Masukสองเดือนต่อมา
รัญญาที่รู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดงานของณิชนางจึงมาหาณิชที่บ้านเพื่อคลายเหงา รัญญารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับณิช "สวัสดีค่ะคุณป้า เชิญนั่งก่อนค่ะ" ว่าแล้วรัญญาก็นั่งลง จากนั้นณิชจึงหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆ ก่อนที่รัญญาจะเอ่ยกับหญิงสาวออกไป "อยู่บ้านป้ารู้สึกเหงาน่ะ ก็เลยคิดว่ามาหาหนูณิชดีกว่า" "คุณป้ามาบ้านณิชได้ตลอดเลยนะคะ จะมาบ่อยแค่ไหนก็ได้ค่ะ" "แต่ก่อนป้าไม่ได้เป็นคนขี้เหงาแบบนี้หรอกนะ แต่พอป้ารู้ว่าลูกชายของป้า..." รัญญาพูดละไว้แค่นั้นไม่อยากพูดต่อ เพราะมันจะยิ่งตอกย้ำความรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง "ไม่ทราบว่าลูกชายของคุณป้าทำไมเหรอคะ" "คือ...ลูกชายของป้าเขาชอบเพศเดียวกันน่ะ" เรื่องนี้รัญญาไม่เคยเล่าให้ใครฟังแม้แต่เพื่อนที่สนิท เพราะนางคิดว่าถ้าใครรู้กลัวจะอับอาย "อ๋อค่ะ" เธอพยักหน้ารับรู้และไม่ได้อะไรกับคนที่ชอบเพศเดียวกัน "ป้ามีลูกชายแค่คนเดียว แล้วทีนี้ยังจะมาชอบเพศเดียวกันอีก ป้ารับไม่ได้จริงๆ ป้าไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเป็นกับลูกป้า และเรื่องนี้ป้าก็ไม่เคยบอกใครเลย แม้แต่สามีป้าก็ไม่บอก" "ไม่เป็นไรนะคะคุณป้า" เธอพูดพร้อมกับเลื่อนมือไปบีบมือของรัญญาเพื่อให้กำลังใจ "หนูณิชว่าพอจะเป็นไปได้ไหมที่ลูกชายป้าจะเปลี่ยนใจมาชอบผู้หญิง" "น่าจะเป็นไปได้นะคะ แต่คงจะส่วนน้อยมากค่ะ" "ถ้ามันยังพอจะมีโอกาสถึงแม้ว่ามันจะน้อยมาก งั้นป้าก็จะทำให้ลูกชายของป้าเปลี่ยนใจมาชอบผู้หญิงให้ได้" รัญญาพูดออกมาอย่างหมายมั่น ก่อนจะพูดต่อ "หนูณิชยังไม่มีแฟนใช่ไหม" "ณิชยังไม่เคยมีแฟนค่ะ" แต่มีคนที่แอบชอบ เธอพูดในใจ "แล้วหนูณิชไม่เคยมีคนที่ชอบบ้างเหรอ" "..." เธอถึงกับชะงักที่คุณป้าถามคำถามแทงใจดำออกมา "หนูณิชมีคนที่แอบชอบใช่ไหม บอกป้ามาเถอะ" "ใช่ค่ะ ณิชมีคนที่แอบชอบอยู่คนนึง ตอนนั้นณิชเรียนอยู่ปีหนึ่ง และพี่เขาเรียนอยู่ปีสี่ พอหลังจากพี่เขาเรียนจบณิชก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย" "เขาหล่อไหม" ถามพร้อมรอยยิ้มบาง "เอ่อ...