บทที่ 8 คงจะรู้ตัวแล้วสินะคุณพี

วันเวลาที่ผ่านไป... ความห่วงใยของเขากลับกลายเป็นระยะห่าง พีรวิชญ์แทบจะหายไปจากชีวิตของเธอ เขามาเยี่ยมเธอเพียงวันละครั้ง ห้านาทีต่อครั้ง และไม่เคยพูดอะไรที่เป็นส่วนตัว

เช้าวันหนึ่ง ภัทรวดีนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง มองออกไปที่สวนดอกไม้เบื้องหน้าด้วยสายตาเศร้าสร้อย มือบางลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นอย่างแผ่วเบา

เสียงประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามา

“ภัทร... คุณเป็นไงบ้าง” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ก็พอไหวค่ะ เวียนหัวนิดหน่อย แต่ก็กินอะไรได้ค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ และลุกขึ้นมาหาเขา

“อืม...ก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ”

เขาขานรับเพียงแค่นั้น แล้วก็เดินออกไป หญิงสาวยังไม่ถึงตัวเขาด้วยซ้ำไป และบานประตูปิดลง ทิ้งให้ภัทรวดีนั่งอยู่กับความเงียบและความว่างเปล่า

มันช่างแตกต่างจากครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน ครั้งนั้นเขายังพูดกับเธอด้วยความเกลียดชัง ใช้คำพูดเสียดสีและท้าทาย

แต่ตอนนี้... เขากลับเย็นชาราวกับเธอเป็นคนแปลกหน้า หรือว่าเขาแค่ห่วงลูกในท้องของเธอ ไม่ใช่ตัวเธอ? เขาทำทุกอย่างเพื่อเตือนสติว่าเธอเป็นใคร

หัวใจของภัทรวดีบีบรัดด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ว่า ตนเองไม่ควรหวังอะไรจากเขา เขาคือสามีของคนอื่น และเธอเป็นเพียงแค่ผู้ให้กำเนิดลูกของเขา ทว่าหัวใจมันไม่เคยฟังเหตุผล ดูเหมือนหญิงสาวจะเอาหัวใจไปพันผูกกับผู้ชายคนนั้นเสียแล้ว

เย็นวันหนึ่ง ทุกอย่างเปลี่ยนไปอีกครั้ง ภัทรวดีนอนอยู่บนเตียงด้วยอาการปวดหัวและคลื่นไส้อย่างหนัก

เธอรู้สึกเหมือนมีคนใช้ค้อนทุบที่ขมับของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่ความปั่นป่วนในท้องก็รุนแรงขึ้นทุกขณะ

“คุณแม่บ้าน... คุณแม่บ้านคะ...” เธอเรียกด้วยเสียงแผ่ว พร้อมพยายามจะลุกขึ้น แต่ขาของเธออ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น เสียงดังตุบ

ร่างบางล้มกองกับพื้นพรมหนา ลมหายใจของเธอหอบถี่ ดวงตาพร่ามัวไปหมด มือบางยันพื้นไว้อย่างยากลำบาก แต่ก็ไม่สามารถยกร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นได้

“ช่วย... ช่วยด้วย... ช่วยฉันด้วย”

เธอเอ่ยปากออกมาอย่างหมดแรง เสียงเบาแบบนี้จะมีใครได้ยินกันเล่า และแล้วก็ไม่มีใครตอบรับภัทรวดีมาสักคน

ผ่านไปราวห้านาที เธอรู้สึกเหมือนชั่วชีวิต ภัทรวดีเริ่มรู้ว่า สติของเธอกำลังเลือนรางไปทุกขณะ

จู่ๆ... ประตูก็เปิดออก พีรวิชญ์ยืนอยู่ที่ทางเข้า ชายหนุ่มกำลังจะเข้ามาสอบถามอาการตามปกติ

แต่เมื่อเห็นภัทรวดีนอนกองอยู่กับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาวิ่งเข้าหาเธอด้วยความตื่นตระหนก

