Masukพยัคฆ์โหมกระหน่ำความดิบเถื่อนใส่เธอไม่ยั้ง สวนสะโพกเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง เขาสอนให้เธอรู้ซึ้งว่าร่างกายนี้เป็นของเขาคนเดียว ทุกครั้งที่เขากระแทกย้ำๆ ความรู้สึกของดารินทร์ก็ยิ่งดำดิ่งลึกลงไปในบ่วงเสน่หาที่ยากจะถอนตัวบทรักท่ามกลางสายน้ำดำเนินไปอย่างยาวนานและเร่าร้อน เขางัดทุกลีลามาใช้กับร่างบาง บีบบังคับให้เธอจำนนต่อเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ในจังหวะสุดท้ายที่อารมณ์พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาจับเอวบางไว้แน่น กระแทกย้ำๆ อย่างรุนแรงและลึกซึ้ง“รินทร์ อาห์”ชายหนุ่มเกร็งกระตุก ปลดปล่อยสายธารความอบอุ่นฉีดพ่นเข้าสู่ก้นบึ้งของกายสาวทุกหยาดหยด ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง ดารินทร์หอบหายใจรวยริน ร่างกายกระตุกเกร็งรับความสุขสมที่เขามอบให้ เธอทรุดตัวลงพิงกับกระจก ไร้เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนพยัคฆ์ทาบทับแผ่นหลังกว้างลงมา โอบกอดร่างที่ชื้นเหงื่อและสายน้ำไว้แน่น เขากดจูบลงบนลาดไหล่เนียนอย่างทะนุถนอม ปิดฝักบัวแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาห่อหุ้มร่างบาง อุ้มเธอพาเดินกลับไปที่เตียงคิงไซส์“เหนื่อยไหม นอนพักเถอะ เดี๋ยวฉันเช็ดผมให้” คนคลั่งรักกระซิบเสียงอ่อนโยน จัดการเช็ดผมและแต่งตัวให้เมียเด็กที่นอนตาปรืออย่างเอา
ถึงเวลาที่เขาต้องออกไปล่าเหยื่ออย่างเต็มรูปแบบเสียที ไอ้พวกเศษสวะที่กล้ามาลองดีกับมัจจุราช มันต้องชดใช้ด้วยชีวิต ธุรกิจมืดและกฎแห่งโลกใต้ดินกำลังจะถูกงัดมาใช้อย่างถึงที่สุด เพื่อปกป้องกรงทองแห่งนี้ไม่ให้ใครหน้าไหนเข้ามาทำลายได้เป็นอันขาด แสงอาทิตย์ยามสายสาดทะลุม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบเปลือกตา ดารินทร์ขยับตัวซุกใบหน้าลงกับหมอนใบโต กลิ่นหอมสะอาดผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายหน้าเถื่อนยังคงลอยอวลอยู่รอบตัว หญิงสาวปรือตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกปวดหนึบที่ช่วงล่างและรอยแดงตามร่างกายตอกย้ำถึงบทรักเร่าร้อนบนอาร์มแชร์เมื่อคืน พื้นที่ข้างกายเย็นเฉียบ บ่งบอกว่ามัจจุราชร้ายลุกออกไปจัดการธุระของเขานานแล้วเธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่พยัคฆ์ทิ้งไว้ให้ หน้าจอแสดงข้อความจากมะนาวที่ส่งมาตั้งแต่เช้าตรู่‘รินทร์ กูปลอดภัยดีนะ เมื่อวานช็อกมาก จู่ๆ ก็มีชายชุดดำเป็นสิบคนมาล้อมรถตู้ที่พวกไอ้วินส่งมาดักกูหน้ามอ พวกมันโดนกระทืบซะเละเลย ส่วนกูโดนคุมตัวกลับมาส่งถึงหออย่างปลอดภัย ผัวมึงเป็นใครกันแน่วะ โคตรน่ากลัวแต่ก็โคตรเท่เลย’ดารินทร์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก พิมพ์ข้อความตอบกลับไปส
