ตอนที่8 ประทับตราจอง

ดารินทร์เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แต่เพิ่งจะทิ้งตัวลงนั่ง แขนแกร่งก็ตวัดรัดเอวบางเข้าหาตัว รั้งร่างของเธอให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งของเขาทันที

“เฮีย” ดารินทร์ร้องอุทาน สองมือรีบยันแผงอกแกร่งไว้ แต่หน้าผากก็ยังชนกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว

“ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว สภาพดูไม่ได้เลยวะ” ผาแกล้งเย้า เลื่อนมือลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าเบาๆ

“ก็ไม่ต้องมองสิคะ” ดารินทร์ค้อนขวับ จะลุกหนีแต่ก็สู้แรงกอดรัดรัดกุมของชายหนุ่มไม่ได้

“ไม่มองได้ไง เมียทั้งคน” ผากระตุกยิ้มมุมปาก “รู้ไหมว่าเวลาเธอใส่เสื้อของฉันแบบนี้ มันโคตรยั่วเลย”

สิ้นคำ ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างจาบจ้วง ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ประท้วงใดๆ รสจูบของเขาหนักหน่วง ดุดัน และเต็มไปด้วยการกวาดต้อน ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปพัวพันกับเรียวลิ้นเล็ก ตักตวงความหวานอย่างตะกละตะกลาม ดารินทร์เผลอครางอู้อี้ในลำคอ สองมือที่เคยยันอกเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับท้ายทอยของเขา รับสัมผัสเร่าร้อนที่ปลุกปั่นอารมณ์ให้เตลิดเปิดเปิง

ผารั้งเสื้อยืดตัวโคร่งออกจากร่างบอบบางรวดเดียวจบ โยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นทรวดทรงอรชรที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราเซียสีดำตัวจิ๋ว เขาซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มหนักๆ จนเกิดรอยแดงสีกุหลาบซ้ำรอยเดิมเมื่อคืนเพื่อประทับตราจอง

“อ๊ะ เฮียผา อย่าทำรอย เดี๋ยวพรุ่งนี้รินทร์ไปเรียน” ดารินทร์พยายามห้าม หอบหายใจสะท้านเมื่อฝ่ามือสากเลื่อนมาตะปบความอวบอิ่ม บีบเคล้นหนักสลับเบาจนยอดอกชูชันสู้มือ

“ช่างแม่งปะไร ให้พวกมันเห็นไปเลยว่าเธอมีผัวแล้ว จะได้เลิกเห่าสักที” ผาตอบเสียงพร่า เลื่อนริมฝีปากลงมาครอบครองยอดปทุมถันผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ ตวัดลิ้นชิมความหวานจนเนื้อผ้าเปียกชุ่ม

ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ดารินทร์แอ่นอกรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อผาปลดตะขอบราเซียออก ปล่อยให้ความงามประจักษ์แก่สายตา ชายหนุ่มครางต่ำในลำคออย่างพอใจ เขาจับร่างบางให้นอนหงายราบไปกับฟูกนอนเก่าๆ ก่อนจะตามมาทาบทับ

ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าทุกจุดอ่อนไหวจนเด็กสาวบิดเร่าด้วยความทรมานที่แสนหวาน เขารูดรั้งปราการชิ้นสุดท้ายของเธอออกไปอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองความงดงามที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานแห่งความปรารถนา

“เฮีย รินทร์ไม่ไหวแล้ว” ดารินทร์ครางเสียงกระเส่า สองมือจิกผ้าปูที่นอนแน่น

ผากระตุกยิ้ม รูดซิปกางเกงยีนส์ของตัวเองลง งัดความแข็งแกร่งดุดันที่พร้อมรบเต็มที่ออกมา ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุม เขาจับแก่นกายจ่อที่ปากทางรัก ถูไถเบาๆ เพื่อเรียกความพร้อม ก่อนจะดันพรวดเดียวเข้าไปจนสุดลำ

“อึก เจ็บ” ดารินทร์นิ่วหน้า ความรู้สึกคับแน่นจุกเสียดตีรวนขึ้นมา แม้จะผ่านเมื่อคืนมาแล้ว แต่มันก็ยังยากที่จะรับไหวในคราวเดียว

“ผ่อนคลายรินทร์ อย่าเกร็ง” ผากระซิบชิดริมฝีปาก พรมจูบซับเหงื่อตามกรอบหน้าหวานให้คลายกังวล สะโพกสอบหยุดนิ่งรอให้ช่องทางคับแคบปรับตัวรับขนาดที่ใหญ่โตของเขาได้

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเด็กสาวเริ่มดีขึ้น ผาก็เริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ เน้นย้ำความลึกซึ้งในทุกจังหวะ ก่อนจะเร่งความเร็วและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งสูง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางกระหึ่มและเสียงหอบหายใจรุนแรง เตียงเหล็กสั่นคลอนลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทกกระทั้น

“อ๊ะๆ เฮียผา เบาหน่อย” ดารินทร์ร้องห้ามเสียงหลง ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงอัดกระแทกที่ไม่มีความปรานี

“เรียกชื่อฉันรินทร์ เรียกผา” คนตัวโตสั่งเสียงพร่า เร่งจังหวะกระแทกกระทั้นจนร่างบางแทบจมลงไปกับฟูก

“อ๊า ผา... เฮียผา” แรงกระแทกทำให้คนตัวเล็กครวญครางชื่อเขาอย่างหลงใหล สองขาเรียวตวัดรัดเอวสอบแน่นขึ้น ตอบรับทุกสัมผัสเร่าร้อนที่เขามอบให้

บทรักในคืนนี้ไม่ได้มีแค่ความบีบบังคับเหมือนคืนแรก แต่มันเจือปนไปด้วยความผูกพันลึกซึ้งและแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยาน ชายหนุ่มพาเธอไต่ระดับความเสียวซ่านขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด ก่อนจะกระแทกย้ำๆ อย่างเอาแต่ใจ แล้วปลดปล่อยสายธารความอบอุ่นเข้าสู่กายสาวทุกหยาดหยด

เมื่อบทเพลงรักจบลง ร่างสูงใหญ่ก็ทิ้งตัวลงนอนทับร่างบาง หอบหายใจหนักหน่วงรินรดซอกคอขาว ดารินทร์กอดก่ายแผ่นหลังกว้างที่มีรอยสักรูปพยัคฆ์เอาไว้แน่น สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่แพ้กัน เธอมองข้ามคราบน้ำมันและกลิ่นอับของห้องแคบๆ นี้ไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้ร่างกายและบทรักอันป่าเถื่อนนี้ ปกป้องเธอจากความโหดร้ายของโลกภายนอก แม้ว่าในสักวันหนึ่ง ตัวเขาเองอาจจะเป็นความโหดร้ายที่อันตรายที่สุดสำหรับเธอก็ตาม