บทที่ 5 กรงทอง

บทที่ 5

กรงทอง

ขบวนรถลีมูซีนสีดำสนิทเคลื่อนตัวผ่านประตูเหล็กดัดลวดลายวิจิตรของคฤหาสน์ตระกูลไวท์อย่างเงียบเชียบ แสงไฟจากโคมไฟในสวนสไตล์ยุโรปสาดกระทบใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวของนาวินที่นั่งอยู่เบาะหลัง เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกเหมือนนักโทษที่กำลังถูกส่งตัวเข้าสู่กรงขังที่หรูหราที่สุดในโลก

ข้างกายของเขาคือลีออน ไวท์ ผู้ที่เพิ่งบังคับให้เขายอมจำนนด้วยเงื่อนไขที่ปฏิเสธไม่ได้ กลิ่นมิ้นต์หนาวเย็นยังคงอบอวลอยู่ภายในรถที่ปิดมิดชิด แม้ลีออนไม่ได้สัมผัสตัวเขาเลยนับตั้งแต่ขึ้นรถมา แต่มวลอากาศที่หนักอึ้งด้วยฟีโรโมนของอัลฟ่ายีนเด่นก็ทำให้นาวินรู้สึกหายใจลำบาก

“ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ตราบใดที่นายอยู่ในเขตคฤหาสน์นี้ นายจะปลอดภัยจากคนของมันและคนของอาฉัน”

เสียงทุ้มต่ำของลีออนทำลายความเงียบขึ้นมา

นาวินหันกลับมาสบดวงตาสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเผด็จการ

“ปลอดภัยในฐานะคู่หมั้นปลอมๆ ของนายงั้นเหรอ? นายต้องการอะไรกันแน่ลีออน ข้อมูลที่แฮ็กมาได้มันก็บอกชัดอยู่แล้วว่านายเองก็จนมุมกับเรื่องคนร้ายที่ฆ่าพี่ชายฉัน”

ลีออนเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเย็นชา

“ฉันไม่ได้จนมุม ฉันแค่ต้องการเหยื่อล่อที่มีรอยกัดแบบเดียวกับคามิน เพื่อกระชากหน้ากากคนร้ายออกมา และนายคือตัวเลือกที่ดีที่สุด”

รถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หินอ่อนสีขาวนวล ดอมมือขวาคนสนิทเดินมาเปิดประตูให้ ลีออนก้าวลงไปก่อนแล้วยื่นมือหนาออกมาให้นาวินราวกับสุภาพบุรุษที่กำลังต้อนรับคู่รัก แต่นาวินกลับมองเมินมือนั้นแล้วก้าวลงจากรถด้วยตัวเองอย่างหยิ่งผยอง

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องโถงกลางที่สูงตระหง่าน นาวินก็ต้องชะงักเมื่อพบกับชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาภูมิฐานซึ่งยืนรออยู่พร้อมกับรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ชายคนนั้นคือ มาร์คัส ไวท์ อาแท้ๆ ของลีออนที่นาวินพอจะจำได้ตอนที่เห็นรายชื่อในไฟล์ Project L-K หนึ่งในข้อมูลที่แอบขโมยมา

“สวัสดี ได้พบเสียทีนะ คู่หมั้นที่ลีออนหวงนักหวงหนา”

มาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดหู แววตาของเขาจ้องมองนาวินอย่างพิจารณาจนนาวินรู้สึกเสียวสันหลังวูบ

“หน้าตาคล้ายคามินอยู่นะ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นน้องชายต่างแม่ของคามิน ตระกูลอนันต์ซ่อนคนไว้ได้แนบเนียนดีจริง”

นาวินรู้สึกถึงกลิ่นอายอัลฟ่าที่น่าอึดอัดแผ่ออกมาจากตัวมาร์คัส แม้มันไม่ทรงพลังเท่าลีออน แต่มีบางอย่างที่คล้ายคลึงกับกลิ่นที่เขาเคยสัมผัสในคืนที่ถูกกัดขู่ นาวินเผลอยกมือขึ้นจับปกคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองโดยสัญชาตญาณ

“อาไม่ต้องเสียเวลามาทำความรู้จักกับเขาหรอกครับ”

ลีออนก้าวมาขวางหน้านาวินไว้ กลิ่นมิ้นต์เย็นจัดพุ่งเข้าปะทะกลิ่นฟีโรโมนของมาร์คัสอย่างดุดัน

“นาวินเหนื่อยมากแล้ว ผมจะพาเขาไปที่ห้องพัก”

“หวงก้างจริงนะหลานชาย ระวังไว้เถอะ... ของที่สวยงามและบอบบางแบบนี้ มักแตกสลายง่ายกว่าที่คิด”

มาร์คัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

ลีออนไม่ตอบโต้ เขาคว้าข้อมือนาวินแล้วกึ่งจูงกึ่งลากขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ทันที นาวินไม่ได้ขัดขืนเพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ท่ามกลางดงเสือที่พร้อมขย้ำเขาได้ทุกเมื่อ

เมื่อประตูห้องพักส่วนตัวที่ลึกที่สุดในปีกซ้ายถูกปิดลง ลีออนก็ปล่อยมือนาวินออก เขากดปุ่มล็อกประตูดิจิทัลทันที

“เมื่อกี้ กลิ่นของญาตินาย... มันคล้ายกับ...”

นาวินพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แล้วค่อยๆ พูดออกมา

“ฉันรู้... อาของฉันเกี่ยวข้องกับเรื่องรอยกัดนั่นแน่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สิ่งที่นายต้องทำตอนนี้คือแสดงบทคู่หมั้นของฉันให้แนบเนียนที่สุด โดยเฉพาะต่อหน้าคนในบ้านและสื่อต่างๆ ที่จะมาร่วมงานเลี้ยงเปิดตัวในสัปดาห์หน้า”

ลีออนหันกลับมามองด้วยสายตาที่เย็นเยียบ

“ฉันเป็นแฮ็กเกอร์ไม่ใช่นักแสดง ฉันมาที่นี่เพื่อหาหลักฐานฆ่าพี่ฉัน! ไม่ใช่มาเล่นขายของกับนาย!”

นาวินสวนกลับ

“นายไม่มีทางเลือกหรอกนาวิน ยากดกลิ่นที่นายฉีดมามันกำลังหมดฤทธิ์ ที่นี่ไม่มี Emergency Neutralizer ของนายให้ใช้พร่ำเพรื่อหรอกนะ ถ้าอยากรอดจากสัญชาตญาณตัวเอง นายต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน”

ลีออนขยับเข้าประชิดตัวจนนาวินต้องถอยหลังไปชนกับเสาเตียง ลีออนโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบสัมผัสกับซอกคอของนาวิน กลิ่นวานิลลาที่เริ่มรั่วไหลออกมา ช่างหอมหวาน... แม้จะเป็นแค่กลิ่นจางๆ แต่ก็ทำให้รูม่านตาของอัลฟ่ายีนเด่นขยายกว้างขึ้น

“รอยกัดสวะนั่น มันต้องถูกกลบด้วยกลิ่นของฉันเท่านั้น ถ้านายไม่อยากให้มาร์คัสรู้ว่านายคือโอเมก้าที่อ่อนแอ”

ลีออนสูดกลิ่นนั้นเข้าไปเต็มปอดก่อนเอ่ยด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำสั่นพร่า

นาวินใจสั่นรัว เขาเกลียดความจริงที่ลีออนพูดออกมา และเกลียดร่างกายนี้ที่กำลังตอบรับสัมผัสจากลมหายใจร้อนของอีกฝ่าย เขาใช้มือยันหน้าอกของลีออนไว้

“อย่าคิดทำพันธะกับฉันเด็ดขาดลีออน นายสัญญาแล้วว่านี่เป็นแค่ข้อตกลง”

“ฉันรักษาคำพูดเสมอ... จนกว่านายจะเป็นฝ่ายร้องขอให้ฉันทำเอง”

ลีออนผละออกไปอย่างตัดใจ แววตาของเขากลับมาเย็นชาดุจเดิม

“ในห้องนี้มีเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆ เตรียมไว้ให้แล้ว ส่วนยาระดับปกติก็มีให้นายใช้เหลือเฟือ พักผ่อนซะ พรุ่งนี้เช้าเรามีเรื่องต้องทำกันอีกมาก”

ลีออนเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้นาวินยืนอยู่กลางห้องโอ่โถงแต่เงียบเหงา กลิ่นมิ้นต์ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศราวกับย้ำเตือนว่าเขาได้ก้าวเข้าไปในกับดักที่ตัวเองเป็นคนเลือกแล้ว

นาวินทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง เขาหยิบรูปถ่ายของคามินที่พกติดตัวในกระเป๋าออกมามอง แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นไหวด้วยความโดดเดี่ยว

“พี่คามิน... ผมกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่ใช่ไหม?”

เขารู้ดีว่าการอยู่ใกล้ลีออนมันคือการเดินอยู่บนคมดาบ สิ่งที่เขากลัวที่สุดไม่ใช่การถูกลีออนฆ่า... แต่คือการที่เขาเผลอปล่อยตัวและจิตวิญญาณให้กับคนที่เขาควรเกลียดที่สุดคนนี้ต่างหาก

+-+-+

โปรดติดตามตอนต่อไป...

+-+-+

ลีออนต้องการแค่ เหยื่อล่อ... จริงหรือ? ติดตามกันในตอนต่อไปด้วยนะคะ

ขอบคุณนักอ่านทุกคนจ้า