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที แววตาที่เคยหยอกล้อเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเย็นเยียบจนดารินทร์สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมา เธอชะโงกหน้าไปดูหน้าจอเป็นภาพแอบถ่ายของมะนาว เพื่อนสนิทของเธอที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารมหาวิทยาลัย พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาจากเบอร์แปลก‘ถ้าไม่อยากให้เพื่อนรักต้องรับเคราะห์แทน ออกมาเจอกันที่โกดังร้างหลังมอคนเดียว ภายในหนึ่งชั่วโมง จาก... คนที่มึงก็รู้ว่าใคร’เลือดในกายของดารินทร์เย็นเฉียบ ความหวาดกลัวตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ กวินทร์ มันคือฝีมือของกวินทร์แน่ๆ ไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้นกำลังใช้เพื่อนของเธอเป็นเครื่องมือต่อรอง“พยัคฆ์... มะนาว นาวกำลังตกอยู่ในอันตราย รินทร์ต้องไปช่วยนาว” ดารินทร์ละล่ำละลักด้วยความเป็นห่วงเพื่อน พยายามจะลุกจากตักเขา“นั่งลงรินทร์” พยัคฆ์กดเสียงต่ำ บังคับให้ดารินทร์นั่งนิ่งๆ “มันคือกับดัก ไอ้กวินทร์มันร่วมมือกับเสี่ยพล มันรู้ว่าฉันคุ้มกันเธอแน่นหนา มันถึงต้องใช้วิธีหมาลอบกัดดึงตัวเธอออกไป”“แต่ถ้ารินทร์ไม่ไป พวกมันอาจจะทำร้ายนาว รินทร์ทิ้งเพื่อนไม่ได้นะ” น้ำตาเอ่อคลอเบ้าที่กลมโต ความรู้สึกผิดโจมตีอย่างหนัก เธอเป็นต้นเหตุที่ท
ดารินทร์กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พยายามกลั้นเสียงครางที่น่าอับอาย แต่ความเสียวซ่านที่ถูกเขายัดเยียดให้มันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ร่างกายของเธออ่อนระทวยและตอบสนองปลายนิ้วของเขาอย่างซื่อตรง“แฉะขนาดนี้ อยากให้ฉันเอาแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มกระซิบเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะ ก่อนจะถอนนิ้วออกแล้วจับแก่นกายจ่อที่ปากทางรัก“อื้อ เข้ามาเถอะนะ พยัคฆ์ รินทร์ทรมาน” ดารินทร์สารภาพอย่างหมดเปลือก ดวงตาฉ่ำปรือเว้าวอนให้บุรุษตรงหน้าเติมเต็มความว่างเปล่าที่แสนทรมานนี้สิ้นคำขอร้อง พยัคฆ์ก็กระแทกสะโพกส่งความใหญ่โตแทรกซึมเข้าไปรวดเดียวจนสุดด้าม ดารินทร์หวีดร้องลั่น เชิดหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าลึก ความคับแน่นอัดแน่นจนรู้สึกจุกเสียด ร่างกายตอดรัดเขาคลุ้มคลั่งจนชายหนุ่มต้องซี๊ดปากด้วยความเสียวซ่าน“โคตรแน่น รินทร์... รัดผัวแน่นๆ”เสือร้ายตัวโตไม่รอให้เหยื่อตัวน้อยปรับตัว เริ่มขยับสะโพกตอกอัดความปรารถนาเข้าใส่ร่างบางอย่างดุดันและบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องแข่งกับเสียงเตียงที่สั่นสะเทือน ดารินทร์ถูกไฟราคะของคนเถื่อนแผดเผาจนหัวสมองขาวโพลน เธอทำได้เพียงอ้าปากครางชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สองมือจิกทึ้งแผ่นหลังกว้าง ข่วน
ดารินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง แม้จะรู้ว่าเขาคือมาเฟีย แต่การเห็นอาวุธปืนของจริงในระยะประชิดก็ยังทำให้เธออดหวาดหวั่นไม่ได้“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นโดยที่เจ้าของเสียงไม่หันไปมอง เพราะว่าเขากำลังจัดการเหน็บอาวุธร้ายลงในซองปืนใต้เสื้อสูทอย่างมิดชิด “วันนี้เธอไม่ต้องไปเรียน ฉันสั่งให้มหาลัยลาหยุดให้แล้วหนึ่งอาทิตย์”“อะไรนะ พยัคฆ์ ทำไมรินทร์ถึงไปเรียนไม่ได้ อีกไม่กี่วันก็จะสอบมิดเทอมแล้วนะ” ดารินทร์เถียงกลับทันที ความอึดอัดเริ่มตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งชายหนุ่มหันขวับกลับมามอง ดวงตาคมกริบตวัดจ้องจนคนบนเตียงต้องหดคอลง “ไอ้เสี่ยพลมันกำลังเคลื่อนไหว และมันดึงตัวไอ้กวินทร์ไปเป็นพวก ไอ้เด็กเวรนั่นรู้ตารางชีวิตเธอ รู้จักเพื่อนเธอ การปล่อยให้เธอออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกตอนนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการยื่นคอไปให้พวกมันเชือด”“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่รินทร์” พยัคฆ์ก้าวเข้ามากดสองมือลงบนขอบเตียง โน้มใบหน้าลงมาจนระดับสายตาเสมอกันกับภรรยาสาว “ฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อขังเธอไว้ในนี้ ไม่ได้แปลว่าจะยอมปล่อยให้พวกสวะนั่นมาชุบมือเปิบเอาตัวเธอไป เข้าใจที่พูดใช่ไหม”น้ำเสียงเฉียบขาดและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวงแห
“หวาน... โคตรหวานเลยเมียจ๋า” ใบหน้าหล่อเหลาแต่ซ่อนความร้ายกาจเงยขึ้นมาตอบ ทั้งที่ริมฝีปากยังฉ่ำเยิ้มไปด้วยคราบน้ำใส ก่อนจะก้มลงไปจัดการกับความหอมหวานตรงหน้าต่ออย่างไม่รู้จักพอนิ้วสากสอดแทรกเข้าไปในช่องทางคับแคบ ขยับเข้าออกสอดประสานกับจังหวะการตวัดลิ้นที่รัวเร็วและหนักหน่วง ดารินทร์ดิ้นพล่านด้วยความทรมานที่แสนหวาน สมองขาวโพลนไปหมด เธอเหมือนเรือลำน้อยที่ถูกพายุหมุนพัดกระหน่ำจนหาทิศทางไม่เจอ ได้แต่ล่องลอยไปตามแรงอารมณ์ที่เขากำหนด ร่างกายกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานออกมาอย่างล้นทะลักพยัคฆ์ขยับตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างบางอีกครั้ง เขามองใบหน้าหวานที่แดงซ่านและดวงตาฉ่ำปรือด้วยความหลงใหล จับแก่นกายที่ขยายตัวเต็มพิกัดและปวดหนึบจนแทบระเบิดจ่อที่ปากทางรัก ถูไถไปมากับความเปียกชุ่มเพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้ถึงขีดสุด“พร้อมจะรับโทษของเด็กขี้แยหรือยังรินทร์” พยัคฆ์กระซิบถามเสียงแหบพร่า“อื้อ... เข้ามาเถอะ ผา... รินทร์ต้องการคุณ” ดารินทร์เว้าวอน ยกสะโพกขึ้นรับอย่างลืมอายสิ้นคำอนุญาต พยัคฆ์ก็ดันความใหญ่โตแทรกซึมเข้าไปในช่องทางคับแคบรวดเดียวจนสุดด้าม ดารินทร์เชิดหน้าขึ







