LOGINสองเดือนต่อมา
รัญญาที่รู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดงานของณิชนางจึงมาหาณิชที่บ้านเพื่อคลายเหงา รัญญารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับณิช "สวัสดีค่ะคุณป้า เชิญนั่งก่อนค่ะ" ว่าแล้วรัญญาก็นั่งลง จากนั้นณิชจึงหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆ ก่อนที่รัญญาจะเอ่ยกับหญิงสาวออกไป "อยู่บ้านป้ารู้สึกเหงาน่ะ ก็เลยคิดว่ามาหาหนูณิชดีกว่า" "คุณป้ามาบ้านณิชได้ตลอดเลยนะคะ จะมาบ่อยแค่ไหนก็ได้ค่ะ" "แต่ก่อนป้าไม่ได้เป็นคนขี้เหงาแบบนี้หรอกนะ แต่พอป้ารู้ว่าลูกชายของป้า..." รัญญาพูดละไว้แค่นั้นไม่อยากพูดต่อ เพราะมันจะยิ่งตอกย้ำความรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง "ไม่ทราบว่าลูกชายของคุณป้าทำไมเหรอคะ" "คือ...ลูกชายของป้าเขาชอบเพศเดียวกันน่ะ" เรื่องนี้รัญญาไม่เคยเล่าให้ใครฟังแม้แต่เพื่อนที่สนิท เพราะนางคิดว่าถ้าใครรู้กลัวจะอับอาย "อ๋อค่ะ" เธอพยักหน้ารับรู้และไม่ได้อะไรกับคนที่ชอบเพศเดียวกัน "ป้ามีลูกชายแค่คนเดียว แล้วทีนี้ยังจะมาชอบเพศเดียวกันอีก ป้ารับไม่ได้จริงๆ ป้าไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเป็นกับลูกป้า และเรื่องนี้ป้าก็ไม่เคยบอกใครเลย แม้แต่สามีป้าก็ไม่บอก" "ไม่เป็นไรนะคะคุณป้า" เธอพูดพร้อมกับเลื่อนมือไปบีบมือของรัญญาเพื่อให้กำลังใจ "หนูณิชว่าพอจะเป็นไปได้ไหมที่ลูกชายป้าจะเปลี่ยนใจมาชอบผู้หญิง" "น่าจะเป็นไปได้นะคะ แต่คงจะส่วนน้อยมากค่ะ" "ถ้ามันยังพอจะมีโอกาสถึงแม้ว่ามันจะน้อยมาก งั้นป้าก็จะทำให้ลูกชายของป้าเปลี่ยนใจมาชอบผู้หญิงให้ได้" รัญญาพูดออกมาอย่างหมายมั่น ก่อนจะพูดต่อ "หนูณิชยังไม่มีแฟนใช่ไหม" "ณิชยังไม่เคยมีแฟนค่ะ" แต่มีคนที่แอบชอบ เธอพูดในใจ "แล้วหนูณิชไม่เคยมีคนที่ชอบบ้างเหรอ" "..." เธอถึงกับชะงักที่คุณป้าถามคำถามแทงใจดำออกมา "หนูณิชมีคนที่แอบชอบใช่ไหม บอกป้ามาเถอะ" "ใช่ค่ะ ณิชมีคนที่แอบชอบอยู่คนนึง ตอนนั้นณิชเรียนอยู่ปีหนึ่ง และพี่เขาเรียนอยู่ปีสี่ พอหลังจากพี่เขาเรียนจบณิชก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย" "เขาหล่อไหม" ถามพร้อมรอยยิ้มบาง "เอ่อ...หล่อค่ะ" เธอตอบออกไปด้วยความรู้สึกเขินอาย ก่อนที่รัญญาจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดเข้าแอปคลังภาพแล้วจิ้มไปยังรูปของไคเรนให้ณิชดู "งั้นหนูณิชดูนี่สิว่าคนที่หนูณิชแอบชอบกับลูกชายของป้าใครจะหล่อกว่ากัน" ว่าแล้ว ดวงตากลมโตก็มองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของรัญญา เมื่อเห็นว่าเป็นใครเธอถึงกับดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ พร้อมกับพึมพำออกมา "พี่ไคเรน..." เธอคิดไม่ถึงว่าคนที่เธอแอบชอบคือลูกชายของคุณป้า และไม่คิดว่าพี่ไคเรนจะชอบผู้ชายด้วยกัน เธอเงียบพลางใจเต้นสั่นระรัวเมื่อได้เห็นภาพคนที่ตัวเองชอบมานานแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะชอบผู้ชาย แต่เธอก็ยังชอบเขาอยู่ดี "หนูณิชรู้จักลูกชายของป้าด้วยเหรอ" "ตอนนั้นณิชเรียนอยู่ปีหนึ่ง แล้วพี่ไคเรนเรียนอยู่ปีสี่ค่ะ" "งั้นก็แสดงว่าคนที่หนูณิชแอบชอบคือไคเรนใช่ไหม" "..." เธอเม้มปากพยักหน้ายอมรับความจริง "ถ้าอย่างนั้นก็เข้าทางน่ะสิ" รัญญาเอ่ยด้วยสีหน้ามีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย "..." เธอเงยหน้ามองรัญญานิ่งแล้วรอฟัง "ป้าจะให้หนูณิชนี่แหละทำให้ไคเรนเปลี่ยนใจมาชอบผู้หญิงให้ได้" "ยังไงเหรอคะคุณป้า" ขมวดคิ้วสงสัย "ป้าจะซื้อคอนโดที่อยู่ติดกับห้องของไคเรน แล้วให้หนูณิชย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่น แล้วทีนี้หนูณิชก็พยายามเข้าหาไคเรนและทำตัวตีสนิทกับไคเรนให้ไคเรนมาสนใจในตัวหนูให้ได้ ถ้าหนูทำให้ไคเรนหันมาสนใจในตัวหนูได้ ไม่ว่าหนูอยากได้อะไรป้าจะให้หนูตามที่หนูขอ" "ณิชไม่ได้หวังทรัพย์สินหรือเงินทองหรอกค่ะคุณป้า แค่ณิชทำให้พี่ไคเรนหันมาสนใจณิช ณิชก็ดีใจมากแล้วค่ะ" เธอก็อยากลองเสี่ยงดูเหมือนกันว่าเธอจะสามารถทำให้คนที่เธอชอบหันมาสนใจเธอได้หรือเปล่า "เอาล่ะ งั้นอาทิตย์หน้าหนูเตรียมตัวย้ายเข้าไปอยู่คอนโดได้เลย" "ค่ะคุณป้า" "งั้นวันนี้ป้ากลับก่อนนะ เพราะจะต้องไปจัดการเรื่องซื้อคอนโด" "ค่ะคุณป้า" ว่าจบ รัญญาก็ออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ โดยมีณิชออกไปยืนส่งหน้าบ้านจนกระทั่งรถหรูของรัญญาเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าบ้านของเธอหนึ่งชั่วโมงต่อมาเมื่อรอจนถึงเวลาที่เขาได้กำหนดไว้ไคเรนก็จัดการดับไฟบุหรี่กับจานรอง จากนั้นเขาก็ออกจากห้องแล้วไปเคาะประตูห้องของเธอก๊อก! ก๊อก!แกร่ก!ไม่กี่วินาทีประตูก็ถูกเปิดออกมาจากเจ้าของร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาขาวเนียน ไคเรนแทรกตัวเข้าไปอย่างถือวิสาสะเหมือนกับว่าเป็นห้องของตัวเองเขาเปิดประตูเข้าห้องนอนทันทีจึงทำให้เขาได้กลิ่นหอมคุ้นเคยที่เขาได้สูดดมจากกลิ่นกายเธอทุกเช้าตอนที่เดินไปเข้าลิฟต์และอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน"ณิชยังไม่อนุญาตให้พี่เข้ามาในห้องเลยนะคะ" หญิงสาวเดินตามคนตัวสูงเข้ามาในห้องนอนแล้วว่าออกไปเมื่อเขาไม่มีความเกรงใจเจ้าของห้องอย่างเธอบ้างเลย"ทำไมฉันจะต้องรอให้เธออนุญาตด้วย ก็ในเมื่อเธอก็รู้อยู่แล้วว่าวันนี้เราต้องทำอะไรกัน" เสียงทุ้มราบเรียบถามออกไปพร้อมแสดงสีหน้าอย่างคนได้เปรียบ"คุยเรื่องอื่นกันก่อนไม่ได้เหรอคะ ไม่ใช่ว่าพอเข้ามาแล้วจะทำแต่เรื่องนั้นอย่างเดียว""ฉันไม่ได้ต้องการจะคุยกับเธอ แต่ฉันต้องการเอาให้มันเสร็จๆก็เท่านั้น""เอาให้เสร็จๆงั้นเหรอ?" ประโยคนี้ฟังแล้วดูทะแม่งๆและรู้สึกไม่ดี ดังนั้นเธอจึงถามย้ำออกไป"คือ...ฉันต้องรี
วันต่อมาวันนี้ณิชตื่นเช้ากว่าปกติแล้วอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปทำงานในร้านคาเฟ่ที่ทำมาสองปีกว่าแล้ว ปกติร้านคาเฟ่เปิดเวลา 09.00 น. แต่ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงเช้าแต่เธอได้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเหตุที่เธอตื่นเร็วเพราะคุณป้าบอกว่าพี่ไคเรนจะออกไปทำงานช่วงแปดโมงเช้า ดังนั้นวันนี้เธอจึงรีบแต่งตัวเพื่อจะได้ออกไปจากคอนโดพร้อมกับเขาณิชเดินไปยังประตูแล้วส่องตาแมวดูจึงเห็นว่าร่างสูงเปิดประตูออกจากห้องมาพอดี เมื่อเป็นอย่างนั้นมือเรียวก็รีบเปิดประตูออกไปทันทีพร้อมกับเอ่ยทักทายและถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส"สวัสดีค่ะพี่ไคเรน พี่จะออกไปทำงานแล้วเหรอคะ""..." เขาไม่ตอบ จากนั้นจึงสาวเท้าเดินออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่คนตัวเล็กจะสาวเท้าตามร่างสูงไปหวังจะได้ลงลิฟต์ไปกับเขาไคเรนเอื้อมไปกดปุ่มลิฟต์ ก่อนที่ไม่นานประตูลิฟต์จะเปิดออก จากนั้นทั้งสองก็ก้าวเข้าไปข้างใน ณิชขยับเข้าไปยืนใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาอีกแล้ว เธอที่อยากจะชวนเขาคุยจึงเอ่ยถามออกไป ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องไร้สาระก็ตาม แต่เพื่อให้เธอได้สนิทกับเขาและเขาได้สนิทกับเธอ "พี่ไคเรนใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรเหรอคะ พอณิชได้เข้าใกล้พี่รู้สึกว
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาตอนนี้ณิชได้ย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดที่รัญญาซื้อให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยห้องที่เธออยู่นั้นอยู่ตรงข้ามกับห้องของพี่ไคเรนพอดี ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีเพราะเธอจะได้เห็นว่าเขาออกไปข้างนอกตอนไหนและกลับเข้าห้องมาตอนไหน เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจะได้หาโอกาสเข้าหาเขาง่ายขึ้นตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยคิดจะเข้าหาผู้ชายมาก่อน แต่ถ้ากับพี่ไคเรนคนที่เธอชอบอยู่แล้วเธอยอมทำในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยคิดจะทำตอนเย็นเมื่อรถสปอร์ตหรูของไคเรนแล่นเข้ามาจอดยังลานจอดรถของคอนโดขนาดใหญ่ จากนั้นเรียวขายาวก็ก้าวขาลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในคอนโด ร่างสูงก้าวเข้ามายืนอยู่หน้าลิฟต์ ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะเลื่อนไปกดปุ่มติ๊ง!ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกเท้าหนาก็ก้าวเข้าไปข้างในพร้อมกับทำท่าจะกดปุ่มปิด แต่ทว่าอยู่ๆร่างเล็กของณิชก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีกระหืดกระหอบพร้อมกับเอ่ยออกไป"รอด้วยค่ะ" ทันใดนั้นแขนหนาของร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างในจึงเลื่อนมากดลิฟต์ให้เปิดออกอีกครั้ง ก่อนที่ร่างเล็กจะก้าวขาเข้าไปยืนใกล้ๆเขา ทันทีที่เข้ามาข้างในเธอก็ได้กลิ่นน้ำหอมจากคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเผลอสูดดมกลิ่นน้ำหอมที่โชยเ
สองเดือนต่อมารัญญาที่รู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดงานของณิชนางจึงมาหาณิชที่บ้านเพื่อคลายเหงา รัญญารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับณิช"สวัสดีค่ะคุณป้า เชิญนั่งก่อนค่ะ" ว่าแล้วรัญญาก็นั่งลง จากนั้นณิชจึงหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆ ก่อนที่รัญญาจะเอ่ยกับหญิงสาวออกไป"อยู่บ้านป้ารู้สึกเหงาน่ะ ก็เลยคิดว่ามาหาหนูณิชดีกว่า""คุณป้ามาบ้านณิชได้ตลอดเลยนะคะ จะมาบ่อยแค่ไหนก็ได้ค่ะ""แต่ก่อนป้าไม่ได้เป็นคนขี้เหงาแบบนี้หรอกนะ แต่พอป้ารู้ว่าลูกชายของป้า..." รัญญาพูดละไว้แค่นั้นไม่อยากพูดต่อ เพราะมันจะยิ่งตอกย้ำความรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง"ไม่ทราบว่าลูกชายของคุณป้าทำไมเหรอคะ""คือ...