ้าแบบนั้นผมอาจจะขออยู่ต่อจนกว่าจะสิ้นสุดการประชุมเลยได้ไหมครับ พอดีผมอยู่คนเดียวก็เหงาๆ น่ะครับ" เฉิงฟาหยางแกล้งทำหน้าเหมือนคนเหงาจริงๆ จนคนที่เห็นได้แต่สงสาร

"ได้สิคะ บ้านศิวะโสภาพานิชยินดีต้อนรับค่ะ"

"ขอบคุณนะครับ ผมชักติดใจที่นี่แล้วสิครับ" ร่างหนาพูดพร้อมกับเหล่ตามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวลีบอยู่หลังแม่บ้านวัยกลางคน อรรถพลลอบสังเกตพฤติกรรมของทั้งคู่แล้วรู้สึกแปลกๆ เมื่อคืนต้องเกิดอะไรขึ้นเป็นแน่

"คุณอ้ายไม่มาทานด้วยกันเหรอครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาทำเอาบทสนทนาที่สนุกสนานก่อนหน้านี้เงียบลงอย่างกะทันหัน

"ทำไมล่ะครับ คุณอ้ายก็เป็นคนในครอบครัวเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ" เฉิงฟาหยางมาอยู่แค่คืนเดียวก็รู้แล้วว่าอรุณรักมีฐานะไม่ต่างจากคนรับใช้ถึงจะเป็นเด็กที่ได้รับอุปการะมาก็เถอะ

"อ้ายเขาชอบกินกับพวกแม่บ้านคนอื่นๆ น่ะค่ะ ใช่ไหมจ๊ะอ้าย"

"ค่ะ" อรุณรักตอบแค่สั้นๆ คนอย่างเธอจะไปพูดอะไรได้มากกันล่ะ เจ้านายว่ายังไงเธอก็ต้องว่าตามนั้น ชายหนุ่มลอบมองร่างบางที่แอบมองอรรถพลอย่างไม่วางตาก็ยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกอยากเอาชนะแล่นเข้ามาในหัวจนทำให้คิดแผนดีๆ ออก คนอย่างเฉิงฟาหยางไม่ยอมให้ใครมาดูถูกได้ง่ายๆ เขาจะต้องเป็นที่หนึ่งไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม

ร่างบางวุ่นวายกับงานของตัวเองตลอดทั้งวันเหมือนที่เคยทำ แต่วันนี้กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเธอแทบจะตลอดเวลา

"แกว่าแขกของคุณท่านแปลกๆ ไหมอ้าย" แม่บ้านที่ชอบคุยกับอรุณรักเดินเข้ามากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ค่ะแปลก นิสัยแปลกมากๆ" ร่างบางตอบไปตามความจริง ก่อนจะเสมองไปทางเขาว่ายังมองเธออยู่หรือเปล่า

"พี่ว่าเขามองอ้ายแปลกๆ นะ ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจมาหรือเปล่าเราน่ะ"

"เปล่านะจ๊ะอ้ายไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แค่เข้าใกล้ยังไม่เคยเลย" อรุณรักโป้ปดกลับไป คนตัวโตแอบมองเธออยู่ตลอดเวลาและตอนนี้เขาก็น่าจะรู้แล้วว่าเธอกำลังแอบนินทาเขาแน่ๆ

"จริงหรือเปล่าเนี่ย"

"จริงสิพี่ดวงอ้ายจะไปคุยกับเขาได้ยังไงล่ะ"

"ก็จริงนะ"

"อย่าใส่ใจเลยพี่ ทำงานต่อเถอะเสร็จแล้วจะได้ไปหาขนมอร่อยๆ กินกัน" อรุณรักรีบเปลี่ยนเรื่องแล้วชวนให้กลับมาทำงานอีกคนจึงเลิกสนใจแล้วกลับไปทำงานของตัวเอง

"แถวนี้มีร้านสะดวกซื้อหรือเปล่า" คนตัวโตเลือกเดินเข้ามาถามเธอแทนที่จะถามแม่บ้านคนอื่นๆ

"คะ?"

