LOGIN“มึงฤทธิ์มากนักใช่ไหม!” กวินทร์คำรามลั่น จับคอเสื้อนักศึกษาของดารินทร์แล้วกระชากสุดแรงจนกระดุมหลุดรุ่ย เผยให้เห็นรอยจ้ำสีแดงกุหลาบที่ผาฝากไว้ทั่วเนินอกและลาดไหล่กวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นร่องรอยเหล่านั้น ความหึงหวงและริษยาที่ของเล่นชิ้นโปรดถูกคนชั้นต่ำแย่งชิงไปตีตื้นขึ้นมาในอก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่ง“มึงร่านไปให้มันเอาถึงขนาดนี้เลยเหรอ ได้! งั้นวันนี้กูจะทับรอยมันให้หมด กูจะถ่ายคลิปประจานให้ไอ้หน้าโง่นั่นมันเห็นว่าเมียรักของมันกำลังครางอยู่ใต้ร่างกู!”กวินทร์ผลักร่างของดารินทร์ลงพื้นอย่างแรง พยายามจะปลดเข็มขัดกางเกงของตัวเอง ดารินทร์ตื่นตระหนกสุดขีด น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบแก้ม มือเล็กควานเปะปะไปรอบตัวจนสัมผัสเข้ากับโคมไฟตั้งพื้นฐานเหล็กหนักอึ้ง เธอกัดฟันแน่น คว้ามันขึ้นมาแล้วฟาดสุดแรงเข้าที่ศีรษะของกวินทร์โครม!โคมไฟแตกกระจาย กวินทร์เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากหางคิ้ว ดารินทร์หอบหายใจถี่รัว รีบยันตัวลุกขึ้น แต่กวินทร์ที่ยังพอมีสติกลับคว้าข้อเท้าเธอไว้แน่นแล้วกระชากจนเธอล้มหน้าคะมำลงกับพรม“มึงตายแน่อีรินทร์!” กวินทร์ตะคอกด้วยความคลุ้มคลั่ง พลิก
“วันนี้ฉันต้องไปคุยธุระกับลูกค้าข้างนอก อาจจะกลับค่ำๆ” ผาเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง ก่อนจะเอ่ยบอกแล้วก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ “ห้ามออกไปไหนพล่าน อยู่แต่ในห้อง ถ้าหิวก็สั่งข้าวมากิน เข้าใจไหม”“รินทร์ไม่ใช่เด็กนะ จะได้ต้องสั่งห้ามโน่นห้ามนี่” หญิงสาวบ่นอุบ“ไม่ได้ห้ามแบบเด็ก แต่ห้ามแบบเมีย” ผากดเสียงต่ำ แววตาดุดันขึ้นมาวูบหนึ่ง “ช่วงนี้พวกหมาลอบกัดมันเยอะ ฉันไม่อยากให้เธอไปเดินเพ่นพ่านให้พวกมันเห็น อยู่เงียบๆ รอฉันกลับมา แค่นั้นพอ”พูดจบ ผาก็เดินออกไปจากห้อง ไม่นานนักดารินทร์ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ที่ฟังดูนุ่มนวลและทรงพลัง แตกต่างจากเสียงรถกระบะบุบๆ คันเก่า เธอแง้มหน้าต่างดู ก็เห็นรถเอสยูวีสีดำคันหรูติดฟิล์มดำมืดเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าอู่ โดยมีลูกน้องชุดดำสองคนที่เคยเห็นเมื่อวันก่อนยืนโค้งคำนับอยู่ด้านหลังยิ่งอยู่ใกล้ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้คือปริศนาก้อนใหญ่ที่เธอไม่มีวันแก้ตะลุยได้ช่วงบ่าย ดารินทร์นั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ที่โต๊ะญี่ปุ่น ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือก็แผดเสียงดังขึ้น หน้าจอโชว์เบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกไว้ เธอขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย“ฮัลโหล...