ลูกชายของป้าเขาชอบเพศเดียวกันน่ะ" เรื่องนี้รัญญาไม่เคยเล่าให้ใครฟังแม้แต่เพื่อนที่สนิท เพราะนางคิดว่าถ้าใครรู้กลัวจะอับอาย"อ๋อค่ะ" เธอพยักหน้ารับรู้และไม่ได้อะไรกับคนที่ชอบเพศเดียวกัน"ป้ามีลูกชายแค่คนเดียว แล้วทีนี้ยังจะมาชอบเพศเดียวกันอีก ป้ารับไม่ได้จริงๆ ป้าไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเป็นกับลูกป้า และเรื่องนี้ป้าก็ไม่เคยบอกใครเลย แม้แต่สามีป้าก็ไม่บอก""ไม่เป็นไรนะคะคุณป้า" เธอพูดพร้อมกับเลื่อนมือไปบีบมือของรัญญาเพื่อให้กำลังใจ"หนูณิช
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาด้วยความที่รัญญารู้สึกเซ็งๆไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนและไม่รู้ว่าจะคุยกับใครดี วันนี้นางจึงมาคาเฟ่ที่ณิชทำงานอยู่อีกครั้ง เพราะหลังจากวันนั้นที่นางมากินกาแฟและขนม นางมีความรู้สึกว่าอยากมาอีก ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจให้นางอยากมาที่นี่อีกเมื่อรัญญาเข้ามาภายในร้านณิชที่ยืนอยู่ก็เข้าไปบริการรัญญาด้วยความกระตือรือร้นทันที"วันนี้คุณป้าจะทานอะไรดีคะ" เสียงหวานเอ่ยถามออกไปพร้อมกับยื่นเมนูให้ด้วยท่าทีอ่อนน้อม จนทำเอารัญญาที่ได้เห็นและได้ยินน้ำเสียงก็รู้สึกพึงพอใจและสบายใจที่ได้เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย น่ารัก แถมยังมีความสุภาพอ่อนโยนอีกต่างหาก"วันนี้ป้าอยากกินข้าวน่ะ ป้าเอาข้าวปลาแซลม่อนย่างซีอิ๊วก็แล้วกัน แล้วก็น้ำเปล่านะหนู""ได้ค่ะคุณป้า รบกวนคุณป้ารออาหารสักครู่นะคะ" ก่อนที่รัญญาจะเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง"หนูชื่ออะไรจ้ะ""หนูชื่อณิชค่ะ""ชื่อหนูฟังดูแล้วน่ารักดี แถมคนก็สวยและน่ารักอีกต่างหาก" รัญญาเอ่ยปากชมออกไปด้วยความรู้สึกจริง เพราะหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสวยและน่ารักมาก"ขอบคุณค่ะคุณป้า งั้นหนูขอไปส่งออเดอร์ให้คุณป้าก่อนนะคะ" พูดจบ ร่างเล็กก็ก้าวออกไปจากตรงนั้นรัญญ
"ผู้หญิงห้าคนแล้วนะที่แม่นัดมาให้ลูกดูตัว แต่ละคนสวยและน่ารักกันทั้งนั้น ลูกไม่มีความรู้สึกว่าชอบหรืออะไรบ้างเลยเหรอไคเรน" เสียงของรัญญาบ่นกับลูกชายของตัวเองที่ไม่ว่าจะหาผู้หญิงมาให้ดูตัวสักกี่คน ลูกชายก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาบ้างเลย ซึ่งผู้หญิงคนที่ห้าก็เพิ่งนัดดูตัวกันเมื่อตอนเที่ยงที่ร้านอาหาร"..." เขานิ่งพลางถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยเมื่อคนเป็นแม่ยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะหาผู้หญิงมาให้เขาดูตัวอยู่ตลอด"ผู้หญิงแต่ละคนที่แม่หามาให้ล้วนแล้วแต่มาจากตระกูลผู้ดีกันทั้งนั้น ที่สำคัญแต่ละคนก็ประพฤติตัวดีกันทุกคน ลูกไม่มีความรู้สึกชอบบ้างเลยเหรอ" ผู้หญิงแต่ละคนที่นางหามาให้ลูกชายดูตัวก็ล้วนแล้วแต่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีกันทั้งนั้น และรู้ด้วยว่าหญิงสาวทุกคนที่พามาแนะนำให้คนเป็นลูกได้รู้จักก็ประพฤติตัวดีกันทุกคน ไม่มีคนไหนที่มีประวัติทำตัวออกนอกลู่นอกทางกันสักคน"..." เขาก็ยังนิ่งไม่โต้ตอบกลับไป พลางคิดในใจว่าผู้หญิงที่เขามีความรู้สึกชอบหรือว่ารักก็มีแต่เค้กคนเดียวเท่านั้น เขายังหวังอยู่ในใจว่าเค้กจะต้องกลับมาหาเขาแน่นอน อย่างที่เธอบอกมาในข้อความว่าอีกไม่นานเกินรอเธอจ







