บทที่ 3

ฉู่ซิงเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะพูดกับฉันด้วยสีหน้าผ่อนคลายว่า

"ฉันรู้ว่าหว่านหว่านมีเหตุผลที่สุด ชิงหลี่ยังเด็ก เธอก็ยอมๆ น้องหน่อยแล้วกัน"

พูดจบเขาก็รีบร้อนเดินออกไปหน้าร้าน

"ฉันจะไปบอกให้พนักงานของชาแนลเก็บคอลเลกชันใหม่ล่าสุดของฤดูกาลหน้าไว้ให้ ครั้งนี้ฉันจะต้องซื้อใบที่เธอชอบที่สุดมาให้ได้แน่!"

หลังจากที่ฉู่ซิงเย่จากไป ใบหน้าที่ดูน่าสงสารน่าเห็นใจของชิงหลี่ก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาในพริบตา

เธอแกว่งกล่องของขวัญในมืออย่างได้ใจ และมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม

"พี่เห็นแล้วใช่ไหม คนที่พี่ซิงเย่แคร์ที่สุดไม่ใช่พี่อีกต่อไปแล้ว พี่รู้ไหมว่าทำไมเขาถึงจับไม่ได้ฉลากชั้นเลิศติดต่อกันมาถึงห้าปี?"

"นี่ไม่ใช่เรื่องของดวงหรอกนะ พี่ซิงเย่ตั้งใจเปลี่ยนฉลากเพื่อฉัน เพราะคนที่เขาอยากแต่งงานด้วยคือฉันไม่ใช่พี่ เขากำลังรอให้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่อยู่ต่างหากล่ะ!"

แม้จะรู้ความจริงอยู่แล้ว แต่คำพูดของชิงหลี่ก็ยังคงทำให้ฉันเจ็บปวดใจ

เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าของชิงหลี่ก็ยิ่งกว้างขึ้น เธอขยับเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบข้างหูฉันเบาๆ

"ชุยหว่าน เธอจะเอาอะไรมาสู้กับฉัน แม้แต่ชีวิตของฉู่ซิงเย่ พ่อของฉันก็เป็นคนช่วยเอาไว้ พอมีความสัมพันธ์ชั้นนี้อยู่ ชาตินี้เขาก็อย่าหวังว่าจะสลัดฉันพ้นเลย! เธอลองบอกมาสิ ว่าในสถานการณ์แบบนี้ ใจเขาจะเอนเอียงไปทางเธอ หรือเอนเอียงมาทางฉันมากกว่ากัน?"

ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกเธอดึงให้ชนเข้ากับกระจกบานหน้าต่างสูงจรดเพดานที่อยู่ด้านข้าง

เสียงกระจกแตกดังสนั่นทำให้ทุกคนตกใจ

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาของชิงหลี่ ฉู่ซิงเย่พุ่งพรวดเข้ามาในร้านกาแฟอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นกระจกทั้งบานแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ เขาก็หน้าซีดเผือด ร้องตะโกนเรียกชื่อชิงหลี่เสียงหลง

"ชิงหลี่!"

เขาพุ่งเข้าไปหาชิงหลี่ โดยไม่สนใจความแหลมคมของเศษกระจก ใช้มือเปล่าตะกุยเศษกระจกเพื่อดึงตัวชิงหลี่ออกมา จากนั้นก็แบกเธอขึ้นหลังแล้ววิ่งออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

ส่วนฉันนอนเลือดอาบอยู่ห่างออกไปไม่ถึงครึ่งเมตร ได้แต่มองดูเรื่องราวทั้งหมดนี้อย่างอ่อนแรง

เมื่อก่อนในใจและในสายตาของฉู่ซิงเย่มีแต่ฉัน ทว่าตอนนี้ต่อให้ฉันนอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ตรงหน้าเขา เขากลับมองไม่เห็น ในสายตาของเขามีเพียงผู้หญิงอีกคน

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

"เธอฟื้นแล้วเหรอ?"

ฉู่ซิงเย่มานั่งอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขามองมาที่ฉันด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

ฉันขยับตัวเล็กน้อย แต่กลับไปสะเทือนโดนแผล จนเจ็บปวดถึงขั้นหน้าซีดเผือด

ฉู่ซิงเย่ถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงแฝงแววตำหนิที่ยากจะสังเกตเห็น

"ก็แค่กระเป๋าใบเดียวเองนะ หว่านหว่าน ถึงกับต้องทำเรื่องน่าเกลียดขนาดนี้เลยเหรอ? เธอไม่อยากให้ ก็พูดออกมาตรงๆ ได้ ทำไมต้องทำร้ายชิงหลี่ด้วย? ทีนี้เป็นไงล่ะ ทำตัวเองเจ็บไปด้วยเลย"

ฉันเบิกตากว้าง มองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ฉู่ซิงเย่เบือนหน้าหนีไม่มองฉันอีก

"ชิงหลี่เล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว เป็นเพราะเธอโกรธที่ชิงหลี่แย่งกระเป๋าของเธอ สองคนยื้อแย่งกันถึงได้ไปชนกระจกแตก หว่านหว่าน เธอเอาแต่ใจแบบนี้ จะรับหน้าที่ในตำแหน่งนายหญิงได้ยังไง? งานแต่งงานของเราเลื่อนออกไปอีกสักสองปีเถอะ"

ลำคอของฉันราวกับถูกอุดด้วยก้อนสำลี สูดหายใจลึกๆ อยู่หลายครั้ง ก็ยังไม่สามารถพูดโต้แย้งออกมาได้สักประโยคเดียว

ฉันแผดเสียงด่าทออยู่ในใจ อยากจะบอกให้ฉู่ซิงเย่รู้ถึงธาตุแท้ที่เลวร้ายของชิงหลี่ และอยากจะตัดพ้อว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนใจ แล้วยังต้องมาหลอกลวงฉันแบบนี้อีก

แต่สุดท้าย อารมณ์ที่รุนแรงทั้งหมดก็กลายเป็นเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาจากหางตาอย่างเงียบๆ

ฉันหลับตาลง สุดท้ายก็พูดออกไปเพียงประโยคเดียว

"ไม่ต้องแล้วล่ะ อีกสามวัน ฉันจะแต่งงานแล้ว"

ฉู่ซิงเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะพรืดออกมา

"หว่านหว่าน เธอพูดเล่นอะไรเนี่ย เธอรักฉันมากขนาดนั้น จะไปแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง?"

"เธอไม่อยากขอโทษชิงหลี่ ก็เลยแต่งเรื่องโกหกแบบนี้ขึ้นมา หว่านหว่าน ฉันผิดหวังในตัวเธอมากจริงๆ"

เขาลุกขึ้นยืน แล้วก้มหน้ามองฉันจากมุมสูง

"ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ฉันจะตามใจเธอมากเกินไป จนเลี้ยงดูให้เธอเย่อหยิ่งจองหองแบบนี้ ต่อไปฉันจะไม่ตามใจเธอแบบนี้อีกแล้ว ครั้งนี้ถ้าเธอไม่ขอโทษชิงหลี่ ก็ยกตำแหน่งนายหญิงชดเชยให้เธอไปซะเถอะ!"

เขาแค่นเสียงเย็นชา แล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปโดยไม่เหลียวหลัง

ฉันมองดูเขาเดินจากไปอย่างเงียบๆ ภายในใจรู้สึกชาหนึบไปหมด

ฉู่ซิงเย่คิดว่าฉันกำลังประชด แต่เขาไม่รู้หรอกว่า ผู้อาวุโสของตระกูลได้เลือกบุตรชายคนเล็กของตระกูลออสันแห่งเกาะซิซิลีให้มาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับฉันตั้งนานแล้ว

ช่วงเวลาสองวันที่นอนโรงพยาบาล ฉู่ซิงเย่ไม่ได้มาเยี่ยมฉันเลย แต่ในหน้าโซเชียลของชิงหลี่กลับมีแต่รูปของเขาเต็มไปหมด

เขาช่วยชิงหลี่ทำแผล ไปต่อแถวนานถึงสองชั่วโมงเพื่อซื้อของอร่อยๆ ให้เธอ และยังจ้างศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่สุดในอิตาลีด้วยราคาสูงลิ่วมาผ่าตัดลบรอยแผลเป็นให้กับชิงหลี่...

แต่เรื่องพวกนี้ ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว เช้าวันที่สาม ฉันจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล ภายใต้การคุ้มกันของบอดี้การ์ดที่ผู้อาวุโสของตระกูลจัดหามาให้ ฉันก้าวขึ้นเครื่องบินที่มุ่งหน้าสู่เกาะซิซิลีโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย