เมื่อฉันเลิกเป็นของตายในสายตาเขา

"งั้นก็ได้ ฉันไม่ลาพักร้อนแล้ว ฉันลาออก"

บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงลมเคลื่อนไหว

แดเนียลเงยหน้าขึ้น ปากกาในมือหยุดชะงักกลางคัน เขาวางมันลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองสำรวจฉันราวกับในที่สุดเขาก็ยืนยันอะไรบางอย่างที่เขาสงสัยมานาน "เธอพูดจริงเหรอ?"

เขาลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงาน น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงไว้ด้วยความอดทนที่เหนื่อยหน่าย ซึ่งฟังดูเหนือกว่าและไร้ความเห็นอกเห็นใจมากกว่าความใจดี

"อเลสซานดรา เธอช่วยบอกฉันหน่อยสิว่าฉันทำอะไรผิดจริงจังนักหนา?"

"ตั๋วของเมแกนจองไว้หลายสัปดาห์แล้ว มันคืนเงินไม่ได้ ฉันบังเอิญต้องไปไมอามีเพื่อประชุมกับลูกค้าอยู่พอดี ฉันก็เลยพาเธอไปด้วย มันแค่ไม่กี่วันเอง ทำไมเธอถึงมองว่าฉันเลือกเธอมากกว่าเธอล่ะ?"

เขาไม่ได้โกรธ และไม่ได้ขึ้นเสียงด้วยซ้ำ เขากำลังพูดสิ่งที่เขาเห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดาด้วยซ้ำ และน้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความงุนงงจริงๆ

"แต่ก่อนเธอไม่ได้เป็นแบบนี้นะ เธอเคยบอกว่า 'ไปเลย ทางนี้ฉันจัดการเอง' ทำไมตอนนี้เธอถึงไม่เข้าใจฉันบ้างเลยล่ะ?"

ฉันไม่ได้พูดอะไร เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงของเขาลดต่ำลงอีก "ฉันบอกเธอหลายครั้งแล้วนะว่าเธอสำคัญกับฉัน เธออยู่กับฉันมาตั้งแต่เริ่มต้น เธอกรำศึกช่วยฉันสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาจากศูนย์"

เขาหยุดชะงัก รอดูให้ฉันพยักหน้า ยอดรับ และทำตัวเป็นคนเดิมที่เขาคุ้นเคย

"เธอเชื่อใจฉันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ?"

ฉันยืนนิ่งและมองหน้าเขา บางสิ่งข้างในตัวฉันสงบนิ่งสนิท

ฉันเกิดมาในตระกูลเดอ ลูกา ทุกความสัมพันธ์ที่ฉันเคยรู้จักล้วนมาพร้อมกับการแลกเปลี่ยนและการคำนวณผลประโยชน์ ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อพยายามสลัดโลกใบนั้นทิ้งไป ฉันอยากพิสูจน์ว่าฉันสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องคลุมถุงชน และไม่ต้องพึ่งพานามสกุลของครอบครัว

ตอนที่เราเจอกัน เขาไม่รู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับตัวฉันเลย เขานำกาแฟมาให้ฉันตอนเที่ยงคืนขณะที่ฉันยังคงทำงานอยู่ เขาอยู่ข้างเตียงฉันตอนที่ฉันไม่สบาย เขาเคยพูดกับฉันครั้งหนึ่ง ใกล้รุ่งสางว่า "ฉันไม่สนทว่าเธอมาจากไหน เราจะสร้างอะไรบางอย่างขึ้นมาด้วยตัวของเราเอง"

ฉันยึดมั่นในคำพูดเหล่านั้นมาตลอดแปดปี

ฉันเชื่อใจเขา ฉันเชื่อว่าเขารักในตัวตนของฉัน ไม่ใช่เพราะนามสกุลที่ฉันแบกรับอยู่

ฉันพยักหน้าและวางจดหมายลาออกที่เซ็นชื่อแล้วลงบนโต๊ะของเขา เลื่อนมันไปตรงหน้าเขา

"นี่ไม่ใช่คำขู่ ฉันเลิกแล้วจริงๆ"

เขาเงียบไปสองวินาที จากนั้นเขาก็จับข้อเสนอโครงการที่ฉันใช้เวลาสามคืนในการปั่นจนเสร็จเรียบร้อย แล้วยื่นมันให้กับเมแกน "งั้นเมแกนรับช่วงต่อโปรเจกต์นี้ก็แล้วกัน"

เมแกนมองเขา สลับกับมองฉัน น้ำเสียงของเธอเบาราวกับกระซิบ "แดเนียล ฉันคิดว่ามันไม่ถูกต้องนะคะ อเลสซานดราตั้งใจทำเรื่องนี้มาก..."

"รับไปซะ" เขากล่าว "เธอเรียนรู้วิธีการทำงานในวงการนี้มาแล้ว ผมไว้ใจเธอ"

เขาหันมามองฉันหลังจากพูดจบ สีหน้าสงบนิ่ง รอดูว่าฉันจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

ฉันไม่ได้ถามคำถามที่ฉันเคยถามเขาอีกต่อไป ฉันแค่เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วเริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง

เมแกนยืนอยู่ข้างหลังฉันด้วยความลังเล "อเลสซานดรา ให้ฉันช่วยนะ—"

"ไม่ต้องหรอก" ฉันตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

ลินดาเดินมาจากโต๊ะทำงานของเธอและมายืนข้างๆ ฉัน "นี่มันไม่ยุติธรรมเลย เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง"

ฉันส่งยิ้มบางๆ ให้ "มันไม่ใช่เรื่องของความยุติธรรมหรอก แค่ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้วต่างหาก"

ฉันปิดกล่องพัสดุแล้วเดินตรงไปที่ประตู เสียงของแดเนียลดังไล่หลังมาจากข้างหลัง "อเลสซานดรา"

เขากล่าวว่า "ฉันรู้ว่าเธออารมณ์เสียอยู่ตอนนี้ เอาเวลาไปสักอาทิตย์ ตั้งสติให้เย็นลง ตำแหน่งของเธอยังคงอยู่ที่นี่เมื่อเธอกลับมา โปรเจกต์นี้จะกลับไปเป็นของเธอเหมือนเดิม และเมื่อเธอพร้อม เราค่อยไปจดทะเบียนสมรสกัน"

ฉันยืนอยู่ที่เดิม มองออกไปนอกหน้าต่างตรงสุดทางเดิน แล้วรออยู่สองวินาทีก่อนจะเอ่ยปากตอบ

"แดเนียล คุณไม่มีสิทธิ์มาเสนออะไรแบบนั้นให้ฉันอีกต่อไปแล้ว"

แปดปี ฉันเชื่อใจเขามาตลอดแปดปี ฉันใช้เวลาแปดปีพยายามพิสูจน์ว่าฉันสามารถใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาได้ ว่าฉันสามารถมีตัวตนอยู่ได้โดยไม่ต้องมีนามสกุลของครอบครัวมาคอยกำหนด ฉันคิดว่าเขาคือทางออกของฉันจากโลกใบนั้น แต่ปรากฏว่าฉันแค่วิ่งเข้าหาทางตันอีกสายหนึ่งเท่านั้นเอง

ช่างเถอะ ฉันเลือกเดินผิดทาง แต่ตอนนี้ฉันหาทางกลับมาเจอแล้ว และครั้งนี้ ฉันจะเดินไปคนเดียว