4 ลืมได้ไง

วันต่อมา

เมื่อหลิงรู้สึกตัวตื่นก็ลุกไปทำธุระในห้องน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้าและรีบออกไปจากโรงแรมทันที ในขณะที่เจย์เลอร์ยังนอนหลับอยู่

ห้องเช่า

เมื่อเข้ามาในห้องเช่าที่มีขนาดเนื้อที่ใช้สอยเพียงยี่สิบตารางเมตรพอได้ซุกหัวนอน หลิงก็ล้มตัวนอนบนเตียงขนาดสามฟุต ดวงตาคู่งามจ้องมองเพดานพลางนึกไปถึงเหตุการณ์แย่ๆเมื่อคืนที่พวกวัยรุ่นเข้ามาจะรังแกเธอ แล้วเหตุการณ์ต่อมาเธอต้องเสียครั้งแรกให้กับผู้ชายที่เธอไม่ได้รู้จักตัวตนของเขาดีพอ เธอแค่รู้จักเขาผิวเผินตอนเขาไปที่ร้านเท่านั้น

เธอจำได้ว่าเขาชื่อเชื่อเจย์เลอร์เพราะเพื่อนของเขาเรียกชื่อเขาตอนอยู่บนรถ

ด้านเจย์เลอร์

ในขณะที่เขาหลับสนิทอยู่นั้น โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงดังขึ้น เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วหยัดตัวลุกขึ้นพร้อมกับมองหากางเกงจึงเห็นว่าหล่นอยู่ข้างเตียง

ชายหนุ่มก้มหยิบกางเกงขึ้นมาแล้วล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า เขาดูหน้าจอ เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนที่ชอบเล่นพิเรนทร์จึงกดรับสาย

“มีอะไร”

(มึงอยู่ไหน)

“โรงแรม”

(น้องหลิงอยู่กับมึงหรือเปล่า)

“…” เจย์เลอร์ที่เพิ่งคิดได้ว่าเมื่อคืนเขามีเรื่องนั้นกับเธอจึงหันมองด้านข้างทันที เขาชะงักเมื่อไม่เห็นอีกคนนอนอยู่ เธอไม่ได้อยู่รอให้เขาไปส่ง และเขาก็ยังไม่ได้ให้เงินเธอเลย

(กูถามว่าน้องหลิงอยู่กับมึงไหม ทำไมถึงเงียบ)

“กูหลับอยู่ ก็เลยไม่รู้ว่าเขากลับไปตั้งแต่ตอนไหน”

(เมื่อคืนกว่าฤทธิ์ยาจะหมด ใช้เวลากี่ชั่วโมงวะ) เจฟถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“ไอ้สัสเจฟ ทำไมมึงถึงได้เล่นบ้าๆแบบนี้วะ”

(กูเห็นว่าเมื่อคืนน้องหลิงเขาเจอเหตุการณ์ไม่ดีมา ก็เลยอยากให้น้องเขาได้ผ่อนคลายไง และกูก็อยากให้มึงได้ผ่อนคลายด้วย)

“ทีหลังมึงอย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้ามึงทำอีก กูจะเลิกคบกับมึง”

(เออๆ กูจะไม่ทำแล้ว…)

(เออไอ้เจย์เลอร์ เมื่อคืนกูซื้อถุงยางอนามัยให้มึงด้วย แต่กูลืมเอาให้มึง เมื่อคืนมึงได้ใช้ถุงยางหรือเปล่า)

“…” เจย์เลอร์ถึงกับนิ่งงันเมื่อคิดได้ว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ใส่ถุงยางอนามัย ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเผลอเรอกับเรื่องป้องกัน แต่เมื่อคืนลืมได้ไงวะ

(อย่าบอกนะว่ามึงไม่ได้ป้องกันน่ะ)

“กูลืม”

(ถ้าเกิดน้องหลิงท้องขึ้นมาจะทำไงวะ)

“เขาโตพอที่จะรู้ว่าจะต้องทำไง เขาคงกินยาคุมฉุกเฉินแล้วละ”

(กูก็ภาวนาขอให้น้องหลิงได้กินยาคุม งั้นแค่นี้แหละ)

เมื่อกดวางสายเจย์เลอร์ก็ลุกไปอาบน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้า จากนั้นจึงออกจากโรงแรมไปขึ้นรถหรูและมุ่งหน้าไปยังคอนโดหรูใจกลางเมือง

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ตอนนี้หลิงก็ได้ลาออกจากการเป็นพนักงานเสิร์ฟแล้ว เพราะเธอนึกไปถึงตอนนั้นที่วัยรุ่นกลุ่มนั้นมาคุกคามเธอจึงทำให้เธอคิดได้ว่าควรจะลาออกจากงานกลางคืนแล้วมาทำงานกลางวันดีกว่า ซึ่งหลายวันมานี้เธอก็หางานตามเวปไซด์อยู่

บาร์xxx ห้องวีไอพี

“วันนี้น้องหลิงไม่มาทำงานเหรอ” เจฟเอ่ยถามกับพนักงานเสิร์ฟสาวที่ยกเหล้ามาเสิร์ฟ

“หลิงเขาลาออกไปเกือบอาทิตย์แล้วค่ะ”

“…” ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เจฟหันมองเจย์เลอร์ ในขณะที่เจย์เลอร์ก็หันมองเจฟเช่นกัน ทั้งสองต่างคิดในใจว่าอาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์คืนนั้นจึงทำให้เธอต้องลาออกจากงาน เธออาจจะรู้สึกอับอายถ้าจะต้องมาเผชิญหน้ากับคนที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งโดยไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้นเธอจำต้องลาออกเพราะอาจจะไม่อยากเจอกับพวกเขาก็ได้

เจฟรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเมื่อคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคืนนั้นมันเป็นเพราะเขาเป็นตัวต้นเหตุ ถ้าเขาไม่ใส่ยาปลุกอารมณ์ให้สองคนกิน เจย์เลอร์ก็คงไม่ทำอะไรหลิงแบบนั้นแน่นอน

สองอาทิตย์ต่อมา

เป็นเวลาสองอาทิตย์แล้วที่หลิงไม่ได้ทำงาน และยังหางานไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงต้องใช้เงินเก็บที่พอมีอยู่บ้างมาใช้จ่าย

หลิงอยู่บ้านเด็กกำพร้ามาตั้งแต่อายุสามเดือนเพราะแม่เอาไปฝากไว้ที่นั่น หลังจากนั้นแม่ก็หายสาปสูญไปเลย พอเรียนจบมอหกเธอก็ย้ายออกมาอยู่ที่ห้องเช่าราคาถูก เธอได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียง แล้วเธอก็ได้ไปทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟเพื่อส่งตัวเองเรียนตั้งแต่นั้นมา