3 อยู่คนเดียว

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ด้วยความที่รัญญารู้สึกเซ็งๆไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนและไม่รู้ว่าจะคุยกับใครดี วันนี้นางจึงมาคาเฟ่ที่ณิชทำงานอยู่อีกครั้ง เพราะหลังจากวันนั้นที่นางมากินกาแฟและขนม นางมีความรู้สึกว่าอยากมาอีก ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจให้นางอยากมาที่นี่อีก

เมื่อรัญญาเข้ามาภายในร้านณิชที่ยืนอยู่ก็เข้าไปบริการรัญญาด้วยความกระตือรือร้นทันที

"วันนี้คุณป้าจะทานอะไรดีคะ" เสียงหวานเอ่ยถามออกไปพร้อมกับยื่นเมนูให้ด้วยท่าทีอ่อนน้อม จนทำเอารัญญาที่ได้เห็นและได้ยินน้ำเสียงก็รู้สึกพึงพอใจและสบายใจที่ได้เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย น่ารัก แถมยังมีความสุภาพอ่อนโยนอีกต่างหาก

"วันนี้ป้าอยากกินข้าวน่ะ ป้าเอาข้าวปลาแซลม่อนย่างซีอิ๊วก็แล้วกัน แล้วก็น้ำเปล่านะหนู"

"ได้ค่ะคุณป้า รบกวนคุณป้ารออาหารสักครู่นะคะ" ก่อนที่รัญญาจะเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง

"หนูชื่ออะไรจ้ะ"

"หนูชื่อณิชค่ะ"

"ชื่อหนูฟังดูแล้วน่ารักดี แถมคนก็สวยและน่ารักอีกต่างหาก" รัญญาเอ่ยปากชมออกไปด้วยความรู้สึกจริง เพราะหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสวยและน่ารักมาก

"ขอบคุณค่ะคุณป้า งั้นหนูขอไปส่งออเดอร์ให้คุณป้าก่อนนะคะ" พูดจบ ร่างเล็กก็ก้าวออกไปจากตรงนั้น

รัญญามองตามหญิงสาวที่เดินไปพร้อมกับทำท่าครุ่นคิดไปถึงลูกชายว่าถ้าไคเรนมีแฟนอย่างหนูณิชก็ดีน่ะสิ ก่อนที่ไม่นานอาหารจะถูกนำมาเสิร์ฟจนเสร็จสรรพ

เมื่อรัญญารับประทานอาหารเสร็จก็เรียกให้ณิชมาเก็บเงิน แล้วนางก็ยื่นเงินหนึ่งพันบาทให้ณิชพร้อมกับพูดออกไป

"ไปต้องทอนนะ ป้าให้ทิปหนู"

"ขอบคุณค่ะคุณป้า" เจ้าของใบหน้าใสเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้ด้วยความรู้สึกดีใจและซาบซึ้งที่ท่านให้ทิปเธอในจำนวนไม่น้อยเลย

"ป้าไปแล้วนะหนูณิช วันหลังป้าจะมาใหม่"

"ค่ะคุณป้า" จากนั้น รัญญาก็ออกจากร้านไปขึ้นรถที่คนขับติดเครื่องยนต์จอดรออยู่หน้าร้าน

หนึ่งเดือนต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่รัญญามาทานอาหารในคาเฟ่ที่ณิชทำงานอยู่ ทั้งคู่ต่างรู้สึกมีความสนิทสนมกันมากและรู้สึกถูกชะตากันอย่างบอกไม่ถูก ณิชเองก็รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้คุยกับท่าน เธอรู้สึกดีใจเมื่อเห็นท่านเข้ามาในร้าน ที่เธอดีใจไม่ใช่ว่าเพราะท่านให้ทิปเธอ แต่เธอดีใจและรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้คุยกับท่าน เนื่องจากว่าท่านเป็นคนพูดจาดีและใจดีกับเธอมาก ซึ่งที่ผ่านมาเธอไม่เคยเจอใครที่ใจดีกับเธอแบบนี้มาก่อน

"หนูณิชเลิกงานกี่โมง" หลังจากที่รัญญารับประทานอาหารเสร็จก็หันถามณิชที่ยืนอยู่ไม่ไกลกับตัวเอง

"ณิชเลิกงานห้าโมงค่ะคุณป้า"

"นี่ก็สี่โมงครึ่งแล้ว งั้นป้าจะรอกลับพร้อมหนูณิชดีกว่า เดี๋ยวป้าจะไปส่งหนูณิชที่บ้านเอง"

"ณิชขอบคุณคุณป้ามากเลยค่ะ งั้นคุณป้านั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวณิชขอไปเก็บเงินโต๊ะโน้นก่อนค่ะ" บอกจบ เจ้าของร่างบอบบางก็เดินไปเก็บเงินยังโต๊ะที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นเธอก็ทำงานไปจนถึงเวลาห้าโมงจึงเดินมาหารัญญาที่นั่งอยู่

"ณิชเลิกงานแล้วค่ะคุณป้า เรากลับกันเถอะค่ะ" จากนั้น รัญญาก็ลุกออกจากโต๊ะแล้วทั้งสองก็พากันไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่หน้าร้าน ก่อนที่ชายวัยกลางคนซึ่งเป็นคนขับรถของรัญญาจะออกรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังบ้านของณิช

บ้านณิช

ทันทีที่รถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านชั้นเดียวที่มีขนาดเล็กของหญิงสาว ณิชที่นั่งเบาะหลังกับรัญญาก็หันบอกพร้อมกับยกมือไหว้ท่านอย่างรู้สึกขอบคุณ

"ณิชขอบคุณคุณป้ามากนะคะที่มาส่ง"

"ไม่เป็นไรป้าเต็มใจ ป้ารู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ใกล้ๆหนูณิช" ยิ้มอบอุ่น

"ณิชก็รู้สึกสบายใจและอบอุ่นใจค่ะที่ได้คุยและได้อยู่ใกล้ชิดกับคุณป้า" ก่อนที่รัญญาจะหันไปมองยังบ้านหลังเล็กของณิชที่มืดสนิทอยู่

"ไม่มีคนอยู่ในบ้านเหรอหนูณิช ทำไมบ้านถึงมืดจังล่ะ"

"ณิชอยู่บ้านคนเดียวมาสองปีกว่าแล้วค่ะคุณป้า"

"แล้วพ่อกับแม่หนูล่ะ"

"ตอนณิชเรียนอยู่ปีสองพ่อกับแม่เลิกกันค่ะ และพ่อกับแม่ก็แยกย้ายกันไปมีแฟนใหม่ค่ะ" เธอตอบด้วยสีหน้าปกติ เธอไม่ได้โกรธพ่อกับแม่ที่เลิกกันแล้วต่างแยกย้ายกันไปมีแฟนใหม่ เพราะเธอคิดว่าพ่อแม่ของเธอคงต้องหมดรักกันแล้วจึงต้องเลิกกัน

ก่อนไปแม่ได้ให้เงินเธอไว้ใช้จ่ายสองหมื่นบาทแล้วบอกว่าจะไปอยู่กับแฟนใหม่ และจะส่งเงินมาให้เธอใช้ทุกเดือน แต่แล้วแม่ได้ส่งเงินมาให้เธอใช้สามเดือนเท่านั้น หลังจากนั้นแม่ก็ไม่ได้ส่งมาอีกเลย ดังนั้นเธอจึงสมัครเข้าทำงานในร้านคาเฟ่จนมาถึงปัจจุบัน ที่เธอยังไม่ลาออกจากที่นั่นเพราะเจ้าของร้านให้เงินเดือนสูงพอสมควร ซึ่งมันพอกับค่าใช้จ่ายที่เธอมี

เธอไม่โกรธแม่กับพ่อเลยที่ไม่ได้ส่งเงินมาให้เธอ เพราะเธอคิดว่าพ่อกับแม่ก็ต้องมีภาระค่าใช้จ่ายของตัวเองเหมือนกัน

"อ๋อ" รัญญาพยักหน้ารับรู้และรู้สึกสงสารหญิงสาวไม่น้อย

"งั้นณิชขอเข้าบ้านก่อนนะคะคุณป้า"

"จ้ะ" ว่าแล้ว ร่างเล็กก็ลงจากรถแล้วเข้าบ้านไป ก่อนที่รถหรูของรัญญาจะเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านของเธอ