บทที่ 21 ข้อเท็จจริง

พีรวิชญ์เดินตรงไปยังหน้าต่างกระจกบานโต มองออกไปสู่สวนกว้างด้านนอกคฤหาสน์ สายตาที่เคยสุขุมบัดนี้เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความอาฆาต ภาพความหลังเมื่อหลายปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาในหัวฉากแล้วฉากเล่า...

วันที่มนสิชากลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้งหลังจากหายหน้าไปนาน เธอปรากฏตัวด้วยสภาพซีดเซียว น้ำตานองหน้า ถือใบรับรองแพทย์ปลอมๆ ฉบับนั้นมาสะอื้นไห้ต่อหน้าเขา

เธอบอกว่าเธอเหลือเวลาอีกไม่นาน เธอบอกว่ามะเร็งร้ายกำลังจะคร่าชีวิตเธอไป และความปรารถนาสุดท้าย ก่อนจากโลกคือการได้ใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะภรรยาของเขา ด้วยความที่พีรวิชญ์เป็นคนยึดมั่นในสัจจะและบุญคุณ

ครอบครัวของมนสิชาเคยยื่นมือเข้าช่วยพ่อของเขาในยามวิกฤติตอนเริ่มตั้งบริษัท เขาจึงรู้สึกว่าตัวเองมีหนี้ชีวิตที่ต้องตอบแทน

ประกอบกับความสงสารจับใจที่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะตาย... เขาจึงยอมละทิ้งหัวใจตัวเอง ยอมเซ็นใบสมรส ยอมยกตำแหน่งยกเกียรติยศทุกอย่างให้เธอครอบครอง

แท้จริงแล้ว... เธอไม่ได้ป่วย มนสิชาแค่ใช้ความสงสาร และคุณธรรมของเขาเป็นเกราะป้องกันความล้มเหลวในชีวิต ใช้เขาเป็นบ่อเงินบ่อทองเพื่อพยุงฐานะที่กำลังล้มละลายของครอบครัวตัวเอง

ที่เลวร้ายที่สุด... คือการที่เธอชักศึกเข้าบ้านด้วยการขอร้องให้เขาหาแม่อุ้มบุญ มนสิชาเป็นคนบงการให้เขาหาผู้หญิงที่เหมาะสม เพื่อมาอุ้มท้องลูกของเขา... และนั่นก็นำพาภัทรวดีก้าวเข้ามาในกับดักนี้

ภัทรวดี... หญิงสาวที่เขาเคยตั้งปราการหัวใจเคียดแค้นใส่ เธอคือลูกสาวของคนที่เคยทรยศพ่อของเขา เขาตั้งใจจะใช้เธอเป็นเพียงเครื่องมือแก้แค้น ตราหน้าว่าเธอเป็นผู้หญิงหิวเงิน ยอมขายศักดิ์ศรีอุ้มท้องแลกกับเศษเงินชำระหนี้

เขาเคยจงใจใช้คำพูดรุนแรงกรีดแทงหัวใจเธอ เคยทำเมินเฉยต่อหยาดน้ำตา และมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม...

ทว่าบัดนี้ ความจริงกลับตบหน้าเขาอย่างแรงจนชาไปทั้งแถบ ใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อ? ใครกันแน่ที่เป็นศัตรูที่แท้จริง?

ภัทรวดีไม่ได้เข้ามาเพื่อหลอกลวงเขา... เธอเข้ามาเพราะความจำเป็น และกตัญญูต่อครอบครัว เธอยอมอุ้มท้องลูกของเขาด้วยความกล้ำกลืนฝืนทน และต้องคอยรองรับอารมณ์ของมนสิชาที่จ้องจะรังแกเธอเวลาที่เขาไม่เห็นอยู่ทุกวัน

พีรวิชญ์หันกลับมามองทนายความ น้ำเสียงลึกล้ำเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

“ณัฐพล...”

“ครับคุณพี”

“ส่งคนไปสืบเรื่องการเงินของมนสิชาทั้งหมด ตรวจสอบบัญชีทุกเล่ม หุ้นทุกตัว ที่ดินทุกผืน และทรัพย์สินทุกชิ้นที่เธอแอบใช้นามสกุลวรโชติเมธากุลไปยักย้ายถ่ายโอน! ผมอยากรู้ว่า...ที่ผ่านมา เธอสูบเลือดสูบเนื้อผมไปเท่าไหร่แล้ว”

“ทราบแล้วครับ ผมจะจัดทีมบัญชีด่วนที่สุด”

“และที่สำคัญ... เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับที่สุด ห้ามให้มนสิชารู้ตัวเด็ดขาดว่าเรารู้ความจริงแล้ว” พีรวิชญ์หยุดเว้นจังหวะ ขบเค้นฟัน

“ครับคุณพี”

เมื่อทนายณัฐพลก้าวออกจากห้องไป พีรวิชญ์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง เขายกมือขึ้นกุมขมับด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามาในอก

ความโกรธ ความทรมาน และความรู้สึกผิดพันกันยุ่งเหยิงราวกับด้ายม้วนโต เขาเดินออกจากห้องทำงาน ขึ้นไปยังระเบียงชั้นสอง ลมราตรีพัดเอาความเย็นชื้นเข้ามาปะทะใบหน้า

แสงจันทร์นวลตาคืนวันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบสวนดอกไม้ด้านล่างจนสว่างไสว พีรวิชญ์ทอดสายตามองไปยังทิศทางของห้องนอนภัทรวดี... ห้องนอนเล็กๆ ที่เงียบสงบอยู่ตรงมุมตึก

คำถามมากมายพรั่งพรูขึ้นมาในหัวใจที่เคยแข็งแกร่งราวกับหินผา

ทำไมมนสิชาต้องทำถึงขนาดนี้? ทำไมต้องสร้างเรื่องโกหกฉากใหญ่เพื่อขังเขาไว้ในกรงแห่งความรู้สึกผิด?

ถ้าเธอต้องการเงิน... เขาก็พร้อมจะซัปพอร์ต ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ... เขาก็พร้อมจะยื่นมือ แต่เธอกลับเลือกที่จะทำลายความเชื่อใจ เลือกที่จะหลอกใช้เขาเหมือนคนโง่คนหนึ่งมานาน

และ... ภัทรวดีล่ะ?

ผู้หญิงคนที่เขาเคยจงเกลียดจงชัง ผู้หญิงคนที่ต้องทนฟังคำด่าทอจากปากเขา ผู้หญิงที่ต้องแบกรับครรภ์ที่นูนใหญ่ขึ้นทุกวัน พร้อมกับความเจ็บปวดในใจ...

เขารู้ดีว่าเขารังแกเธอไว้มากมายขนาดไหน เขาเคยคิดว่าการรังแกเธอคือการแก้แค้นที่สาสม แต่ในความเป็นจริง เขาแค่นำพาคนบริสุทธิ์คนหนึ่งมาตกอยู่ในปลักโคลนแห่งความบิดเบี้ยวของมนสิชาเท่านั้น คำถามหนึ่งที่ผุดขึ้นมาอีก ‘มนอยากมีลูกไปทำไม’

ในหลายวันหลายคืนที่ผ่านมา ความใกล้ชิดและเป็นห่วง ทำให้พีรวิชญ์ต้องเข้าไปดูแลภัทรวดี เขาจึงสัมผัสได้ถึงหัวใจของเธอ ที่แม้จะได้รับความกดดัน แต่พอเอ่ยถึงลูก หัวใจดวงเล็กๆ ที่กำลังเต้นอยู่ข้างในตัวเอง เธอกลับอ่อนโยนเป็นอย่างมาก

เวลานี้พีรวิชญ์ได้มีความรู้สึกบางอย่าง ที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด ว่าไม่ใช่ ไม่จริง เขากำลังตกหลุมรักภัทรวดี และมันก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว

มันไม่ใช่ความเกลียดชัง... แต่มันคือความผูกพัน และความรักที่เขาไม่อยากยอมรับ พีรวิชญ์กำขอบระเบียงหินอ่อนแน่นจนเส้นเอ็นขึ้นหลังมือ

“ผมมันโง่เอง... มน...ทำกับผมเกินไปนะ แบบนี้ บุญคุณก็บุญคุณเถอะ โกหกทำไม” เขาพึมพำกับลมยามค่ำคืน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง

‘พรุ่งนี้... ทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไป’

เขาจะไม่ยอมเป็นหมากในเกมของมนสิชาอีกต่อไป เขาจะรวบรวมหลักฐานทางการเงิน และทางการแพทย์ทั้งหมด เพื่อเปิดโปงความจริง และกระชากหน้ากากผู้หญิงใจคดคนนี้ให้หมดเปลือก

ที่สำคัญที่สุด... เขาจะไม่ให้มนสิชาอยู่ที่นี่อีกต่อไป เพราะเขามองเห็นว่ามนสิชาเป็นปัญหาแล้ว

อีกอย่างหากเขาไปทำงาน เขาไม่มีเวลามาปกป้องภัทรวดีและลูกในท้อง ให้ปลอดภัยจากอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น

สำหรับภัทรวดี พีรวิชญ์ตั้งใจจะเริ่มต้นใหม่ อาจจะเริ่มจากที่เขาจะเอ่ยปากขอโทษเธอ... ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ได้ทำลงไป และคำพูดร้ายๆ ที่ทำให้หญิงสาวเจ็บปวด

ในใจของพีรวิชญ์บอกตนเองว่า เขาไม่ควรยัดเยียดความผิดของพ่อเธอให้กับเธอ ก็ไม่รู้เหมือนกัน หากเริ่มต้นกันใหม่ ระหว่างเขากับภัทรวดี

เธอจะมีคำว่ายกโทษให้กับเขาไหม เขารู้ดีว่าคำขอโทษอาจจะไม่เพียงพอ ที่จะทำให้เธออภัยให้กับเขาก็ได้

แสงจันทร์ยังคงส่องสว่างนวลตาอยู่บนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ไม่มีคำตอบใดหล่นลงมาจากฟากฟ้า มีเพียงความเงียบสงบของราตรี และเรื่องวุ่นวายฉากใหม่ที่กำลังจะเปิดฉากขึ้นในบ้านหลังนี้

พีรวิชญ์สูดลมหายใจเข้าปอด และหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอน สายตาจ้องมองไปในความมืด เหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว ว่าเขาจะเลือกใคร อีกใจเขาก็รู้สึกโล่งอกไม่น้อย ที่เรื่องมันกลับตาลปัตรแบบนี้ หรือว่านี่เป็นเรื่องที่เขาภาวนาเอาไว้

คำว่าครอบครัวที่เขาไม่เคยฝันถึง และนึกถึง แต่ยิ่งนับวันลูกที่อยู่ในท้องของภัทรวดีเริ่มโต คำว่า...พ่อ แม่ ลูก และการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ก็กระจ่างชัดขึ้นในหัวใจของพีรวิชญ์

ทั้งเขายังประกาศก้องในหัวใจ ว่าครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมให้กับมนสิชาอีกแล้ว เขามีลางสังหรณ์ไม่ดี ว่ามนสิชาจะทำร้ายลูกและแม่ของลูกเขา ก็เป็นได้

ในห้องทำงานส่วนตัวของพีรวิชญ์เปิดไฟสว่างไสว ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดหนักอึ้ง และเย็นเฉียบราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้ในห้องแช่แข็ง

บนโต๊ะไม้ทรงใหญ่ แฟ้มเอกสารวางเรียงรายระเบียบจัด แฟ้มสีน้ำตาลเข้ม บรรจุประวัติการรักษา และใบรับรองแพทย์ปลอมแปลง แฟ้มสีดำบรรจุเส้นทางการยักย้ายถ่ายโอนเงินและทรัพย์สิน

และแฟ้มสีขาวใบบาง... บรรจุผลตรวจจริงจากสถาบันการแพทย์ชั้นนำ ซึ่งสลักตัวอักษรสีเข้มเด่นชัดว่า (ผู้ป่วยไม่ได้เป็นโรคมะเร็ง)

พีรวิชญ์ยกหูโทรศัพท์สายในขึ้นแนบหู กดสายตรงหาคุณอำพร น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว

“ไปเชิญคุณมนมาพบผมที่ห้องทำงาน... เดี๋ยวนี้”

ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นประหม่า ก่อนที่เขาจะวางหูลง

พีรวิชญ์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ สองมือประสานบนตัก จ้องมองประตูบานโตด้วยสายตาว่างเปล่าไร้คลื่นอารมณ์

ผ่านไปราวสิบนาที เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองสามครั้ง

“เข้ามา” ประตูถูกผลักออก ร่างระหงของมนสิชาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพราย เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูพาสเทล ใบหน้าแต่งแต้มเมกอัปโทนธรรมชาติจนดูเรียบเนียนสดใส เรือนผมยาวเป็นลอนสลวยดูพิถีพิถัน กลิ่นน้ำหอมหอมหวานฟุ้งกระจายนำมาก่อนตัว