บทที่ 6 ใต้ปีกราชสีห์

บทที่ 6

ใต้ปีกราชสีห์

แสงอาทิตย์ยามเช้าในสัปดาห์ต่อมา ลอดผ่านผ้าม่านไหมสีขาวโปร่งบางไม่ได้ช่วยให้นาวินรู้สึกสดใสขึ้นเลย แผ่นหลังของเขายังรู้สึกอุ่นวาบราวกับยังถูกสัมผัสจากอัลฟ่าเจ้าของบ้านที่ทิ้งรอยเอาไว้ในคืนนั้น

ตั้งแต่ที่เข้ามาอยู่ที่นี่นาวินแทบไม่ได้พักผ่อน เขาใช้เวลาทั้งหมดในการทบทวนแผนผังคฤหาสน์ที่จดจำมาจากไฟล์ลับ และพยายามประเมินสถานการณ์ว่าตนเองกำลังเดินหมากอยู่ในจุดไหนของกระดานที่ชื่อว่าตระกูลไวท์

นาวินจัดการตัวเองด้วยเสื้อผ้าที่ลีออนเตรียมไว้ให้ มันเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อละเอียดตัดเย็บอย่างดี ทันทีที่สวมใส่กลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพงผสมกับกลิ่นอายมิ้นต์บางๆ ที่ติดอยู่ตามเครื่องเรือนโชยเข้าจมูกจนเขาต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นสัญชาตญาณโอเมก้าที่เริ่มจะคุ้นชินกับกลิ่นนี้

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

“อาหารเช้าพร้อมแล้วครับคุณนาวิน นายท่านรออยู่ด้านล่างครับ”

เสียงพ่อบ้านของคฤหาสน์ลีออนดังขึ้นอย่างมีมารยาท

นาวินเดินลงไปที่ห้องอาหารขนาดใหญ่ที่มีโต๊ะยาวเหยียดลีออนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูเป็นทางการและสง่างามจนน่าหมั่นไส้ เขากำลังอ่านข่าวจากแท็บเล็ตในมือ แต่พอเสียงฝีเท้าของนาวินใกล้เข้ามา ดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนก็เลื่อนมามองสำรวจตั้งแต่วงหน้าซีดเซียวไปจนถึงปกคอเสื้อที่นาวินจงใจติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุดเพื่อปิดรอยกัดไว้อย่างมิดชิด

“นั่งสิ”

ลีออนสั่งสั้นๆ โดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเขา

นาวินนั่งลงฝั่งตรงข้าม พยายามรักษาท่าทีให้ปกติที่สุดแม้ในใจจะร้อนรุ่ม

“ฉันต้องการแล็ปท็อปคืน นายเอามันไปนานเกินไปแล้ว ฉันมีงานที่ต้องส่งตามกำหนด”

“แล็ปท็อปของนายถูกตรวจสอบอย่างละเอียดโดยทีมไอทีของฉัน เพื่อความปลอดภัย นายจะเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้เฉพาะผ่านเครือข่ายที่ฉันอนุญาตเท่านั้น”

ลีออนวางแท็บเล็ตลงช้าๆ

“นาวิน นายต้องเข้าใจนะว่า ตอนนี้ชื่อของนายติดอยู่ในเรดาร์ของคนในตระกูลไวท์ทุกคนแล้ว การที่พยายามติดต่อโลกภายนอกมั่วซั่ว มันไม่ต่างอะไรกับการกวักมือเรียกเพชฌฆาตมาหาตัวเอง”

“แล้วการอยู่ในกรงทองนี่มันต่างกันตรงไหน? ก็แค่เปลี่ยนที่ขังฉันมาไว้ที่นี่ เพื่อให้ฉันทำงานให้ไม่ใช่หรือไง”

นาวินสวนกลับด้วยแววตาแข็งกร้าว

ลีออนเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มที่นาวินอ่านไม่ออก

“ฉันให้ความคุ้มครองนาย ในขณะที่นายให้ข้อมูลและสถานะคู่หมั้นกับฉัน วันนี้อาจัดงานจิบน้ำชาเล็กๆ ในสวน นายต้องลงไปกับฉัน แสดงให้ทุกคนเห็นว่านายคือคนของลีออน ไวท์ ไม่ใช่แค่เด็กที่ฉันเก็บมาเลี้ยงขัดดอก”