"ฉันถามว่าแถวนี้มีร้านสะดวกซื้อไหมฉันอยากได้ของอะไรบางอย่าง"

"มีค่ะ" อรุณรักตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ

"พาไปหน่อยสิ" เฉิงฟาหยางยังคงตามตื้อให้เธอพาไป

"คุณอยากได้อะไรคะเดี๋ยวฉันไปซื้อให้ก็ได้ค่ะ" ร่างบางอาสาไปซื้อให้ตามความเคยชินเพราะทุกครั้งเวลาคนในบ้านอยากได้อะไรก็มักจะเป็นเธอที่ไปซื้อให้

"ไม่ได้ ของสำคัญ"

"งั้นก็เดินออกไปเลี้ยวขวาเดินตรงไปสุดทางก็เจอแล้วค่ะ" คนตัวเล็กบอกทางเขา แต่อีกคนไม่ได้ฟัง

"พาฉันไปหน่อยสิ"

"ฉันต้องทำงานนะคะ"

"ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณหญิงวาสนาว่าเธอไม่ยอมทำตามที่ฉันขอ" คนตัวโตใช้วิธีนี้เป็นข้ออ้าง

"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปบอกคนอื่นๆ ก่อนนะคะ" ว่าจบอรุณรักก็เดินไปหาแม่บ้านคนอื่นๆ เพื่อบอกว่าเธอจะพาเขาไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ หัวหน้าแม่บ้านไม่ได้ว่าอะไรและอนุญาตให้เธอไปได้

"เธออายุเท่าไหร่?"

"ยี่สิบสามค่ะ" คนตัวเล็กกลายเป็นคนถามคำตอบคำ เพราะระหว่างทางที่เดินมาเขาถามเธอแทบไม่ได้หยุด

"เรียนจบอะไรมา"

"มอหกค่ะ"

"??" คนตัวโตทำหน้าสงสัย

"ถึงแล้วค่ะ ฉันรอข้างนอกนะคะ" อรุณรักนั่งรอที่เก้าอี้หน้าร้านสะดวกซื้อและปล่อยให้คนตัวโตเข้าไปซื้อของสำคัญที่เขาต้องการ ตลอดทั้งวันเธอไม่กล้ามองหน้าเขาเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนมันหวนมาจนเธอรู้สึกละอายใจ

"พอๆ เลิกคิดยัยอ้าย เมื่อคืนมันแค่ฝันร้าย" ร่างบางนั่งตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติแล้วบ่นพึมพำอยู่คนเดียว

"กลับกันเถอะ"

"ค่ะ" คนตัวเล็กแสนว่าง่ายลุกขึ้นยืนตามคำสั่งของเขา เธอเคยชินกับการถูกสั่งจึงไม่แปลกที่เธอจะว่านอนสอนง่ายแบบนี้

"เอาไปฉันซื้อให้" น้ำอัดลมขวดหนึ่งถูกยื่นมาให้ตรงหน้าโดยฝีมือของคนตัวโต

"ขอบคุณค่ะ" อรุณรักไม่ปฏิเสธ เธอรับมาพร้อมกับเปิดขวดดื่มดับกระหายทันที คนตัวโตหยิบบุหรี่ที่ซื้อมาจุดสูบด้วยความเคยชินทำให้อีกคนมองอย่างสงสัย

"คุณสูบบุหรี่ด้วยเหรอคะ"

"อืม นานๆ ที" เฉิงฟาหยางไม่ได้โกหก เขาสูบบุหรี่จริงแต่ไม่ใช่ทุกวัน เขายังไม่ได้ติดถึงขั้นนั้น

"ถามทำไม เธอก็สูบเหรอ" คนตัวโตยื่นบุหรี่มาให้เธอ ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้สูบ

"ไม่ค่ะ" ร่างบางรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันเธอไม่สนใจของพวกนี้หรอก ต่อให้เธอสูบจริงๆ เธอก็ไม่มีเงินไปซื้อ ทุกวันนี้เวลาอยากกินอะไรก็จะอาศัยแม่บ้านคนอื่นๆ ที่เห็นใจเธอก็จะซื้อของกินมาเผื่อบ้าง ส่วนเรื่องของใช้ส่วนตัวต่างๆ คุณหญิงวาสนาให้เงินเธอแค่เดือนละห้าร้อยบาทเท่านั้น ถ้าไม่พอก็ต้องรอเดือนถัดไป ถ้าเดือนนี้ขอเพิ่มเดือนหน้าก็ได้น้อยลงเพราะต้องหักลบกันไป

"เธออยู่บ้านหลังนี้มากี่ปีแล้ว"

"ยี่สิบปีค่ะ" อรุณรักตอบกลับอย่างไม่ต้องคิดเพราะเธอมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่สามขวบ

"ไม่คิดจะไปอยู่ที่อื่นบ้างหรือไง" เธอถูกถามคำถามนี้อีกแล้ว เธอไม่มีที่ไปและไม่มีเงิน เธอจะไปที่ไหนได้ล่ะ จะมีใครเข้าใจเธอบ้างไหม

"ไม่ค่ะ" เธอตอบกลับแค่สั้นๆ ไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่านี้ เขาไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องของเธออีกเพราะเดี๋ยวเขาก็ไปแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องบอกอะไรเขา ทั้งคู่ไม่พูดอะไรต่อจนถึงบ้านก่อนจะแยกย้ายไปที่ของตัวเอง