2 อย่าเสียเวลา

"ผู้หญิงห้าคนแล้วนะที่แม่นัดมาให้ลูกดูตัว แต่ละคนสวยและน่ารักกันทั้งนั้น ลูกไม่มีความรู้สึกว่าชอบหรืออะไรบ้างเลยเหรอไคเรน" เสียงของรัญญาบ่นกับลูกชายของตัวเองที่ไม่ว่าจะหาผู้หญิงมาให้ดูตัวสักกี่คน ลูกชายก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาบ้างเลย ซึ่งผู้หญิงคนที่ห้าก็เพิ่งนัดดูตัวกันเมื่อตอนเที่ยงที่ร้านอาหาร

"..." เขานิ่งพลางถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยเมื่อคนเป็นแม่ยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะหาผู้หญิงมาให้เขาดูตัวอยู่ตลอด

"ผู้หญิงแต่ละคนที่แม่หามาให้ล้วนแล้วแต่มาจากตระกูลผู้ดีกันทั้งนั้น ที่สำคัญแต่ละคนก็ประพฤติตัวดีกันทุกคน ลูกไม่มีความรู้สึกชอบบ้างเลยเหรอ" ผู้หญิงแต่ละคนที่นางหามาให้ลูกชายดูตัวก็ล้วนแล้วแต่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีกันทั้งนั้น และรู้ด้วยว่าหญิงสาวทุกคนที่พามาแนะนำให้คนเป็นลูกได้รู้จักก็ประพฤติตัวดีกันทุกคน ไม่มีคนไหนที่มีประวัติทำตัวออกนอกลู่นอกทางกันสักคน

"..." เขาก็ยังนิ่งไม่โต้ตอบกลับไป พลางคิดในใจว่าผู้หญิงที่เขามีความรู้สึกชอบหรือว่ารักก็มีแต่เค้กคนเดียวเท่านั้น เขายังหวังอยู่ในใจว่าเค้กจะต้องกลับมาหาเขาแน่นอน อย่างที่เธอบอกมาในข้อความว่าอีกไม่นานเกินรอเธอจะกลับมา

"แต่ไม่ว่าจะยังไงแม่ก็จะหาผู้หญิงมาให้ลูกอยู่อย่างนั้นแหละ ลูกสะใภ้ของแม่จะต้องไม่ใช่ผู้ชาย แม่รับไม่ได้หรอกถ้าลูกจะเอาผู้ชายมาทำเมีย"

ที่รัญญาพูดแบบนี้ก็เพราะ

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน

'แม่อยากแนะนำให้ลูกรู้จักกับลูกสาวของคุณจิตราน่ะ คุณจิตราเป็นภรรยาของคุณสันติที่เป็นรัฐมนตรี ลูกสาวของเขาทั้งสวยและนิสัยดีด้วยนะลูก' ก่อนเรียวปากหนาจะขยับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

'จริงๆแล้วผมเพิ่งมารู้ใจตัวเองว่าไม่ได้ชอบผู้หญิงครับ ผมชอบผู้ชาย' เขาจำต้องพูดโกหกคนเป็นแม่ออกไป เพราะไม่อยากให้แม่หาผู้หญิงมาให้เขาอีก

'ฮะ! ลูกชอบผู้ชาย!'

'ครับ' เมื่อได้ยินอย่างนั้นรัญญาถึงกับทรุดกายนั่งบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรงเมื่อรู้ว่าลูกชายคนเดียวของตัวเองรักเพศเดียวกัน

นางไม่ได้เหยียดเพศหรือรังเกียจคนที่เป็นตุ๊ด กะเทย สาวประเภทสองหรือว่าทอม แต่นางรับไม่ได้ถ้าลูกของตัวเองต้องกลายมาเป็นแบบนั้น

เมื่อรัญญารู้ว่าลูกตัวเองชอบผู้ชายด้วยกัน หลังจากนั้นนางก็หาผู้หญิงมาให้ลูกชายดูตัวอยู่บ่อยๆ เพราะใจยังหวังว่าลูกชายจะเปลี่ยนใจมาชอบผู้หญิงได้ในสักวันหนึ่ง

"แม่อย่าเสียเวลาหาผู้หญิงมาให้ผมเลย เพราะไม่ว่าแม่จะหาผู้หญิงมาให้ผมดูตัวอีกสักกี่สิบคนมันก็ไม่สามารถทำให้ผมเปลี่ยนใจไปชอบผู้หญิงได้หรอก ยังไงผมก็ชอบผู้ชายอยู่วันยังค่ำ" พูดจบ เจ้าของเรือนผมสีเทาอมน้ำตาลที่มีส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรก็ลุกจากโซฟาแล้วออกจากบ้านไปขึ้นรถสปอร์ตหรูที่จอดอยู่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคอนโดของตัวเองที่อยู่มาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง ผู้หญิงคนเดียวที่ได้เข้าไปในคอนโดของเขาก็มีแต่เค้กคนเดียวเท่านั้น

ร้านคาเฟ่

ในขณะที่ณิชกำลังถือถาดอาหารไปเสิร์ฟยังโต๊ะอาหารโต๊ะหนึ่ง รัญญาที่วันนี้รู้สึกไม่สบายใจเรื่องของลูกชายที่ชอบเพศเดียวกันก็แวะเข้ามาในคาเฟ่เพื่อจะมากินกาแฟและขนม เผื่อว่าความไม่สบายใจนั้นจะลดลงไปได้บ้าง

ตั้งแต่ลูกชายบอกว่าชอบผู้ชาย นางก็ไม่เคยบอกผู้เป็นสามีเพราะถ้าบอกเขาต้องตกใจและรับไม่ได้เหมือนกัน ดังนั้นนางจึงเก็บความลับนั้นเอาไว้คนเดียว

เมื่อรัญญานั่งเรียบร้อยแล้วจากนั้นณิชจึงเดินมายังโต๊ะที่รัญญานั่งอยู่ เธอเอ่ยทักทายพลางยื่นเมนูให้ด้วยท่าทีสุภาพพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า"

รัญญารับเมนูมาดูแล้วสั่งไป

"ป้าเอาลาเต้ร้อนกับขนมที่ไม่หวานมากนะหนู"

"ได้ค่ะคุณลูกค้า กรุณารอสักครู่นะคะ" ว่าจบ ณิชก็รับออเดอร์แล้วเดินไปหลังร้าน ก่อนที่ไม่นานเธอจะนำกาแฟและขนมที่เธอคิดว่าไม่หวานมากมาเสิร์ฟให้หญิงวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานนั่งอยู่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เมื่อรัญญาทานกาแฟกับขนมเสร็จนางก็เรียกพนักงานมาเก็บเงิน พนักงานคนนั้นคือณิชนั่นเอง

เมื่อรัญญาดูรายการค่าอาหารเสร็จนางก็หยิบเงินออกมาจากกระเป๋าหนังราคาแพงจำนวนห้าร้อยบาทยื่นให้ณิชพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มใจดี

"ไม่ต้องทอนนะ ป้าให้ทิปหนู"

"ขอบคุณค่ะคุณลูกค้า" เธอรับเงินห้าร้อยบาทแล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนที่รัญญาจะออกจากร้านไป

ณิชยืนมองหญิงวัยกลางคนที่เดินออกจากร้านไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจที่ท่านให้ทิปเธอในจำนวนไม่น้อยเลย ก่อนที่เธอจะหยิบแก้วกาแฟและจานบนโต๊ะเข้าไปไว้หลังร้าน