หล่อค่ะ" เธอตอบออกไปด้วยความรู้สึกเขินอาย ก่อนที่รัญญาจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดเข้าแอปคลังภาพแล้วจิ้มไปยังรูปของไคเรนให้ณิชดู "งั้นหนูณิชดูนี่สิว่าคนที่หนูณิชแอบชอบกับลูกชายของป้าใครจะหล่อกว่ากัน" ว่าแล้ว ดวงตากลมโตก็มองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของรัญญา เมื่อเห็นว่าเป็นใครเธอถึงกับดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ พร้อมกับพึมพำออกมา "พี่ไคเรน..." เธอคิดไม่ถึงว่าคนที่เธอแอบชอบคือลูกชายของคุณป้า และไม่คิดว่าพี่ไคเรนจะชอบผู้ชายด้วยกัน เธอเงียบพลางใจเต้นสั่นระรัวเมื่อได้เห็นภาพคนที่ตัวเองชอบมานานแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะชอบผู้ชาย แต่เธอก็ยังชอบเขาอยู่ดี "หนูณิชรู้จักลูกชายของป้าด้วยเหรอ" "ตอนนั้นณิชเรียนอยู่ปีหนึ่ง แล้วพี่ไคเรนเรียนอยู่ปีสี่ค่ะ" "งั้นก็แสดงว่าคนที่หนูณิชแอบชอบคือไคเรนใช่ไหม" "..." เธอเม้มปากพยักหน้ายอมรับความจริง "ถ้าอย่างนั้นก็เข้าทางน่ะสิ" รัญญาเอ่ยด้วยสีหน้ามีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย "..." เธอเงยหน้ามองรัญญานิ่งแล้วรอฟัง "ป้าจะให้หนูณิชนี่แหละทำให้ไคเรนเปลี่ยนใจมาชอบผู้หญิงให้ได้" "ยังไงเหรอคะคุณป้า" ขมวดคิ้วสงสัย "ป้าจะซื้อคอนโดที่อยู่ติดกับห้องของไคเรน แล้วให้หนูณิชย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่น แล้วทีนี้หนูณิชก็พยายามเข้าหาไคเรนและทำตัวตีสนิทกับไคเรนให้ไคเรนมาสนใจในตัวหนูให้ได้ ถ้าหนูทำให้ไคเรนหันมาสนใจในตัวหนูได้ ไม่ว่าหนูอยากได้อะไรป้าจะให้หนูตามที่หนูขอ" "ณิชไม่ได้หวังทรัพย์สินหรือเงินทองหรอกค่ะคุณป้า แค่ณิชทำให้พี่ไคเรนหันมาสนใจณิช ณิชก็ดีใจมากแล้วค่ะ" เธอก็อยากลองเสี่ยงดูเหมือนกันว่าเธอจะสามารถทำให้คนที่เธอชอบหันมาสนใจเธอได้หรือเปล่า "เอาล่ะ งั้นอาทิตย์หน้าหนูเตรียมตัวย้ายเข้าไปอยู่คอนโดได้เลย" "ค่ะคุณป้า" "งั้นวันนี้ป้ากลับก่อนนะ เพราะจะต้องไปจัดการเรื่องซื้อคอนโด" "ค่ะคุณป้า" ว่าจบ รัญญาก็ออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ โดยมีณิชออกไปยืนส่งหน้าบ้านจนกระทั่งรถหรูของรัญญาเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าบ้านของเธอสองเดือนต่อมาตอนนี้อายุครรภ์ของณิชก็ครบสองเดือนแล้ว ตั้งแต่รู้ว่าณิชท้องไคเรนก็ไม่กลับไปคอนโดอีกเลย เขาอยากอยู่ดูแลเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะยังมึนตึงกับเขาอยู่ก็ตามเขาไม่ได้เข้าไปนอนกับเธอหรอก เธอให้เขานอนบนโซฟาหน้าทีวี เขาก็ไม่อิดออด นอนได้ทั้งนั้นขอแค่ให้ได้อยู่ใกล้เธอเขาก็ดีใจมากแล้วตั้งแต่รู้ว่าเธอท้องเขาก็ไม่ให้เธอออกไปทำงาน หนึ่งเดือนให้หลังมานี้เขาจะอยู่บ้านกับเธอทุกวัน เขาเข้าไปบริษัทเฉพาะเซ็นเอกสารสำคัญแล้วกลับมาอยู่กับเธองานบ้านทุกอย่างเขาจะเป็นคนทำเอง