คำว่าของกวินทร์ทำเอาดวงตาของศักดิ์ชัยเบิกกว้างด้วยความหวัง ความโลภบดบังความกลัวจนหมดสิ้น “คุณวินพูดจริงเหรอครับ แล้วผมต้องทำยังไง แลกกับอะไรบอกมาได้เลย ผมยอมทำทุกอย่าง”กวินทร์แสยะยิ้ม แววตาฉายความชั่วร้ายออกมาอย่างปิดไม่มิด เขาโยนคีย์การ์ดห้องพักโรงแรมหรูลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าศักดิ์ชัย“พาลูกเลี้ยงแสนสวยของมึง... อ้อ ไม่สิ อดีตแฟนของกู ไปส่งให้กูที่ห้องนี้คืนพรุ่งนี้ กูไม่สนว่ามึงจะใช้วิธีไหน จะหลอก จะวางยา หรือจะลากคอมันมา มึงแค่เอามันมานอนรออยู่บนเตียงให้กูก็พอ” พูดจบ กวินทร์ก็ลุกขึ้นยืน ใช้ปลายรองเท้าหนังราคาแพงเชยคางพ่อเลี้ยงของอดีตแฟนสาวขึ้นแล้วพูดต่อ “แต่ถ้ามึงทำพลาด หรือปล่อยให้ไอ้ช่างซ่อมรถสวะนั่นรู้เรื่อง กูนี่แหละจะเป็นคนส่งคนไปเด็ดหัวมึงเอง เข้าใจไหม!”“ขะ... เข้าใจครับคุณวิน พรุ่งนี้คืนนี้ ผมจะจัดใส่พานไปประเคนให้ถึงเตียงเลยครับ!” ศักดิ์ชัยรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ รอยยิ้มแห่งความเห็นแก่ตัวผุดขึ้นบนใบหน้าเขาไม่สนหรอกว่าลูกเลี้ยงจะตกนรกทั้งเป็นยังไง ในเมื่อชีวิตของเขาสำคัญกว่าทุกสิ่ง จากนั้นแผนการสกปรกก็ถูกกำหนดขึ้นเงียบๆ โดยที่ดารินทร์ไม่รู้ตัวเลยว่า พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่
“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าร่างกายของเธอเป็นของฉันคนเดียว” นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ไปบนรอยแดงที่ต้นแขนของเธออย่างหนักหน่วง “ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง รอยยิ้ม น้ำตา หรือแม้แต่รอยช้ำบนตัวเธอ มันต้องเกิดจากฉันคนเดียวเท่านั้น”พูดจบ ผาก็ก้มลงขบกัดตรงรอยแดงนั้นอย่างแรง ดารินทร์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เผลอร้องครางออกมา แต่แทนที่เขาจะหยุด ผากลับดูดดึงและขบเม้มซ้ำๆ ราวกับต้องการจะลบรอยสัมผัสของกวินทร์ออกไป และแทนที่ด้วยร่องรอยของเขาเอง“อ๊ะ... ผา รินทร์เจ็บ”“เจ็บสิดี จะได้จำว่าอย่าให้ไอ้หน้าไหนมาถูกตัวอีก”ผากระซิบชิดใบหู ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมาครอบครองกลีบปากนุ่มอย่างจาบจ้วง รุนแรง และเต็มไปด้วยความหึงหวง ดารินทร์พยายามเผยอปากประท้วง แต่กลับเป็นการเปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนชื้นแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานอย่างตะกละตะกลาม รสจูบของเขาดิบเถื่อนจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนมากับรสฝาดเฝื่อนของน้ำตาสองมือหนาจัดการกระชากเสื้อนักศึกษาที่ยับยู่ยี่ของเธอออกจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ตามด้วยบราเซียและกระโปรงทรงเอที่ถูกโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ร่างกายเปลือยเปล่าของดารินทร์ปรากฏแก่สายตา ผากลืนน้ำลายลงคออย
“ปากดีนักนะ อีเด็กทุนชั้นต่ำ” จิรดาเดินก้าวเข้ามาหา จิ้มรอยเล็บแดงแหลมเฟี้ยวลงบนไหล่บาง “สภาพแกตอนนี้มันน่าสมเพชรู้ตัวปะ โดนพี่วินเขี่ยทิ้งจนต้องไปคว้ากรรมกรมาทำผัว แถมพ่อเลี้ยงยังติดหนี้พนันจนโดนกระทืบ ข่าวนี้เขารู้กันทั้งมหาลัยแล้วย่ะ”“ก็ยังดีกว่าพวกสวยแต่รูปจูบไม่หอม ที่คอยตามเก็บของเหลือเดนจากคนอื่นล่ะนะ” ดารินทร์ปัดมือจิรดาออกอย่างแรง “อยากได้กวินทร์นักก็เอาไปเถอะ ผู้ชายสันดานเสียแบบนั้น ฉันยกให้เป็นวิทยาทาน”“อีรินทร์!” จิรดากรีดร้องลั่น เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าเด็กสาวที่กล้าฉีกหน้าเธอ แต่ดารินทร์ไวกว่า เธอคว้าข้อมือของจิรดาไว้แน่นแล้วบีบจนอีกฝ่ายนิ่วหน้า“อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้พวกแกรังแกฝ่ายเดียวเหมือนเมื่อก่อนนะเจล ถ้าแกกล้าตบ ฉันก็จะสวน แล้วเรามาดูกันว่าคลิปที่เพื่อนแกถ่ายไว้ พอลงโซเชียลแล้วใครจะดูแย่กว่ากัน”พูดจบ ดารินทร์ก็สะบัดมือจิรดาทิ้งอย่างแรง จนลูกคุณหนูเซถลาไปชนอ่างล้างหน้า เธอตวัดสายตามองเพื่อนอีกสองคนที่รีบหดมือเก็บโทรศัพท์แทบไม่ทัน ก่อนจะเดินเชิดหน้าออกจากห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับมามองอีกแต่เพิ่งก้าวพ้นประตูห้องน้ำ ท่อนแขนเล็กก็ถูกใครบางคนกระชากอย่างแรงจนร่างเซไปปะท
ตกดึก สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาตอกย้ำบรรยากาศอ้างว้างภายนอก แต่ภายในห้องพักแคบๆ กลับร้อนระอุไปด้วยไฟอารมณ์ ดารินทร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวบางเบาของเขาเพียงตัวเดียว กำลังเช็ดผมที่เปียกชื้นอยู่หน้ากระจกบานเล็ก ผาเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักรูปพยัคฆ์ดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัวผาทิ้งผ้าขนหนูลงตะกร้า เดินตรงเข้ามาสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง วงแขนแกร่งรัดเอวคอดแน่นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกกว้าง ปลายจมูกโด่งสันซุกไซ้ลงบนซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นสบู่ที่ผสมผสานกับกลิ่นกายสาวอย่างหลงใหล“หอม...” ผาครางต่ำในลำคอ ริมฝีปากร้อนผ่าวไล้ตวัดชิมความหวานตามลาดไหล่เนียน“เฮียผา... รินทร์ยังเช็ดผมไม่แห้งเลยนะ” ดารินทร์ตอบพลางเอียงคอหนีสัมผัสสยิว ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างเมื่อฝ่ามือสากเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อ“เดี๋ยวค่อยเช็ด ตอนนี้ฉันหิวอย่างอื่นมากกว่า”ผาไม่รอช้า จับร่างบางหมุนกลับมาเผชิญหน้า ช้อนปลายคางขึ้นแล้วทาบทับริมฝีปากลงไปอย่างเอาแต่ใจ จูบของเขาดุดันและเรียกร้อง ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนทุกความหอมห