เงารักนายมาเฟีย

เป็นเวลาห้าปีที่ฉันมีสองหน้าที่ เป็นช่างบูรณะงานศิลปะของหัวหน้าแก๊งมาเฟียดันเต้ คอสเตลโล และเป็นความลับของเขา เป็นคนรักของเขา

จากนั้นครอบครัวของเขาก็บีบบังคับให้หมั้นหมาย และในคืนงานเลี้ยงนั้นเอง ที่ฉันตัดสินใจจะจากชายที่ฉันไม่ควรจะได้ครอบครองไป

“ฉันขอลาออกค่ะ” ฉันยื่นใบลาออกให้อันโตนิโอ หัวหน้าพ่อบ้านของเขา

“แน่ใจหรือครับ?” อันโตนิโอทำหน้าแปลกใจ “นายท่านพอใจในผลงานของคุณเสมอมา”

พอใจ?

ฉันเกือบจะหัวเราะออกมา

เขาคือดันเต้ คอสเตลโล หัวหน้าแก๊งมาเฟีย ผู้นำของแก๊งอาชญากรรมที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก

ส่วนฉันเป็นแค่เด็กสาวที่เขาให้การสนับสนุนด้านการศึกษา เป็นช่างบูรณะงานศิลป์ที่ต้องที่ทำงานใช้หนี้ เหมือนต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต

เรามาจากคนละโลกกัน

“ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ” เสียงของฉันนิ่งกว่าที่คิด “ฉันใช้หนี้หมดแล้ว ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้วค่ะ”

“เรื่องนี้ต้องได้รับการอนุมัติจากนายท่านเป็นการส่วนตัวครับ”

“งั้นก็บอกเขาเถอะ” ฉันหันไปทางประตู “ฉันรอได้ไม่นานหรอกค่ะ”

ขณะเดินออกจากคฤหาสน์ ฉันสัมผัสสร้อยคอที่ลำคอ มันมีจี้รูปเกรียงเล็ก ๆ สำหรับผสมสี

มันราคาถูก แต่มีความหมาย

ฉันซื้อมันให้ตัวเองตอนเรียนจบจากโรงเรียนศิลปะ

มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงชีวิตที่ฉันควรจะมี ชีวิตที่ปกติธรรมดา

เขาพบฉันในคืนที่ฝนตกเมื่อสิบปีก่อน และเขาให้การสนับสนุนด้านการศึกษาแก่ฉัน

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าระหว่างเราจะมีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น

ตอนนั้น ฉันมีเพียงความซาบซึ้งและรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ หลังเรียนจบ ฉันจึงตกลงทำงานให้เขาเพื่อชดใช้ “ความเมตตา” อันใหญ่หลวงของเขา

ฉันรู้ว่าตัวเองไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งในโลกของเขาได้

แต่คืนหนึ่ง ดันเต้เมามาย ริมฝีปากของเขาสัมผัสผิวฉัน และฉันก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะต้านทาน

ห้าปีต่อมา ฉันต้องเผชิญหน้ากับความจริง ว่าฉันตกหลุมรักเขา

แต่ฉันต้องไปแล้ว

ฉันกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์และบรรจงวางภาพสีน้ำมันภาพสุดท้ายที่บูรณะเสร็จแล้วลงในกล่องป้องกัน

ขณะที่กำลังจะเก็บของ ข้อความจากดันเต้ก็เข้ามา

[เธอสัญญาแล้วนี่ว่าจะมางานหมั้นของฉัน ฉันส่งชุดไปให้แล้ว]

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลูกน้องของดันเต้คนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมชุดราตรีผ้าซาตินสีขาว

“นายท่านกำลังรอคุณอยู่ครับ คุณผู้หญิง”

เขาต้องการให้ฉันไปดูเขามีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?

ฉันกลั้นน้ำตาไว้และเปลี่ยนไปสวมชุดนั้น

ความสัมพันธ์นี้ต้องจบลง มันต้องการฉากจบที่ชัดเจน

รถจอดที่สถานที่จัดงาน ฉันสูดหายใจลึก แล้วก้าวลงจากรถ

หอแชมเปญส่องประกายภายใต้โคมระย้าคริสตัล แขกในชุดราคาแพงหัวเราะและพูดคุยกัน

ภาพวาดทุกภาพบนผนังล้วนเคยผ่านมือฉันมาก่อน ถูกฉันบูรณะ และกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

แต่คืนนี้ ฉันเป็นเพียงคนนอก

ฉันกวาดสายตามองหาใบหน้าที่คุ้นเคยในห้อง

แล้วฉันก็เห็นเขา

ดันเต้ยืนอยู่กลางห้อง ชุดทักซิโด้สีดำทำให้เขาดูสูงและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น

แขนของเขากอดสาวสวยคนหนึ่งเอาไว้ เธอคืออิซาเบลล่า รอสซี่ คู่หมั้นของเขา

เธอสวมชุดราตรีสีแดงเข้ม ดุจกุหลาบที่กำลังเบ่งบาน

ฉันรู้สึกว่าหน้าอกของฉันบีบรัดแน่น

ฉันจำคืนนั้นเมื่อสามเดือนก่อนได้ ตอนที่เขากอดฉันเอาไว้

เขาขยับเข้าออกในตัวฉันอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ยังจูบซับน้ำตาของฉันด้วย

เขาบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับอิซาเบลล่า แต่โดนครอบครัวบังคับ เขาบอกว่าอยากอยู่กับฉันตลอดไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและประกาศการหมั้น

“ดูสิว่าใครมา” เสียงแหลมดังมาจากด้านหลังฉัน

ฉันหันไป อิซาเบลล่ากำลังเดินมาทางฉันพร้อมแก้วไวน์แดงหนึ่งแก้ว ใบหน้ายิ้มแย้มตามมารยาททางสังคม

“เอลาร่า คืนนี้เธอดู… สวยจนตะลึงเลยนะ” เสียงของเธอหวานจนเลี่ยน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆ

“สีขาวเหมาะกับเธอดี” เธอกล่าว พลางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน แววตาฉายไปด้วยความร้ายกาจ “สีที่บริสุทธิ์สำหรับอาชีพที่บริสุทธิ์ใช่ไหม? การบูรณะภาพวาดเก่า ๆ เป็นงานที่… สง่างามจริง ๆ”

ฉันรู้สึกว่าสายตาของคนทั้งห้องหันมามองเรา “อิซาเบลล่า ฉันแค่มาเพื่อ…”

“มาเพื่ออะไร?” เธอพูดตัดบทฉัน เสียงของเธอก็แหลมปี๊ดขึ้นทันที “มาทำลายงานหมั้นของฉันเหรอ? มาย้ำเตือนคู่หมั้นของฉันว่าเขายังมีเมียเก็บอยู่ใช่ไหม?”

บรรยากาศหยุดชะงักงัน

การสนทนาทั้งหมดหยุดลง

ทุกคนจ้องมอง

เมียเก็บ

คำนั้นเหมือนมีดกรีดเข้าที่หัวใจฉัน

“ฉันไม่ได้…”

ทันใดนั้น อิซาเบลล่าก็สาดไวน์ใส่ฉัน

ของเหลวเย็นเยียบเปียกชุ่มผ้าซาตินสีขาว คล้ายดอกไม้สีแดงเลือดกำลังบานบนหน้าอกฉัน

ทุกสิ่งรอบกายเงียบกริบ

“อุ๊บ ตายจริง ฉันขอโทษ” อิซาเบลล่าอ้าปาก พลางยกมือปิดปากด้วยท่าทางตกใจเกินจริง “มือฉันลื่นไปหน่อย ก็เหมือนกับที่บางคนชอบ “ลื่น” เข้าไปในที่ที่ไม่ควรอยู่ อย่างเช่นบนเตียงของนายท่าน”

ผู้คนเริ่มซุบซิบ

ฉันได้ยินคำว่า “เมียเก็บของนายท่าน” และ “ใช้ร่างกายชดใช้หนี้”

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกถึงไวน์ที่หยดจากชุดลงสู่พื้น

ในเวลานั้นเอง ฝูงชนก็แหวกออก

ดันเต้เดินเข้ามา

หัวใจของฉันเต้นระรัว

เขาจะปกป้องฉันไหม?

เขาจะบอกทุกคนไหมว่าฉันไม่ใช่แค่เมียเก็บ แต่เป็นผู้หญิงที่เขารัก?

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเรา สายตาของเขามองสลับระหว่างฉันกับอิซาเบลล่า

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงของเขาสงบ เย็นชา เป็นความเย็นชาเดียวกับเช้าวันที่เขาตื่นขึ้นมาข้างฉัน

“ที่รักคะ ฉันขอโทษจริง ๆ” อิซาเบลล่ารีบพุ่งตัวเข้ากอดเขา “ฉันแค่พยายามทักทายคุณแวนซ์ แล้วบังเอิญชนเธอเข้า”

ดวงตาของดันเต้ ดวงตาเดียวกับที่จ้องมองฉันบนเตียงและกระซิบคำว่ารัก ตอนนี้กลายเป็นน้ำแข็ง

“คุณคอสเตลโลคะ” ฉันเริ่มพูด เสียงสั่นเครือ “ฉันอธิบายได้…”

“ไม่จำเป็น” เขาตัดบทฉัน จากนั้นหันไปพูดกับฝูงชน เขาหยุดชั่วครู่ สายตากวาดมองทั่วห้องที่เงียบงัน จากนั้นเขาก็พูดถ้อยคำที่ทำลายเศษซากหัวใจที่เหลืออยู่ของฉัน

“คุณแวนซ์เป็นลูกจ้าง” เขากล่าว เสียงของเขาสงบอย่างน่ากลัว “ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ของเธอกับครอบครัวนี้เป็นไปเฉพาะทางด้านหน้าที่การงานอย่างเคร่งครัด เธอไม่มีสิทธิ์จะมาทำให้งานเลี้ยงนี้วุ่นวายหรือทำให้คู่หมั้นของฉันไม่สบายใจ”

โลกเริ่มหมุน ดวงตาของเขาเย็นชามาก ราวกับจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ ได้ แต่เขาเป็นคนขอให้ฉันมา...

“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย” เสียงของดันเต้ดังไปทั่วห้อง “พาเธอออกไป” อิซาเบลล่ายิ้มเยาะอย่างพึงพอใจในอ้อมแขนเขา

ฉันมองพวกเขา มองชายที่ฉันบอกตัวเองว่าห้ามรัก แต่ก็ตกหลุมรักมายาวนานตลอดห้าปี

เขากอดผู้หญิงคนอื่น ทำเป็นมองไม่เห็นความอับอายของฉัน

การ์ดเริ่มเดินเข้ามาหาฉัน

“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ” ฉันพูด ยืดหลังตรง “ฉันไปเองได้”

ฉันหันหลังและเดินออกไป

ที่ด้านหลัง ฉันได้ยินเสียงหวาน ๆ ของอิซาเบลล่า “ที่รักคะ ไปเต้นรำกันเถอะค่ะ"

ฉันผลักประตูออกและพบกับม่านฝนอันเย็นยะเยือก

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้มันชะล้างน้ำตาบนใบหน้าและไวน์บนหน้าอกฉันไป

สิบปีก่อน ฉันสะดุดล้มกลางถนน รถของเขาชนฉัน

ฉันจำได้ว่านอนอยู่บนพื้นยางมะตอยเปียก ๆ สายฝนซัดสาดใส่ฉัน ฉันพร้อมที่จะตายทุกเมื่อ

เขายืนอยู่เหนือร่างฉันเหมือนพระเจ้า เป็นผู้กอบกู้จากด้านมืดที่ดึงฉันออกจากเศษซากของชีวิต

แต่คืนนี้ เขาคือคนที่โยนฉันกลับเข้าไปในกองไฟ

เมื่อกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ ฉันเพิ่งเปลี่ยนชุดที่เปียกเสร็จ โทรศัพท์ก็สั่น

มีข้อความเข้ามา

[อย่ามาทำลายการแต่งงานของฉันกับอิซาเบลล่า เธอก็รู้ผลที่จะตามมา คืนเหล่านั้นเป็นความผิดพลาด ลืมมันไปซะ - ด.ค. ]

ฉันจ้องมองหน้าจอ หัวใจของฉันกลายเป็นน้ำแข็ง

ความผิดพลาด

ทุกสิ่งที่เราเคยมีร่วมกันเป็นเพียงความผิดพลาด

นิ้วของฉันลอยอยู่เหนือหน้าจอเป็นเวลานาน ก่อนที่ฉันจะตอบกลับไปในที่สุด

[ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณคอสเตลโล ฉันเลิกรักคุณแล้ว]