Masukด้านเจย์เลอร์
หลังจากเลขาสาววางหูโทรศัพท์ก็เข้ามาในห้องของเจ้านายพร้อมกับกล่าวรายงานออกไป “ท่านรองคะ มีคนมาขอพบท่านรอง เขาอยู่ข้างล่างค่ะ” “ผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วเขาชื่ออะไร” “เป็นผู้หญิงค่ะ แต่ดิฉันไม่ได้ถามชื่อค่ะ งั้นดิฉันขอไปถามชื่อก่อนนะคะ” “คุณไปบอกให้เขาขึ้นมาพบผมได้เลย” “ได้ค่ะท่านรอง” เธอก้มศีรษะรับคำเสร็จก็ออกไปจากห้อง เวลาต่อมา แกร่ก! เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด ใบหน้าหล่อเหลาก็เงยหน้าขึ้นไปมอง เขาชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่มาขอพบเขาก็คือเธอคนนั้นที่เคยมีวันไนท์เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติแล้วเอ่ยออกไป “คืนนั้นฉันยังไม่ได้ให้เงินเธอเลย มาเอาสิ” “หลิงไม่ได้จะมาเอาเงิน แต่หลิงมีเรื่องสำคัญจะมาบอกคุณค่ะ” เธอบอกออกไปด้วยความประหม่า “เรื่องสำคัญ? เรื่องอะไร” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย หลิงหยิบสมุดฝากครรภ์ออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้ววางบนโต๊ะพร้อมกับบอกออกไป “หลิงท้องได้หนึ่งเดือนแล้วค่ะ” “…” เขานิ่งอึ้งตัวชาไปหลายวินาที สมองของเขาราวกับมีใครมากดปุ่มพอสเอาไว้เมื่อได้ยินในสิ่งที่ไม่อยากจะได้ยิน “หลิงไปหาหมอมาเมื่อวานค่ะ คุณดูหลักฐานในสมุดฝากครรภ์ได้เลย หรือถ้าคุณไม่เชื่อว่าเด็กในท้องเป็นลูกของคุณ งั้นรอให้เด็กคลอดก่อนแล้วค่อยไปตรวจดีเอ็นเอก็ได้ค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง แววตามุ่งมั่น เจย์เลอร์ที่ยังรู้สึกช็อกกับสิ่งที่ได้รับรู้หลุบตามองสมุดฝากครรภ์ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง พลางคิดในใจว่าเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เขาคิดเอาไว้แล้วว่าอีกไม่นานเขาจะขอเธอเป็นแฟน พอวันนี้กลับต้องมารู้ว่าเขาทำผู้หญิงอีกคนท้อง แล้วแผนที่เขาจะขอเกลเป็นแฟนจะทำยังไง เกลคือลูกของทัช ทัชอยู่บ้านติดกับเขาและสนิทกัน เกลอ่อนกว่าเขาสองปี ตอนนี้เกลไปเรียนปริญญาโทที่ต่างประเทศ เจย์เลอร์กับเกลสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ และเล่นด้วยกันประจำ ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ กระทั่งเขาขึ้นปีสี่เขาก็รู้สึกชอบเกลแบบผู้ชายคนหนึ่งชอบผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เขาไม่กล้าบอกเกล จนช่วงหลังๆมานี้เขาจึงคิดว่าอีกสามเดือนเกลเรียนจบกลับมา เขาจะสารภาพกับเกลว่าชอบเกลมานานแล้ว และจะขอเธอเป็นแฟน ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพลางมือที่สั่นเทาค่อยๆเลื่อนไปหยิบสมุดขนาดเล็กที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาเปิดและอ่านรายละเอียดจึงได้รู้ว่าอายุครรภ์ของเธอคือสี่สัปดาห์ และเดือนหน้าหมอนัดตรวจเลือด เขาวางสมุดลงแล้วเงยหน้ามองใบหน้าเรียวได้รูปพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เธอไม่ได้กินยาคุมฉุกเฉินใช่ไหม” “หลิงลืมสนิทเลยค่ะ หลิงไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้ท้องนะคะ” เธอรีบบอกออกไป เพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอปล่อยให้ท้องเพื่อจะจับเขา “ที่เธอมาบอกฉัน เพราะต้องการเงินใช่ไหม” “…” เธอสะอึกกับคำถามนั้น “เธออยากได้เงินเท่าไหร่ บอกมา เดี๋ยวฉันโอนให้” “หลิงไม่ได้อยากได้เงินค่ะ” “แล้วเธออยากได้อะไร ถ้าไม่ใช่เงิน” “หลิงอยากให้คุณรับผิดชอบลูก และอยากให้คุณรับเป็นพ่อของลูก หลิงอยากให้ลูกมีพ่อค่ะ” “ฉันจะรับผิดชอบเด็กด้วยการโอนเงินให้เธอทุกเดือน แต่ฉันคงไปเป็นพ่อของลูกตามที่เธอขอไม่ได้หรอกนะ” “ทำไมล่ะคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงผะแผ่ว ดวงตากลมสวยฉายแววความผิดหวัง “เพราะฉันมีคนรักอยู่แล้ว” ถึงเขาจะไม่เคยบอกว่ารักเกล แต่ถ้าเกลกลับมา เขาจะบอกคำนั้นกับเธอ “คุณมีคนรักแล้ว?” เธอถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว เธอไม่ได้คิดเผื่อใจกับเรื่องนี้ไว้ก่อนเลย “อืม เพราะงั้น…ฉันคงไปเป็นพ่อของลูกเธอไม่ได้หรอกนะ” “คุณจะไม่รับเป็นพ่อเด็กใช่ไหมคะ” เธอถามย้ำให้แน่ใจ เพราะถ้าเขาบอกว่าไม่ เธอก็จะได้ทำใจและพร้อมเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ถึงแม้ว่าเธอจะต้องดิ้นรนทำงานหาเงินเลี้ยงลูกเพียงลำพัง แต่เธอก็จะสู้และอดทน ที่ผ่านมาเธอเจอกับความลำบากมาแล้ว แค่เลี้ยงลูกคนเดียวจะเป็นไรไป “อืม ฉันยังไม่พร้อมที่จะเป็นพ่อของใคร” “งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าอย่างนั้นหลิงขอตัวกลับก่อนนะคะ” พูดจบ เธอก็หยิบสมุดฝากครรภ์มาใส่กระเป๋าสะพายแล้วทำท่าจะก้าวออกไป ทว่าเขาเรียกเธอไว้วันต่อมาเมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จ โทรศัพท์ของเจย์เลอร์ก็มีสายโทรเข้ามาจากเกล ซึ่งตั้งแต่ที่เขามาอยู่กับหลิงเกลก็ยังไม่ได้โทรมาหาเขา เจย์เลอร์กดปิดเสียงทันทีเพราะคิดว่าไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกับเกลอีก“ใครโทรมาเหรอคะ”“เกลน่ะ”“ไม่รับเหรอคะ”“พี่ไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกับเขาอีก เขาไม่ได้มีความสำคัญกับพี่อีกแล้ว ตอนนี้คนที่สำคัญกับพี่ที่สุดก็คือหลิงนะ” เขามองหน้าเธอแล้วพูดออกไปด้วยแววตาจริงใจ“งั้นก็รีบไปกันเถอะ หลิงหิวแล้ว” ว่าแล้วทั้งสองก็พากันลงไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารชื่อดัง เมื่อทานข้าวเสร็จจึงเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลโรงพยาบาลเมื่อทั้งสองลงจากรถก็พากันเดินเข้าไปในโรงพยาบาล เกลที่เพิ่งมาถึงเมื่อเห็นคนตัวสูงจึงรีบสาวเท้าตามมาพร้อมกับเรียกเขา“พี่เจย์เลอร์คะ”เจย์เลอร์กับหลิงที่เดินจูงมือกันเมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงชะงักฝีก้าวแล้วหันมอง ก่อนที่เกลจะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“เกลโทรหาพี่ตั้งหลายสาย ทำไมพี่ถึงไม่รับคะ”“พี่ไม่ว่าง” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ที่เกลโทรหาพี่ เพราะเกลอยากให้พี่ไปรับที่บ้าน เพราะเกลต้องมาโรงพยาบาลค่ะ วันนี้หมอนัด”“อ๋อ งั้นพี่ขอตัวพาเม
“พี่จะให้เธอไปทำงานจนถึงสิ้นเดือนนี้ แล้วพี่ค่อยให้เธอลาออก”“แต่หลิงยังทำงานได้นะคะคุณเจย์เลอร์”“เรียกพี่สิครับ” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ย“อ เอ่อ”“เรียกพี่สิครับน้องหลิง”“ค่ะพี่เจย์เลอร์”“ออกมาอยู่บ้านเฉยๆดีกว่านะ ถึงเธอไม่ออกไปทำงาน เงินของพี่ที่มีอยู่ก็เลี้ยงเธอและลูกได้ทั้งชาติอยู่แล้ว”“แต่หลิงยังทำงานได้นะคะ ท้องยังเล็กอยู่เลย ค่อยลาออกตอนท้องเจ็ดแปดเดือนได้ไหมคะ ถ้าให้หลิงออกมาอยู่บ้านเฉยๆ หลิงคงเบื่อแย่ค่ะ เพราะไม่รู้จะคุยกับใคร อยู่ที่ทำงานหลิงได้คุยกับฝ้ายทุกวัน”“เอางั้นก็ได้ เอาไว้ถ้าท้องครบเจ็ดเดือนเมื่อไหร่ เธอต้องลาออกจากงานมาอยู่บ้านนะ” เมื่อได้ฟังเหตุผลของเธอก็รู้สึกเห็นใจและเข้าใจจึงจำต้องยอมให้เธอทำงานต่อ“ได้ค่ะ”“งั้นก็นอนนะ”“พี่เจย์เลอร์คะ”“ครับ”“หลิงอยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่เจย์เลอร์กับเกลค่ะ” เธอที่ยังคาใจกับเรื่องระหว่างเขากับเกลถามออกไปเพื่อให้แน่ใจ“พี่กับเกลไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ก็ยังไม่ได้บอกความในใจกับเกล”“หลิงคิดว่าพี่จะบอกความในใจกับเกลตอนไปอยู่เชียงใหม่แล้วซะอีก”“พี่ไม่อยากบอกความในใจกับเกลแล้ว”“ทำไมล่ะคะ”“เพราะความรู้สึกของพี่ที่มีต่อเกลม
วันต่อมา ตอนเย็นที่ทำงานของหลิงเมื่อเจย์เลอร์เห็นหลิงออกมาจากออฟฟิศ เขาที่มารอเธอสักพักแล้วก็รีบเดินไปหาเธอทันทีพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ไปกับฉันนะ”“ไม่ค่ะ” ว่าจบเธอก็เดินออกไป ร่างสูงคว้าข้อมือบางไว้แล้วพาเธอไปที่รถของเขา ในขณะที่คนตัวเล็กก็พยายามขัดขืน“ปล่อยนะ หลิงจะกลับเอง” เธอบิดข้อมือที่เขาจับไว้ พลางดวงตาสวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาขุ่นเคืองพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังโกรธฉันอยู่ และตอนนี้ฉันก็กำลังง้อเธออยู่” เรียวปากหยักได้รูปขยับเอ่ยพลางคลี่ยิ้มอ่อนโยน ในขณะที่ดวงตาคมจดจ้องไปยังใบหน้างดงาม“หลิงไม่ได้โกรธอะไรคุณค่ะ ไม่ต้องมาง้อหรอก”“ถึงจะไม่ถึงขั้นโกรธ แต่ฉันก็รู้ว่าเธอกำลังไม่สบายใจอยู่”“หลิงสบายใจดีค่ะ”“ขึ้นรถเถอะ ฉันอยากคุยกับเธอ” พูดจบเขาก็เปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งพร้อมกับปิดประตู ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งประจำที่คนขับแล้วขับมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งร้านอาหาร ห้องวีไอพีเมื่อทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้ว โดยเจย์เลอร์นั่งข้างเธอ เขาหยิบเมนูยื่นให้เธอพร้อมกับพูดออกไป“เธออยากกินอะไรก็สั่งเลยสิ”“คุณสั่งเองเถอะ” ส
ด้านเจย์เลอร์เมื่อเกลส่งข้อความไปหาหลิงเสร็จ เธอก็จัดการลบภาพและข้อความที่ส่งไปเหมือนกับตอนที่อยู่เชียงใหม่ จากนั้นจึงเอาโทรศัพท์ไปคืนชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอกซึ่งตอนนี้เขากำลังสูบบุหรี่อยู่ในห้องโถง ก่อนที่เธอจะกลับเข้าไปในห้องนอนวันต่อมาเมื่อเจย์เลอร์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกไปจากคอนโด ในขณะที่เกลยังนอนหลับอยู่ วันนี้เขาจำต้องเข้าบริษัทเพราะเมื่อคืนพ่อโทรมาบอกว่าวันนี้มีประชุมในช่วงเช้า ซึ่งเขาต้องร่วมประชุมด้วยการประชุมเสร็จสิ้นไปในเวลาตอนเที่ยง จากนั้นเจย์เลอร์ก็เข้ามาในห้องทำงานของตัวเองแล้วสะสางงานที่เขาไม่ได้เข้ามาจัดการในช่วงสามสี่วันที่ผ่านมานี้เมื่อทำงานไปได้สักพัก เขาก็บอกให้เลขาสั่งของกินมาให้ เมื่อทานเสร็จเขาก็ทำงานต่อไปจนกระทั่งสี่โมงเย็น เจย์เลอร์ลุกจากเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงแล้วออกจากบริษัทไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังบริษัทที่หลิงทำงานอยู่เจย์เลอร์ขับรถเข้ามาจอดหน้าออฟฟิศ เรียวขายาวก้าวลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปภายในออฟฟิศก็เห็นว่าคนตัวเล็กที่เขาไม่ได้เห็นและไม่ได้คุยมาสี่วันแล้วเดินออกมาจากลิฟต์กับเพื่อนของเธอพอดีใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มดีใจที่วันนี้ได้เจอเธอ เท้าหนักย่างก้
บนรถเจย์เลอร์ที่รู้สึกเซ็งๆและไม่อยากกลับคอนโดหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหาเจฟทันทีตู๊ด“ไงมึง”(ออกมาดื่มกันหน่อยดิ คืนนี้กูเบื่อๆว่ะ ไม่อยากอยู่คอนโด) ตั้งแต่คืนนั้นที่เขาโดนยาปลุกเซ็กส์ ก็ยังไม่ได้ออกไปดื่มที่ไหนเลย ซึ่งก็สามเดือนมาแล้ว“ไม่อยากอยู่คอนโด? มึงอยากอึ๊บเด็กอะดิ ว่าแต่…นานแล้วนะที่มึงไม่ได้ออกมาอึ๊บสาวๆกับพวกกู”(ก็อยากนั่นแหละ แต่กูไม่ได้อยากทำกับพวกสาวๆอย่างว่า)“แล้วมึงอยากอึ๊บใครวะ ถ้าไม่ใช่สาวบริการที่เคยจ้างมา”(ช่วงหลังๆมานี้กูอยากทำแบบนั้นกับคนๆเดียว กูไม่ได้อยากทำไปเรื่อยแบบเมื่อก่อนแล้ว) ก่อนหน้านี้เจย์เลอร์ เจฟ นาวาจะมีเรื่องนั้นกับผู้หญิงไม่ค่อยซ้ำหน้าตามประสาหนุ่มโสดที่ต้องการปลดปล่อยแค่ชั่วครั้งชั่วคราว แต่พอได้มีอะไรกับหลิง เขาก็ไม่อยากทำแบบนั้นกับผู้หญิงคนไหนเลย“ที่มึงบอกว่าอยากกินซ้ำ แสดงว่ามึงมีสาวประจำให้กินอยู่แล้วใช่ไหม”(อืม)“ใครวะ กูขอกินด้วยได้ไหม”(คนนี้ไม่ได้) เจย์เลอร์ปฏิเสธทันควัน ที่แล้วมาพวกเขาสามคนมักจะกินผู้หญิงคนเดียวกัน หมุนเวียนและสลับกินกันไปเรื่อยๆด้วยความคึกคะนอง บางครั้งซื้อผู้หญิงมาคนเดียว แล้วพวกเขาก็กินพร้อมกันเลยก็มี หรือเรียกว่าเ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เจย์เลอร์เข้ามานอนกับหลิงทุกคืน และวันนี้ก็เป็นวันที่เขาต้องไปเชียงใหม่กับเกล ส่วนหลิงก็ไปทำงานตามปกติของเธอจังหวัดเชียงใหม่โรงแรมชื่อดังเมื่อเข้ามาในโรงแรมเกลก็เดินไปเช็คอินที่หน้าฟร้อนท์แล้วรับคีย์การ์ดห้องพักมาหนึ่งใบ จากนั้นทั้งสองจึงพากันขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักที่มีราคาแพงเมื่อมาถึงหน้าห้องเกลก็สแกนคีย์การ์ดที่ประตู ก่อนเจย์เลอร์จะเอ่ยถามออกไป“ไหนคีย์การ์ดห้องของพี่ล่ะ”“เราต้องนอนห้องเดียวกันค่ะพี่เจย์เลอร์ วันนั้นที่เกลโทรมาจองห้องพัก เขาบอกว่ามีห้องว่างแค่ห้องเดียว ช่วงนี้เป็นช่วงไฮซีซั่นด้วยแหละ มีแขกเข้าพักเยอะค่ะ ก็เลยมีห้องว่างแค่ห้องเดียว” เธอตั้งใจโทรมาจองแค่ห้องเดียว เพราะอยากให้เขานอนกับเธอ เนื่องจากเธอมีแผนบางอย่างเอาไว้ในหัวแล้ว“แต่เราไม่เคยนอนห้องเดียวกันเลยนะเกล”“ไม่เคยนอนด้วยกัน งั้นเราก็ลองนอนด้วยกันดูสิคะ พี่เจย์เลอร์อย่าคิดมากเลยค่ะ เข้าห้องกันเถอะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็เปิดประตูเข้าไปในห้องพักหรูที่มีขนาดกว้างขวาง ผนังสีขาวสะอาดตา ก่อนที่ร่างสูงจะเดินตามเข้าไปอย่างจำใจ เขารู้สึกไม่ชินเลยถ้าต้องนอนเตียงเดียวกับเธอ20.45
“อย่าเพิ่งไป”“คะ คุณมีอะไรหรือเปล่า”“ตอนนี้เธอทำงานอะไร”“หลิงไม่ได้ทำงานมาเดือนนึงแล้วค่ะ เพราะยังหางานไม่ได้”“ฉันบอกแล้วว่าจะรับผิดชอบเด็กด้วยการให้เป็นเงินทุกเดือน งั้นเธอก็จดเลขบัญชีให้ด้วย เดี๋ยวฉันจะโอนเงินให้เธอไว้ใช้จ่าย” ว่าจบ เขาก็ยื่นสมุดบันทึกกับปากกาให้เธอ ก่อนที่เธอจะเขียนเลขบัญชีล
หลายอาทิตย์ต่อมาผ่านมาหนึ่งเดือนกว่าๆแล้วที่หลิงไม่ได้ออกไปทำงาน เพราะเธอยังหางานไม่ได้ในขณะที่เธอกำลังหางานในเวปไซด์อยู่นั้น จู่ๆเธอก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา หญิงสาวลุกไปเข้าห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุงหลิงเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วทิ้งตัวนอนบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่ไม่นานเธอจะผล็อยหล
วันต่อมาเมื่อหลิงรู้สึกตัวตื่นก็ลุกไปทำธุระในห้องน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้าและรีบออกไปจากโรงแรมทันที ในขณะที่เจย์เลอร์ยังนอนหลับอยู่ห้องเช่าเมื่อเข้ามาในห้องเช่าที่มีขนาดเนื้อที่ใช้สอยเพียงยี่สิบตารางเมตรพอได้ซุกหัวนอน หลิงก็ล้มตัวนอนบนเตียงขนาดสามฟุต ดวงตาคู่งามจ้องมองเพดานพลางนึกไปถึงเหตุการณ์
โรงแรมเจย์เลอร์ลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูฝั่งที่หลิงนั่ง ร่างบางขยับถอยหนีเพราะไม่อยากลงไปกับเขา ชายหนุ่มเอื้อมไปจับข้อมือพร้อมกับลากเธอออกมาจากรถ“ปล่อยนะคุณ ฉันจะไม่เข้าไปกับคุณ” เธอยื้อตัวเองให้ออกจากเขา แต่ร่างกายของเธอกลับรู้สึกต้องการเขา ทำไมเธอถึงได้มีอาการแบบนี้“ตอนนี้เราสองคนต้องการสิ่งน