“ภัทร! ภัทร… คุณเป็นอะไรไป” พีรวิชญ์รีบวิ่งเข้ามาด้วยความเร็ว ก้มลงอุ้มเธอขึ้นจากพื้นอย่างระมัดระวัง แขนแกร่งของเขารัดรอบลำตัวที่บอบบางของเธอไว้แน่น ก่อนจะพาเธอไปวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

“เป็นอะไร? เจ็บตรงไหนไหม?” สุ้มเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล และเป็นห่วง ดวงตาจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของเธอด้วยความหวาดกลัว

ภัทรวดีมองหน้าเขาด้วยความงุนงง ใบหน้าเนียนของเธอยังซีดขาว ริมฝีปากสั่นเทา “คุณ...คุณห่วงฉันด้วยเหรอคะ แล้วฉันเป็นอะไรไป” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับสายลม

พีรวิชญ์หยุดนิ่ง ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

“ผมเห็นคุณล้ม ภัทรเจ็บตรงไหน ผมใจเสียเลยเมื่อกี้ นึกว่าคุณจะเป็นอะไรไปเสียอีก” เขาตอบอย่างร้อนรน

“ฉันแค่เวียนหัวค่ะ”

“แค่ที่ไหน คุณหน้ามืดชัดๆ แล้วตอนนี้เห็นผมหรือยัง” แม้จะตาลาย แต่ก็เริ่มเห็นรายละเอียดบนใบหน้าของชายหนุ่มแล้ว

“ผมเป็นห่วงคุณ ต่อไปผมจะให้คนมาอยู่เป็นเพื่อนของคุณทุกเวลาแล้ว”

“ไม่ต้องค่ะ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว”

“อย่าดื้อน่าคุณ”

“ดื้อหรือคะ ฉันดื้อตรงไหน”

“นี่ขนาดคุณไม่สบาย เวียนหัว คุณยังพยศกับผมได้อีก เฮ้อ...” เขาถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ แต่ก็ยังจัดท่าทางให้เธอนอนสบายๆ เธอทำท่าที่จะลุกขึ้น

“เดี๋ยวสิภัทร นอนนิ่งๆ ก่อน เกิดล้มแล้วกระแทกขึ้นมา จะเป็นเรื่องใหญ่”

“อ๋อค่ะ แล้วมันสำคัญด้วยหรือคะ? ฉันก็แค่เครื่องมือ...”

เธอหยุดไม่พูดต่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฮอร์โมนที่เปลี่ยนไป หรือว่าเพราะหัวใจที่ฝักใฝ่ และคิดถึงเขากันแน่

หญิงสาวได้แต่ยอมรับว่าในทุกวินาทีที่ผ่านมา เธอเอาแต่คิดถึงเขา ภาพใบหน้าหล่อเหลาของเขาติดตรึงตราอยู่ในหัวใจของเธอ ราวกับรอยสักที่ลบไม่ออก

เขามองเธออยู่นาน พร้อมกับหายาดมมาให้ด้วย ดวงตาของเขาฉายแววความขัดแย้งและสับสนออกมาอย่างชัดเจน

“เอาเถอะ มาจนถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังคิดแบบนี้อีก ผมขอโทษก็แล้วกัน ที่เคยพูดไม่ดีกับคุณ ภัทร...คุณไม่ใช่แค่เครื่องมือหรอก” เหมือนเขาจะอ่านใจของเธอออกว่า มีเรื่องอะไรอยู่ในใจของภัทรวดี หญิงสาวหัวเราะอย่างขมขื่น น้ำตาไหลรินอาบแก้ม

“คุณกำลังโกหกฉันอยู่หรือเปล่าคะ คุณนี่เก่งจัง แสดงละครได้เก่งจริงๆ ฉันเสียอีกค่ะ ที่พยายามแล้ว แต่ฉันก็ทำไม่ได้ คนอย่างฉัน แสดงออกมาทุกเรื่องล้วนมาจากหัวใจ”

“นี่ถ้าคุณขืนพูดออกมาอีก ผมคิดว่า คุณคงจะเมายาแล้ว”

“หื้อ...” ภัทรวดีทำเสียงไม่พอใจออกมา

พีรวิชญ์ไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่พยุงตัวเธอให้นอนราบในท่าที่สบายที่สุด จากนั้นเขาก็จัดผ้าห่มให้อย่างเบามือ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนของเธออย่างถนอมและเบามือ

“พักผ่อนซะนะ ผมห่วงคุณจริงๆ ผมไม่ได้โกหก” เขาหยุดแค่นั้น น้ำเสียงของชายหนุ่มอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง

พีรวิชญ์ลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกไป แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง ชายหนุ่มหันกลับมามองเธออีกครั้ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“ผมห่วงคุณ... ในฐานะแม่ของลูกผม อีกเดี๋ยวผมจะให้เด็กมาอยู่กับคุณ” เขาบอกกล่าว แล้วประตูก็ปิดลง

ภัทรวดีนอนอยู่ในความมืดสลัว มือบางยกขึ้นกุมหน้าอกซ้ายที่กำลังเต้นแรง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึก

‘เขาห่วงฉัน... หรือว่าเขาห่วงลูกในท้องกันแน่?’ เหมือนว่าเธอจะคิดไปไกลจากที่ตั้งใจแต่แรก

‘ต้องเป็นเพราะฮอร์โมนแน่ๆ ร่างกายผู้หญิงท้อง มักจะอารมณ์สวิงแบบนี้ แต่ไม่น่า’ เธอยกมือขึ้นมาลูบแก้มที่ร้อนแดงขึ้น เพราะหัวใจเหมือนจะปฏิพัทธ์ต่อพ่อของลูกไปแล้ว

คืนนั้น... ภัทรวดีนอนไม่หลับอีกแล้ว หญิงสาวนอนอยู่บนเตียงอย่างกระสับกระส่าย มือบางของเธอวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาจ้องมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย

แล้วจู่ๆ... เธอก็รู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกไป เหมือนฟองสบู่เล็กๆ แตกตัวอยู่ภายใน... เหมือนปีกผีเสื้อกระพือเบาๆ และตีวนอยู่ในช่องท้อง “หนู... หนูขยับตัวแล้วใช่ไหม?”

ภัทรวดีเบิกตากว้างด้วยความดีใจ มือของเธอแตะไปที่หน้าท้องส่วนเดิมอีกครั้ง และรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนของลูก เธอรู้แล้ว... ลูกน้อยของเธอกำลังเคลื่อนไหว

“หนูมีชีวิตอยู่ในตัวของแม่ หนูคือชีวิตของแม่” เธอเอ่ยกระซิบกับลูกน้อย มีน้ำตาแห่งความสุขไหลเอ่อซึมออกมา

“แม่จะรักหนู... แม่จะปกป้องหนูด้วยชีวิตของแม่”

เธอรู้ว่าผิด เธอก็รู้ว่า...เธอไม่ควรรู้สึกแบบนี้... ลูกคนนี้ไม่ใช่ของเธอตามกฎหมาย หรือตามตกลง แต่วินาทีที่เธอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ภายในครรภ์... กลับมีความรู้สึกของความเป็นแม่ก่อเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์ โดยที่เธอก็ควบคุมความรู้สึกที่หวงแหนนี้ไม่ได้

ลมหายใจของเธอ อาหารการกิน ทุกอย่างที่ภัทรวดีทำ ล้วนสร้างลูกน้อยๆ ให้เติบโตในตัวเธอ หัวใจของเด็กตัวเล็กกำลังเต้นอยู่ภายในเธอ ภัทรวดีจะรักชีวิตน้อยๆ นี้ ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร... ไม่ว่าเธอจะต้องสูญเสียอะไรไปอีกสักเท่าไรเพียงใด ภัทรวดีก็ยินยอม