เขาซักผ้าให้เธอรวมไปถึงชุดชั้นใน เขาทำอาหารที่มีประโยนช์ให้เธอทาน ล้างจาน กวาดบ้านถูบ้าน ส่วนเธอก็ไม่ได้ห้าม ปล่อยให้เขาทำไป ณิชรับรู้ได้กับความตั้งใจของเขาที่จะทำดีต่อเธอ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าควรปล่อยวางจากความโกรธและเกลียดเขาเพราะความโกรธและเกลียดไม่ได้มีประโยชน์อะไรในการดำเนินชีวิตเลย ดังนั้นสัจธรรมจึงทำให้เธอคิดได้ว่าควรจะละจากความผูกใจเจ็บเสียที"พี่ควรกลับไปทำงานได้แล้วนะคะ ไม่ต้องอยู่เฝ้าณิชหรอก" เสียงหวานของณิชเอ่ยบอกกับร่างสูงที่กำลังถูพื้นอยู่อย่างขมักเขม้น ไคเรนที่ได้ยินถึงกับชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมามองยังร่างเล็กที่ยืนระ
ตอนเย็นไคเรนเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของเธอด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ เนื่องจากเกรงว่าเธอจะด่าเอาทันทีที่คนตัวสูงเปิดประตูเข้ามาเจ้าของใบหน้าสวยดุที่ยืนอยู่หันถามด้วยน้ำเสียงห้วนทันที"เข้ามาทำไม""เอ่อ...พี่จะพาณิชไปหาหมอน่ะ ณิชอาบน้ำแล้วใช่ไหม" ที่เขารู้เพราะเห็นเธอนุ่งผ้าเช็ดตัวและมีน้ำเกาะอยู่บนผิวขาวอมชมพู ซึ่งเดือนกว่าแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสผิวเนื้อนวลเนียนของเธอ"ฉันจะไปเอง""ให้พี่พาไปนะ พี่ไม่อยากให้ณิชไปคนเดียว เพราะพี่กลัวว่าณิชจะมีอาการคลื่นไส้ตอนนั่งรถ แต่ถ้าไปรถส่วนตัวมันจะสะดวกกว่า""..." เธอนิ่งพลางครุ่นคิดในใจว่ามันก็จริง ถ้าไปรถส่วนตัวแล้วอยากอาเจียนขึ้นมาเธอก็จะบอกให้เขาพาแวะห้องน้ำได้"งั้นพี่จะไปรอข้างนอกนะ" พูดจบเขาก็ออกจากห้องไปรอข้างนอก ก่อนที่ณิชจะแต่งตัวด้วยชุดเดรสสั้นสีสวยแล้วแต่งหน้าอ่อนๆ เสร็จแล้วจึงออกจากห้องไปด้วยสีหน้าราบเรียบไคเรนที่นั่งอยู่เมื่อเห็นร่างสวยสมส่วนออกจากห้องมาก็ลุกจากโซฟาไปหยิบรองเท้าของเธอที่วางอยู่หน้าบ้านมาวางตรงหน้าประตู เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับเธอเมื่อณิชใส่รองเท้าที่เขาหยิบมาวางให้เสร็จ จากนั้นไคเรนก็จับมือเรียว ทว่าเธอสะบัดออกไปด้วยท่
บ้านณิชไคเรนมาถึงบ้านของณิชในเวลาเกือบหนึ่งทุ่มจึงเห็นว่าในบ้านมีแสงไฟส่องสว่างอยู่ เรียวขายาวก้าวลงจากรถแล้วเดินไปเคาะประตูเรียกคนที่อยู่ข้างในก๊อก! ก๊อก!"ณิชเปิดประตูให้พี่หน่อย"ณิชที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ก็ชะงักฟัง แต่พอรู้ว่าเป็นเขาเธอก็ไม่ได้ใส่ใจ ปล่อยให้เขาเรียกอยู่อย่างนั้น"ณิชเปิดประตูให้พี่ที" เขาเรียกพลางเคาะประตูไปเรื่อย แต่เขาไม่ได้รู้เลยว่าคนที่อยู่ข้างในไม่คิดจะเปิดให้หลังจากที่ไคเรนเคาะประตูเรียกอยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอไม่เปิดเขาจึงโทรหาเธอครืด~ทว่าเธอปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้น เมื่อเห็นว่าเขาโทรมาหลายครั้งเธอจึงจัดการปิดเครื่องทันทีเพื่อตัดความรำคาญ จากนั้นเธอก็ปิดทีวีแล้วเข้าห้องนอนไปหลายชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่เขาเคาะประตูและโทรหาเธอหลายครั้งจนเธอปิดเครื่อง ตอนนี้เขาก็ยังไม่กลับ เขาขึ้นมานั่งบนรถเพราะเขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าคืนนี้เขาจะอยู่ที่นี่ไปจนถึงเช้าเพื่อจะได้เจอเธอในตอนเช้าและไปส่งเธอที่ร้านของไฟเช้าวันต่อมาทันทีที่ประตูหน้าบ้านถูกเปิดออกมาจากเจ้าของร่างเล็ก ไคเรนที่นั่งรอบนม้าหินอ่อนสักพักแล้วก็ลุกขึ้นก้าวไปหาเธอพร้อมกับเอ่ยออกไป"ไปร้านกับ
เมื่อรัญญาออกจากร้านไปแล้ว ไคเรนก็ลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินไปหาณิชที่นั่งนวดขาตัวเองอยู่หลังร้าน ร่างสูงทิ้งตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือหนายกขาเรียวมาวางบนหน้าขาของตัวเองจนทำเอาณิชถึงกับตกใจไม่น้อย"พี่จะทำอะไร""เดินจนเมื่อยขาแล้วใช่ไหม เดี๋ยวพี่นวดให้นะ" เขาเงยหน้าบอกพลางฝ่ามือหนานวดขาเรียวด้วยความเบามือ"ไม่ต้องนวด ณิชอายคน" เธอกวาดตามองไปทั่วร้านด้วยความรู้สึกเขินๆ"ตอนนี้ในร้านไม่มีลูกค้า แล้วเธอจะอายใคร""ก็ณิชอายพนักงานในร้านไง""แค่ผัวนวดขาให้เมีย ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน""หยุดพูดคำนั้นสักที" เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงไม่อ่อนโยนพลางขึงตาใส่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์"แล้วมันจริงไหมล่ะ" อมยิ้ม"ไม่จริง" ชักสีหน้าไม่พอใจใส่"ตอนเย็นพี่จะพาเธอกลับไปอยู่คอนโดกับพี่""เรื่องอะไรที่ณิชจะต้องไป บ้านตัวเองก็มีให้อยู่""มีบ้านให้อยู่แต่ก็ต้องอยู่คนเดียว ไปอยู่กับพี่ดีกว่านะ""ไม่ไป""ตอนนี้พี่ก็อยู่คนเดียว""แล้วมาบอกณิชทำไม""เค้กกลับไปอยู่บ้านแล้ว" หลังจากที่เค้กบอกเขาว่าท้อง เธอก็ขอกลับไปอยู่บ้านตัวเอง"ณิชไม่ได้อยากรู้เรื่องของพี่ ไม่ต้องมาบอกณิช ณิชไม่อยากฟัง" พูดจบเธอก็ดึงขาออกจากหน้าขาแกร่งแล้ว
เมื่อณิชใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว จากนั้นเธอก็ออกไปข้างนอกเพื่อจะทำอาหารเพราะตอนนี้เธอรู้สึกหิวมากกว่าวันไหนๆ จะไม่ให้หิวได้ยังไงก็เขาเล่นทำกับเธอตอนที่เธอกำลังหิวอยู่พอดีไคเรนที่สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ออกจากห้องมาจึงเห็นว่าหญิงสาวทำอาหารอยู่ในครัว เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงเดินเข้าไปสวมกอดเอวบางจากทางด้านหลังแล้วพูดออกไป"หิวเหรอ""..." ไม่อยากตอบ"ทำของกินเผื่อพี่ด้วยนะ เพราะพี่ก็หิวเหมือนกัน""ไม่ทำเผื่อ ถ้าหิวมากก็กลับไปกินที่คอนโดของตัวเองสิ มีแฟนทำให้กินอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ""วันนี้พี่จะไม่กลับคอนโด เพราะพี่จะนอนกับเธอที่นี่""ไม่ต้องเลย ไม่ให้นอนด้วยหรอก" ก่อนที่ไคเรนจะผละออกจากร่างบางแล้วไปยืนอยู่ข้างเธอพร้อมกับเรียวปากหนาขยับถาม เพราะเขาอยากรู้เกี่ยวกับเรื่องของเธอ"พ่อกับแม่เธอไม่อยู่เหรอ""พ่อกับแม่ไม่อยู่ที่นี่มาเกือบสามปีแล้ว" เธอตอบแต่มือก็ทำอาหารไปเรื่อย"พวกเขาไปไหน""พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่ณิชอยู่ปีสอง ทั้งคู่ต่างก็ไปมีครอบครัวใหม่""เพราะเหตุนี้ใช่ไหมที่เธอต้องไปทำงานร้านไอ้ไฟมัน""ใช่""..." ไคเรนเงียบไปพลางคิดในใจว่าเธอต้องใช้ชีวิตมาตามลำพังสินะ แล้วยังต้องทำงานหาเลี้ยงตั
ไคเรนพาร่างบอบบางสมส่วนมาวางลงบนเตียงขนาดห้าฟุตด้วยความเบามือ ก่อนที่ณิชจะดีดตัวลุกออกจากที่นอนอย่างรวดเร็วแล้วก้าวขาลงจากเตียงแต่ถูกคนตัวสูงรั้งร่างเล็กไว้"ปล่อย" เธอกระเสือกกระสนให้หลุดออกไปจากร่างแกร่งที่กอดรัดร่างของเธออยู่อย่างสุดกำลังเพื่อไม่ให้เขาทำแบบนั้นกับเธออีก"อย่าดิ้นสิ" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังบอกกับคนที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง"จะให้ณิชอยู่นิ่งได้ยังไงก็พี่จะทำแบบนั้นกับณิช ณิชไม่อยากมีอะไรกับคนที่มีแฟนแล้ว""ถ้าพี่ไม่มีแฟนเธอก็จะให้พี่ทำใช่ไหมหื้ม...""ปล่อย!""สมมติว่าตอนนี้พี่ไม่มีแฟนก็แล้วกันนะ" ว่าแล้วเขาก็จัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดถึงแม้ว่าเธอจะขัดขืนก็ตาม"อย่าทำแบบนี้กับณิชเลยนะ ณิชขอรัอง..." เจ้าของเสียงหวานที่ตอนนี้ร่างของเธอเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนแกร่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาพลางแววตาสั่นระริกเมื่อนึกไปว่าตัวเองกำลังจะมีอะไรกับแฟนของคนอื่น"เธอกลัวอะไร" ใบหน้าหล่อก้มถามร่างอรชรอ้อนแอ้นเปล่าเปลือยที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"พี่มีแฟนแล้วแต่มาทำแบบนี้กับณิช มันก็เท่ากับว่าณิชกำลังทำบาปอยู่""ไม่ต้องกลัวนะ" เสียงทุ้มบอกพลางเกลี่ยเส้นผมของเ







