บทที่ 7 พันธนาการกุหลาบขาว

บทที่ 7

พันธนาการกุหลาบขาว

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลไวท์หลังจบงานจิบน้ำชาเยือกเย็นเสียจนนาวินรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ แม้แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานสูงเข้ามาในทางเดินหินอ่อน แต่กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่เดินนำหน้าอยู่นั้นกลับทำให้นาวินรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ห้องประหาร

ลีออนไม่ได้พานาวินกลับไปยังห้องนอนอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับกระชากข้อมือเขาให้เดินตามมาด้านในคฤหาสน์ ในพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าบ้าน

แรงบีบที่ข้อมือทำให้นาวินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่กลับไม่ยอมปริปากประท้วงออกมาแม้แต่คำเดียว ร่างโปร่งทำได้เพียงก้าวตามแรงดึงนั้นไปอย่างขัดใจ จนกระทั่งมาถึงประตูไม้โอ๊คหนักอึ้งสลักลวดลายสวยงามที่ตั้งเด่นอยู่สุดทางเดิน

ปัง!

เสียงประตูห้องทำงานส่วนตัวปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติที่ดังขึ้นในความเงียบ ลีออนเหวี่ยงร่างของนาวินโยนไปที่โต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ทันที

“โอ๊ย!! ปล่อยนะ”

นาวินร้องลั่นทันทีที่แผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะ เขาพยายามจะสะบัดตัวเดินหนี แต่ลีออนกลับรวดเร็วกว่า อัลฟ่าหนุ่มขยับเข้ามาประชิดกักขังเขาไว้ในวงแขนแกร่งทั้งสองข้าง แล้ววางมือลงบนโต๊ะ บีบให้พื้นที่ขยับเขยื้อนของนาวินเหลือเพียงพื้นที่แคบๆ ระหว่างอกกว้างกับขอบไม้เย็น

“เจ็บสิจะได้จำ! จะได้เลิกทำตัวอวดดีจนเอาชีวิตตัวเองไปแขวนอยู่บนเส้นด้ายสักที!”

ลีออนตวาดกลับ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความโกรธจัดที่พยายามอดกดกลั้นไว้ ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับวาววับด้วยเพลิงอารมณ์ที่นาวินไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความกราดเกรี้ยวที่ผสมปนเปไปด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้สึก

“ฉันไม่ได้อวดดี ฉันแค่ต้องการความจริง!”

นาวินเชิดหน้าสบตากับอัลฟ่ายีนเด่นอย่างไม่ลดละ แม้ว่าตอนนี้ฟีโรโมนกลิ่นมิ้นต์ที่เย็นจัดจะพลุ่งพล่านออกมาจากตัวลีออนจนเขารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เพราะร่างกายโอเมก้าเริ่มตอบสนองต่อแรงกดดันนั้นโดยสัญชาตญาณ

“นายก็แค่กลัว... กลัวว่าถ้าฉันหาหลักฐานเจอเร็วกว่าที่นายวางแผนไว้ แล้วนายจะควบคุมหมากตัวนี้ไม่ได้ ใช่ไหมล่ะ!”

“ใช่! นายคือหมากของฉัน!”

ลีออนโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นมิ้นต์ที่เข้มข้นขึ้นทำให้นาวินเริ่มหายใจติดขัด สมองเริ่มมึนงงเพราะอิทธิพลของฟีโรโมน

“และเพราะนายเป็นของฉัน ฉันถึงไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องนายได้ แม้แต่คนอย่างมาร์คัส ไวท์! นายรู้ไหมว่าสิ่งที่นายทำเมื่อกี้มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ ถ้าฉันไปไม่ถึงตัวนายก่อน นายคิดว่าคนอย่างมาร์คัสจะปล่อยนายไว้เหรอ? เขาจะฆ่านายทิ้งทันทีโดยไม่สนว่านายเป็นคู่หมั้นของใคร หรือเป็นน้องชายใครทั้งนั้น!”

นาวินชะงักไปครู่ใหญ่ ความจริงที่ลีออนพ่นออกมาทำให้นาวินรู้สึกหนาวเยือกในช่องท้อง เขาเกลียดตัวเองที่ร่างกายสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เพราะแรงดึงดูดจากอัลฟ่าตรงหน้าที่เข้มข้นขึ้นทุกวินาที กลิ่นวานิลลาอ่อนหวานเริ่มรั่วไหลออกมาจากร่างโปร่งอย่างห้ามไม่ได้ มันคือกลิ่นของการยอมจำนนที่นาวินเกลียดชังที่สุด

“รอยกัดสวะนี่ มันทำให้นายอยากรู้อยากเห็นจนลืมตัวขนาดนี้เลยเหรอ!”

ลีออนจ้องมองไปที่ลำคอของนาวิน มือแกร่งเชยคางมนขึ้นอย่างแรง บังคับให้สบตากับความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความหึงหวงลึกๆ

“หรือว่าจริงๆ แล้ว นายแอบหวังให้มาร์คัสเป็นคนมาทำลายรอยนี่ให้กันแน่ อยากให้เขากัดซ้ำลงไปเพื่อให้แผนการของนายจบลงเร็วๆ งั้นเหรอ?”

“นายมันบ้าไปแล้วลีออน! ฉันเกลียดรอยนี่จะตายอยู่แล้ว!”

นาวินพยายามผลักอกอีกฝ่ายออก แต่แขนของลีออนกลับแข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก

“ถ้าเกลียดมันนัก ก็อยู่เฉยๆ แล้วทำตามที่ฉันสั่ง!”

ลีออนกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ความร้อนจากลมหายใจเป่ารดผิวจนนาวินใจสั่น

“คืนพรุ่งนี้ในงานเลี้ยงเปิดตัว แขกทุกคนในสมาคมอัลฟ่าจะมาที่นี่ และมาร์คัสจะจับตาดูนายเหมือนแร้งที่รอกินซาก นายต้องใส่ชุดที่ฉันเตรียมไว้ และห้ามห่างจากตัวฉันแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าฉันเห็นนายพยายามแส่หาเรื่องอีก... ฉันจะไม่แค่ขังนายไว้ในห้อง แต่ฉันจะทำให้นายหนีไปไหนไม่ได้ตลอดชีวิต!”

ลีออนหันหลังผละออกไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าหากอยู่นานกว่านี้เขาจะคุมตัวเองไม่อยู่ ทิ้งให้นาวินยืนหอบหายใจอยู่ข้างโต๊ะทำงาน หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสนที่สุมอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด และทั้งกลัว... กลัวว่าจิตวิญญาณของเขาจะยอมศิโรราบให้กับชายคนนี้เข้าจริงๆ

วันงานเลี้ยง...

นาวินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกมึนงง แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านไม่ได้ทำให้ความขุ่นมัวในใจจางลงไป บนปลายเตียงกว้างมีชุดสูทสีขาวมุกวางไว้อย่างประณีต ข้างๆ กันเป็นกล่องเครื่องประดับราคาแพง นาวินลุกขึ้นลูบไล้เนื้อผ้าชั้นดี มันถูกออกแบบมาให้ปิดบังมิดชิดตั้งแต่ช่วงคอไปจนถึงข้อมือ ปกเสื้อถูกตัดเย็บมาให้ตั้งสูงเพื่อบดบังรอยแผลเป็นที่น่ารังเกียจนั่นโดยเฉพาะ

เขาสวมชุดนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เมื่อมองดูตัวเองในกระจกเงาบานยักษ์ นาวินเห็นเงาของชายหนุ่มที่ดูสง่างามราวกับเจ้าชายในนิยาย แต่แววตากลับหม่นแสงและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เขาเหมือนนกต่อที่ถูกชุบตัวให้ดูมีราคาเพื่อล่อให้ศัตรูติดกับ

ก๊อก ก๊อก...

