บทที่3 สิทธิของคนเป็นผัว

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านรอยแยกของบานเกล็ดเก่าๆ ฝุ่นผงลอยคว้างในอากาศแคบอู้ดู้ กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นเหงื่อบุรุษเพศลอยอวลอยู่รอบตัว ดารินทร์ขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกทับด้วยท่อนเหล็ก เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนลมหายใจจะสะดุดเมื่อพบว่าท่อนแขนล่ำสันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักสีเข้มกำลังพาดทับอยู่บนเอวของเธอ

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัว เธอประชดรักด้วยการเดินเข้ามาในอู่ซ่อมรถซอมซ่อ ยื่นข้อเสนอแต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้า และจบลงที่การถูกเขากระชากเข้ามาจูบอย่างป่าเถื่อนจนแทบหมดลมหายใจ ก่อนที่เขาจะโยนเธอลงบนเตียงแข็งๆ ในห้องพักด้านหลังอู่ แล้วล้มตัวลงนอนกอดเธอไว้ทั้งคืนโดยไม่ยอมให้ขยับหนี

“ตื่นแล้วก็ลุก”

เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นชิดใบหู ดารินทร์สะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ว่าเจ้าของท่อนแขนนั้นตื่นอยู่ก่อนแล้ว และเธอก็ไม่ทันได้ระวังตัวในตอนที่เฮียผาพลิกตัวกลับมาคร่อมทับ น้ำหนักตัวของเขาบดเบียดลงมาจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับฟูกนอนเก่าๆ ชายหนุ่มอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงยีนส์สีซีดตัวเดิม รอยแผลเป็นตรงหางคิ้วและหนวดเคราที่ขึ้นเขียวครึ้มยิ่งทำให้เขาดูดิบเถื่อนอันตรายในระยะประชิด

“อ๊ะ เฮีย จะทำอะไร ถอยออกไปนะ” ดารินทร์ร้องเสียงหลง สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง แต่แรงของเธอเทียบอะไรไม่ได้เลยกับผู้ชายตัวโตคนนี้

“ทำหน้าที่ของผัวไง” เฮียผาพูดพลางกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกด้วยความชอบใจ “เมื่อคืนรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะยอมเป็นเมีย พอเช้ามาทำเป็นสะดีดสะดิ้งหวงตัวไปได้”

“รินทร์ไม่ได้สะดีดสะดิ้ง แต่เรากำลังจะไปจดทะเบียนสมรสกัน รินทร์ขอไปอาบน้ำก่อน” ดารินทร์พยายามหาข้ออ้าง หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบหลุดออกมานอกอกเมื่อมือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยร่องรอยการทำงานหนักเลื่อนลงมาบีบเค้นที่เอวคอด ก่อนจะสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อนักศึกษาที่ยับยู่ยี่ของเธอ

สัมผัสสากระคายของฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนละเอียด ดารินทร์สูดปากด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านตอบรับสัมผัสจาบจ้วงนั้นอย่างห้ามไม่อยู่ ผาโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของเด็กสาวปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชน ชายหนุ่มขบเม้มติ่งหูเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“แค่ใบกระดาษแผ่นเดียวมันยืนยันอะไรไม่ได้หรอก รอยบนตัวเธอต่างหากที่บอกว่าเธอเป็นของใคร”

เมื่อพูดจบ ริมฝีปากหยักลึกก็บดขยี้ลงบนกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสจูบของเขาเต็มไปด้วยการเรียกร้องและบังคับขู่เข็ญ ดารินทร์พยายามขัดขืนในตอนแรก แต่ความช่ำชองของคนเหนือร่างกลับหลอมละลายเรี่ยวแรงของเธอจนหมดสิ้น สองมือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความรุ่มร้อนที่ก่อตัวขึ้น

ชายหนุ่มปลุกเร้าอารมณ์จนร่างกายของหญิงสาวอ่อนระทวย มือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมความอวบอิ่มผ่านบราเซียตัวบาง บีบเคล้นหนักสลับเบาจนเด็กสาวเผลอหลุดเสียงครางหวานหูออกมา ผายิ้มพอใจกับปฏิกิริยาตอบสนองนั้น เขาตั้งใจจะสั่งสอนให้เด็กอวดดีรู้ว่าการเดินเข้ามาในถ้ำเสือ มันต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเตลิดไปไกลกว่านี้ เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าบนโต๊ะก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นเสียก่อน

ชายหนุ่มสบถในลำคออย่างขัดใจ เขายอมผละริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบหายใจรวยรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนา

“ไปอาบน้ำซะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวจับเธอทำเมียมันตรงนี้แหละ” เฮียผาออกคำสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์เดินออกไปคุยด้านนอก

ดารินทร์รีบหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง กอดตัวเองไว้แน่นด้วยความสับสน ปากบอกว่าเกลียดสัมผัสจาบจ้วง แต่ทำไมร่างกายถึงได้ทรยศตอบรับเขาอย่างน่าไม่อายแบบนี้ เธอรีบสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว แล้วคว้าผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองให้เร็วที่สุด

สองชั่วโมงต่อมา ณ สำนักงานเขต

บรรยากาศในสำนักงานเขตค่อนข้างเงียบเหงา เจ้าหน้าที่ทะเบียนมองคู่รักตรงหน้าด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดนักศึกษาดูสะอาดสะอ้าน นั่งเคียงคู่กับชายหนุ่มร่างบึกบึนในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์เก่าๆ ที่ดูยังไงก็เหมือนพวกอันธพาลหรือช่างซ่อมรถต๊อกต๋อยมากกว่าจะเป็นนักธุรกิจมีระดับ

“แน่ใจนะคะว่าจะจดทะเบียนสมรสกันจริงๆ” เจ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามย้ำ ดารินทร์พยักหน้าช้าๆ มือเรียวจับปากกาจรดลงบนกระดาษ เซ็นชื่อตัวเองลงไปในช่องภรรยาอย่างไม่ลังเล

ผามองการกระทำนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะดึงเอกสารมาเซ็นชื่อตัวเองลงไปในช่องสามีด้วยลายมือตวัดหนักแน่น ลายเซ็นของเขาดูทรงพลังและมีเอกลักษณ์จนเจ้าหน้าที่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

“เรียบร้อยค่ะ ขอให้ครองรักกันนานๆ นะคะ”

ดารินทร์รับใบสำคัญการสมรสมาถือไว้ มือของเธอเย็นเฉียบ กระดาษแผ่นนี้คือเครื่องยืนยันว่าเธอได้เอาชีวิตทั้งชีวิตไปผูกติดกับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้แล้วเรียบร้อย หนี้สินของพ่อเลี้ยงถูกปลดเปลื้อง แต่หนี้กรรมของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

“มองหน้าฉันทำไม กลัวฉันจะเบี้ยวเรื่องหนี้ของพ่อเธอหรือไง” ผาเอ่ยถามขณะเดินนำออกมาที่ลานจอดรถ จากนั้นเขาก็กดรีโมทปลดล็อกรถกระบะตอนเดียวคันเก่าที่สีถลอกปอกเปิก

“รินทร์แค่กำลังคิดว่าตัวเองทำบ้าอะไรลงไป” ดารินทร์เอ่ยตอบตามตรง ก่อนจะสอดตัวเข้าไปนั่งในเบาะแคบๆ ที่มีกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาถูกผสมกับกลิ่นบุหรี่

“สายไปแล้วสาวน้อย ตอนนี้เธอคือ ‘เมีย’ ฉันถูกต้องตามกฎหมาย และฉันก็ไม่นิยมกินของเหลือเดนจากใคร จำเอาไว้ให้ดี” เฮียผาพูดทิ้งท้ายก่อนจะสตาร์ทรถขับออกไป โดยกระชากเกียร์ตอนออกตัวอย่างรุนแรง