คำว่าคนของลีออนทำให้นาวินใจสั่นวูบ ลีออนลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหาเขาช้าๆ ก่อนเอื้อมมือหนามาจัดปกคอเสื้อเชิ้ตของนาวินที่แอบยับเล็กน้อยให้เข้าที่ นิ้วมือเย็นของเขาเฉียดผ่านลำคอจนนาวินสะดุ้ง

“และที่สำคัญที่สุด อย่าให้มาร์คัสเข้าใกล้ได้เกินหนึ่งช่วงแขน อาของฉันจมูกไวอย่างกับหมาล่าเนื้อ ถ้าเขาได้กลิ่นวานิลลาที่สั่นระริกของนาย เขาจะรู้ทันทีว่านายคือโอเมก้าที่กำลังฮีทเพราะต้องการฉัน”

ลีออนกระซิบเสียงต่ำ

“ฉันไม่ได้ต้องการนาย!”

นาวินกัดฟันตอบพร้อมกับปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ไยดี

“งั้นก็หัดควบคุมกลิ่นที่ปล่อยออกมายั่วยวน โดยเฉพาะเวลาเข้าใกล้ฉันให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาเถียง”

ลีออนพูดจบก็เดินออกจากห้องอาหารไป ทิ้งความหมั่นไส้ไว้ในดวงตางดงามของนาวินแทน

‘ทุเรศจริงๆ ไปเอาความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหน’

นาวินคิดในใจพร้อมทั้งส่งสายตาหงุดหงิดไล่ตามหลังลีออน

เมื่อถึงช่วงบ่าย นาวินถูกพาลงไปที่สวนสไตล์อังกฤษซึ่งเต็มไปด้วยกุหลาบขาว มาร์คัสนั่งรออยู่ก่อนแล้วท่ามกลางแขกเหรื่อสามสี่คน ทุกสายตาที่มองมาทางนาวินเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและดูแคลน

“มานี่สินาวิน”

ลีออนเรียกเสียงนุ่มจนนาวินรู้สึกขนลุก เขาถูกลีออนโอบเอวแล้วดึงให้ไปนั่งข้างกายบนโซฟากำมะหยี่กลางสวน ลีออนวางมือพาดบนพนักพิงเบื้องหลังนาวิน ราวกับเป็นการประกาศศักดาและอาณาเขตอย่างชัดเจน

“ดูทั้งคู่รักกันดีนะลีออน ไม่เคยเห็นหลานหวงใครขนาดนี้มาก่อน”

มาร์คัสจิบชา แววตาของเขาไม่ได้ยิ้มตามปาก แต่มันจ้องมองนาวินอย่างพินิจพิจารณาจนนาวินรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงไปทั่วร่างกาย

“แต่ฉันแปลกใจ โอเมก้าจากตระกูลเล็กๆ อย่างอนันต์ มีอะไรดีนักหนา ถึงทำให้ลีออน ไวท์ ยอมประกาศหมั้นกลางคันแบบนี้”

“เขามีสิ่งที่คนอื่นไม่มีครับอา เขาคือ โชคชะตา ที่ผมหามานาน”

ลีออนเอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวาน สายตาที่เขามองนาวินชั่วขณะนั้นดูจริงใจจนนาวินเผลอใจสั่น แต่เขาก็รีบเตือนตัวเองว่ามันคือการแสดง

นาวินพยายามมองหาลู่ทาง เขายังไม่ลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงที่เข้ามา ณ ที่แห่งนี้ เขาแอบซ่อนเครื่องมือแฮ็กพกพาขนาดจิ๋วไว้ในแขนเสื้อ จังหวะที่แขกคนหนึ่งชวนลีออนคุยเรื่องธุรกิจ นาวินแสร้งทำน้ำชาหกใส่แขนเสื้อตัวเองเล็กน้อย

“อุ๊ย ขอโทษครับ ผมนี่ซุ่มซ่ามจริง ผมขอตัวไปจัดการตัวเองสักครู่นะครับ”

นาวินรีบลุกขึ้น

“ให้ดอมไปส่งไหม?”

ลีออนมองตามด้วยสายตาจับผิด

“ไม่เป็นไรครับ ผมจำทางได้”

นาวินรีบพูดตัดบท ก่อนเดินหนีออกมาจากวงสนทนาทันที

นาวินไม่ได้มุ่งหน้าไปห้องน้ำ แต่เขารีบอาศัยจังหวะที่คนรับใช้กำลังยุ่ง เดินเลี่ยงไปยังปีกตะวันออกของคฤหาสน์ซึ่งเป็นเขตหวงห้าม หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก

เมื่อมาถึงหน้าประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่สลักลายอย่างวิจิตร มันคือห้องทำงานส่วนตัวของมาร์คัสที่เขาสืบมาว่ามีเซิร์ฟเวอร์เก็บข้อมูลแยกต่างหาก

นาวินหยิบแฟลชไดรฟ์จิ๋วออกมา เตรียมจะเสียบเข้ากับจุดเชื่อมต่อระบบรักษาความปลอดภัยข้างประตู ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วสัมผัสเครื่องสแกน กลิ่นมิ้นต์เย็นเฉียบที่คุ้นเคยกลับพุ่งเข้าปกคลุมจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแรงบีบต้นแขนที่หนักหน่วงจนนาวินหลุดปากร้องออกมา

“ฉันบอกให้นายอยู่ข้างๆ ฉันไม่ใช่เหรอนาวิน!”

ลีออนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเข้มด้วยความโกรธจัด เขาฉุดกระชากนาวินเข้าหาตัวจนแผ่นหลังกระแทกกับกำแพงทางเดินที่เงียบสงัด

“ฉัน... ฉันแค่มาหาทิชชู”

นาวินโกหกเสียงสั่น

“ทิชชูในห้องทำงานของอาฉันเนี่ยนะ!”

ลีออนกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกแทบชนกัน

“นายคิดว่านายฉลาดนักเหรอ? ถ้าคนของมาร์คัสมาเห็นนายอยู่ตรงนี้ นายไม่มีโอกาสได้กลับออกไปเห็นแสงตะวันอีกแน่”

“แล้วนายสนใจทำไม! นายก็แค่อยากใช้ฉันเป็นตัวล่อไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันตาย นายก็แค่หาเหยื่อใหม่!”

นาวินสวนกลับด้วยความอัดอั้น น้ำตาเริ่มคลอหน่วยด้วยความโกรธที่ร่างกายตัวเองดันสั่นเทาเพราะกลิ่นของอีกฝ่าย

ลีออนชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยดุดันวูบไหวไปชั่ววินาที ก่อนเชยคางนาวินขึ้นอย่างแรง บังคับให้สบตา

“ถ้าฉันเห็นนายเป็นแค่เหยื่อ ฉันคงไม่บ้าพอที่จะทิ้งงานจิบน้ำชานั่นเพื่อมาตามหานายหรอก”

ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทางเดิน ลีออนโน้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นจนหน้าผากชนกัน กลิ่นวานิลลาจากตัวนาวินเริ่มหวานฉ่ำขึ้นเพราะอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ลีออนสูดลมหายใจลึกราวกับกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณตัวเอง

“รอยกัดที่คอนั่น... ถ้าไม่อยากให้ฉันเป็นคนลงมือลบมันด้วยวิธีของฉันเอง ก็อย่าทำให้ฉันหมดความอดทน”

ลีออนไม่ได้ทำพันธะ แต่เขากลับกดจูบลงที่หน้าผากของนาวินอย่างหนักหน่วงและยาวนาน มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนหวาน แต่มันคือการ ตีตรา ผ่านสัมผัสที่ทำให้นาวินรู้สึกเหมือนถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นล่ามไว้

“กลับไปที่งานกับฉันเดี๋ยวนี้”

นาวินถูกลีออนจูงมือกลับไปที่สวนท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงของมาร์คัส

แผนการจารกรรมครั้งแรกพังทลายย่อยยับ แต่สิ่งที่นาวินค้นพบในแววตาและสัมผัสของลีออนกลับทำให้เขาสับสนยิ่งกว่าเดิม

ภายใต้ปีกของราชสีห์ตนนี้ เขากำลังถูกปกป้องจากความตาย หรือกำลังถูกต้อนให้จนมุมเพื่อรอวันถูกกลืนกินไปพร้อมกับความลับที่เขากำลังตามหากันแน่?

 +-+-+

โปรดติดตามตอนต่อไป...