ลีออนเดินเข้ามาในห้องโดยไม่รอเสียงอนุญาต เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างเรียบกริบ ขับเน้นรูปร่างกำยำและอำนาจที่แผ่ออกมาจนน่าเกรงขาม ทั้งคู่ยืนสบตากันผ่านกระจกเงา ลีออนเดินเข้ามาหยุดซ้อนหลังนาวิน ความสูงที่แตกต่างกันทำให้เงาของเขาโอบล้อมนาวินไว้ทั้งหมด

“ดูเหมือนหมากตัวนี้จะแต่งตัวเสร็จแล้ว”

ลีออนเอ่ยเสียงเรียบพลางมองดูภาพสะท้อนของนาวิน เขาหยิบเข็มกลัดเพชรทรงกุหลาบออกมาจากกล่องเพชร แสงไฟในห้องสะท้อนกับอัญมณีจนเกิดประกายระยิบระยับ

“ฉันติดเอง”

นาวินพยายามจะเอื้อมไปหยิบ แต่ลีออนกลับเบี่ยงหลบ

“อยู่นิ่งๆ”

ลีออนบรรจงติดเข็มกลัดลงที่อกเสื้อด้านซ้ายของนาวิน ตำแหน่งที่ตรงกับหัวใจพอดี ปลายนิ้วแกร่งสัมผัสผ่านหน้าอกของนาวินอย่างจงใจ ความร้อนจากปลายนิ้วทำให้นาวินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นมิ้นต์จางๆ จากตัวลีออนเริ่มทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาดแม้พยายามต่อต้านเพียงใดก็ตาม

“กุหลาบขาวดอกนี้คือสัญลักษณ์ของฉัน”

ลีออนเงยหน้าขึ้นสบตาผ่านกระจก แววตาของเขาดูหนักแน่นและมั่นคง

“ในงานเลี้ยงคืนนี้ ไม่ว่ามาร์คัสจะพูดอะไร หรือใครจะเข้าหาทำให้นายกลัวแค่ไหน จงจำไว้ว่านายคือคนของฉันอย่างสมบูรณ์ อย่ากังวลเรื่องอื่น... เข้าใจไหม”

“เข้าใจ นายสัญญาแล้วนะ ถ้างานนี้ผ่านไปได้ นายจะคืนแล็ปท็อปให้ฉัน แล้วจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับ Project L-K มากกว่าที่ฉันมี”

นาวินพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคงเพื่อปกปิดความสั่นไหวในใจ

“ฉันรักษาคำพูดเสมอ จนกว่านายจะเป็นฝ่ายร้องขอสิ่งอื่นแทนที่แล็ปท็อปนั่นเอง”

ลีออนโน้มลงมากระซิบที่ข้างหูจนเส้นผมนุ่มสีบลอนด์ทองของเขาคลอเคลียกับใบหูของนาวิน

ลีออนผละตัวออกก่อนยื่นแขนมาให้นาวินคล้อง

นาวินมองแขนนั้นด้วยความสับสนที่สุมอยู่ในอก ทั้งปมเรื่องพี่ชาย ปมเรื่องฆาตกร และปมความรู้สึกที่เริ่มยุ่งเหยิง แต่เขาก็ต้องสลัดมันไปแล้วตัดสินใจคล้องแขนอัลฟ่าหนุ่ม ก้าวเดินออกจากห้องพักที่เหมือนกรงทอง มุ่งหน้าสู่ห้องโถงกลางที่ตอนนี้เริ่มมีเสียงดนตรีคลาสสิกดังแว่วขึ้นมา พร้อมกับเสียงชัตเตอร์รัวๆ ของนักข่าวที่รอคอยการปรากฏตัวของ 'คู่หมั้นปริศนา' แห่งตระกูลไวท์

นี่คือก้าวแรกเข้าสู่สงครามที่ไม่รู้ว่าใครจะชนะ แต่ที่แน่ๆ นาวินรู้ดีว่าคืนนี้ชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป