บทที่4 ปากดีนักนะอีเด็กทุน

เพียงไม่นานรถกระบะบุบๆ ก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอู่ซ่อมรถอย่างชำนาญ แต่ยังไม่ทันที่ดารินทร์จะเปิดประตูลงจากรถ สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับรถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงป้ายแดงที่จอดขวางหน้าอู่ ร่างสูงโปร่งของกวินทร์ในชุดแบรนด์เนมหัวจรดเท้าก้าวลงมาจากรถ พร้อมกับธนภพและจิรดาที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ด้านข้าง

ดารินทร์หน้าซีดเผือด เล็บจิกเข้าหากันจนฝ่ามือชื้นเหงื่อ พวกมันรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่

“อุตส่าห์ตามหาตัวแทบแย่ นึกว่าหนีไปมุดหัวอยู่รูไหน ที่แท้ก็มาซุกอกไอ้ช่างกระจอกนี่เอง” กวินทร์ตะโกนเสียงดังลั่น เดินกร่างเข้ามาหาดารินทร์ที่เพิ่งจะก้าวลงจากรถ “ว่าไงจ๊ะคนเก่ง เมื่อคืนวิ่งหนีออกไปซะดราม่า นึกว่าจะไปโดดน้ำตาย ที่ไหนได้มาร่านหาผัวใหม่ถึงอู่ซ่อมรถเลยเหรอวะ”

“หยาบคาย” ดารินทร์สวนกลับเสียงสั่น “นายมันก็แค่ผู้ชายหน้าตัวเมียที่เห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นของเล่น ฉันจะไปมีผัวใหม่หรือจะไปทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน เลิกยุ่งกับฉันสักที”

“ปากดีนักนะอีเด็กทุน” จิรดาเบ้ปาก กวาดสายตามองอู่ซอมซ่อด้วยความขยะแขยง “ตกต่ำถึงขนาดต้องมาคว้าเอาพวกกรรมกรเปื้อนน้ำมันทำผัวเลยเหรอ ระวังจะอดตายนะจ๊ะ อ้อ หรือว่าพ่อเลี้ยงแกบังคับให้มาขัดดอกล่ะ น่าสมเพชจริงๆ”

กวินทร์หัวเราะร่วนกับคำพูดของเพื่อนสนิท ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือออกไปหมายจะกระชากแขนของดารินทร์ แต่ฝ่ามือหนาของใครบางคนกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก กวินทร์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดทันที พยายามสะบัดมือออกแต่ก็ไม่เป็นผล

“ที่ส่วนบุคคล หมาไม่ได้รับอนุญาตห้ามเข้า” เสียงทุ้มเย็นเยียบดังขึ้น ผาก้าวขึ้นมายืนบังหน้าดารินทร์เอาไว้ ร่างกายสูงใหญ่และแผงอกกว้างบดบังเด็กสาวจนมิด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่กวินทร์ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้ดูเหมือนช่างซ่อมรถธรรมดา แต่มันวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตจนคนมองเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

“มึงปล่อยกูนะเว้ยไอ้กระจอก มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร กูเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ มึงกล้าแตะตัวกูระวังจะไม่มีที่ซุกหัวนอน” กวินทร์ขู่ฟ่อ พยายามดึงสติกลับมา

“กูไม่สนว่ามึงจะเป็นลูกเต้าเหล่าใคร” ผาตอบพร้อมกับบีบข้อมือของอีกฝ่ายแน่นขึ้นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ กวินทร์ร้องโอยออกมาพร้อมกับทำใบหน้าบิดเบี้ยว “แต่ถ้ามึงยังปากหมาใส่เมียกูอีก ระวังจะไม่มีฟันไว้เคี้ยวข้าว”

คำว่า ‘เมีย’ ที่หลุดออกจากปากผู้ชายหน้าเถื่อนทำเอากลุ่มไฮโซถึงกับอ้าปากค้าง กวินทร์เบิกตากว้าง สลับมองหน้าผากับดารินทร์ด้วยความไม่อยากเชื่อ

“มะ... เมีย? แกแต่งงานกับไอ้สวะนี่เนี่ยนะรินทร์ บ้าไปแล้วหรือไง”

“ใช่ รินทร์จดทะเบียนสมรสกับเฮียผาแล้ว” ดารินทร์เชิดหน้าขึ้นตอบ พร้อมกับก้าวออกมายืนเคียงข้างชายหนุ่ม “และรินทร์ก็ภูมิใจที่ได้เขาเป็นสามี ดีกว่าต้องไปคบกับคนสันดานเสียอย่างนาย”

คำตองดารินทร์ทำเอาเส้นเลือดตรงขมับของกวินทร์เต้นตุบด้วยความโกรธจัด การถูกผู้หญิงที่ตัวเองเคยมองว่าเป็นแค่ของเล่นหักหน้าต่อหน้าเพื่อนฝูง มันหยามศักดิ์ศรีกันเกินไป

“ถุย ภูมิใจกับผัวกระจอกๆ แบบนี้เนี่ยนะ มึงคอยดูเถอะรินทร์ ไอ้ช่างนี่มันไม่มีปัญญาเลี้ยงมึงหรอก สักวันมึงต้องคลานกลับมาอ้อนวอนขอกินเศษเงินจากกู”

ผาที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไรด้วยคำพูด เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ก่อนจะรั้งเอวบางของดารินทร์เข้ามาแนบชิด จากนั้นมือหนาก็เชยคางมนขึ้นแล้วก้มลงประทับริมฝีปากบนกลีบปากนุ่มอย่างแนบแน่นและดูดดื่มต่อหน้าต่อตากวินทร์และเพื่อนไฮโซ

จูบของผาในครั้งนี้ไม่ได้ดุดันบังคับเหมือนกับเมื่อเช้า แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นและการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง ดารินทร์เบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงและปล่อยให้ชายหนุ่มตักตวงความหวานไปตามใจชอบ การกระทำนี้มันตอกหน้ากวินทร์ได้เจ็บแสบยิ่งกว่าคำด่าทอเป็นร้อยเท่า

ผ่านไปเกือนนาทีผาก็ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปรายตามองกวินทร์ที่ยืนกำหมัดแน่นจนตัวสั่น

“เมียกู... กูสัมผัสได้คนเดียว มึงหมดสิทธิ์ ไสหัวไปซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทนแล้วกระทืบมึงจมกองเลือดตรงนี้”

น้ำเสียงของผาราบเรียบแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก กวินทร์กัดฟันกรอด รู้สึกได้ถึงรังสีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวของผู้ชายคนนี้ มันไม่ใช่ท่าทีของคนหาเช้ากินค่ำธรรมดา แต่เขาก็ยังไม่อยากเสียฟอร์ม จึงชี้หน้าด่าทิ้งท้าย

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง กูไม่ปล่อยพวกมึงไว้แน่ ไปโว้ย”

พูดจบกวินทร์หันหลังเดินกระแทกส้นเท้ากลับไปที่รถสปอร์ตด้วยความหัวเสีย ธนภพและจิรดารีบวิ่งตามไปติดๆ เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่นก่อนที่รถหรูจะกระชากตัวออกไปจากหน้าอู่อย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันที่ลอยตลบ

ดารินทร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้ท่อนแขนแกร่งของผาช่วยพยุงเอาไว้ เธอคงล้มลงไปแล้ว

“เก่งนี่ ที่กล้าตอกหน้ามันกลับไปแบบนั้น” ผาเอ่ยชมเรียบๆ พร้อมกับปล่อยมือออกจากเอวบาง “แต่จำไว้ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรฟรี ในเมื่อฉันช่วยฉีกหน้าไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นให้เธอแล้ว คืนนี้เธอก็ต้องตอบแทนฉันให้คุ้มค่าเหนื่อยด้วยเหมือนกัน”

คำพูดกึ่งกำกวมบวกกับสายตาโลมเลียที่มองมา ทำให้ดารินทร์หน้าร้อนผ่าว ความหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป เขาอ่านยากและคาดเดาไม่ได้ เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการหนีจากขุมนรกของกวินทร์ มาตกลงในหลุมพรางของผู้ชายหน้าเถื่อนคนนี้ มันเป็นการตัดสินใจที่ถูกหรือผิดกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือตอนนี้เธอไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้ว ข้อตกลงสีเทานี้ได้ผูกมัดร่างกายและจิตใจของเธอเอาไว้แน่นหนา จนกว่าเขาจะพอใจและยอมปล่อยเธอไปเองเท่านั้น