ในค่ำคืนนี้... ขณะที่แสงจันทร์สาดส่องผ่านม่านบางเข้ามาในห้อง ภัทรวดีรู้สึกถึงความรักอันบริสุทธิ์ที่ไม่มีใครมาทำลายได้ เธอหลับตาลง มีรอยยิ้มแห่งความสุขและน้ำตาแห่งความหวัง

“แม่จะรักหนูนะลูก... แม่จะรักหนูตลอดไป”

และในคืนนั้น... ภัทรวดีก็หลับไปด้วยรอยยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

เช้าวันต่อมา แสงสว่างยามอรุณรุ่งส่องลอดผ่านม่านบางเข้ามาปลุกเธอจากความฝัน

ภัทรวดีลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นที่หายไปนาน ร่างกายของเธอยังคงอ่อนเพลีย แต่อาการคลื่นไส้กลับลดน้อยลง เธอยันกายลุกขึ้นนั่ง มือบางแตะหน้าท้องด้วยความรักใคร่

“อรุณสวัสดิ์นะคะลูกจ๋า แม่กับหนูจะต้องเข้มแข็งไปด้วยกันนะคะ” ก่อนที่ภัทรวดีจะได้ลุกจากเตียง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก... ก๊อก...

“เชิญค่ะ” ภัทรวดีตอบ ประตูเปิดออก... พีรวิชญ์ยืนอยู่ตรงทางเข้า มือของเขาถือถาดอาหารเช้าไว้ กลิ่นหอมของโจ๊กไก่ และน้ำขิงร้อนๆ ลอยอบอวลเข้ามาในห้อง

ภัทรวดีจึงรีบถลันตัวลุกขึ้นนั่ง

“ผมสั่งให้คนครัวทำมาให้ คุณต้องกินข้าวเยอะๆ นะ เพื่อสุขภาพของลูก” เขาพูดด้วยท่าทีที่ดูเก้ๆ กังๆ

ภัทรวดีมองเขาด้วยความประหลาดใจ แต่ก็คลี่ยิ้มออกมา

“ขอบคุณค่ะ” ชายหนุ่มเดินเข้ามาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วยืนนิ่งอยู่ด้วยท่าทีอึดอัด เหมือนอยากจะพูดอะไรอีก

“เอ่อ... ถ้ามีอะไรที่ต้องการ ผมอยู่ข้างล่าง วันนี้ผมหยุดงาน” เขายกมือขึ้นเกาหัวแกรก หมดรูปของผู้บริหารระดับสูง ทำเอาหญิงสาวประหลาดใจ สีหน้าของเธอดีกว่าเมื่อวานเยอะเลย

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ภัทรวดีตอบด้วยรอยยิ้ม

พีรวิชญ์หันหลังเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะออกไป เขาหยุดนิ่งราวกับมีอะไรติดค้างอยู่ในใจอีก แล้วเขาก็ไม่ได้หันกลับมา

“เมื่อคืน... ผมไม่ได้นอนทั้งคืน... ผมเป็นห่วงคุณน่ะ” เขาเริ่มพูดโดยไม่หันมามอง แล้วพีรวิชญ์ก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ภัทรวดีนั่งนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจของเธอเต้นรัวแปลกๆ คิดแค่ว่า เขาทำแบบนี้ทำไม ให้เด็กสักคนยกมาให้เธอก็ได้ ภัทรวดีดูสับสนในความคิดไม่น้อย การที่ชายหนุ่มทำแบบนี้ มันก็ทำให้จิตใจของหญิงสาวสั่นไหว

‘เขาห่วงฉัน... ไม่ใช่แค่ลูกในท้องสินะ หรือว่าฉันกำลังฝันไปเอง?’ เธอไม่รู้ความจริง เนื่องจากอ่านใจใครไม่ได้ แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ ในเช้าวันนี้ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป ภัทรวดีดีใจที่พีรวิชญ์ไม่เห็นเธอเป็นแค่เมียอุ้มบุญ