บทที่ 7 เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กลิ่นยาฆ่าเชื้อและความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ทำให้ภัทรวดีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องตรวจด้วยอาการตื่นเต้น และหวาดกลัวปนกันไปหมด มือของเธอเย็นชืดราวกับก้อนน้ำแข็ง แม้เธอจะพยายามกัดฟันไม่ให้คิดมาก แต่หัวใจกลับเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

พีรวิชญ์นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ ชายหนุ่มดูห่างเหินและเย็นชา เขากำลังจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมืออย่างไม่ใส่ใจ แต่สายตาที่เหลือบมาเห็นมือที่สั่นเทาของเธอ กลับฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง

“คุณภัทรวดี เชิญเข้าไปในห้องตรวจได้เลยค่ะ”

พยาบาลสาวเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสุภาพ

ภัทรวดีสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืน ขาของเธอสั่นน้อยๆ ขณะก้าวเดินเข้าไปในห้องตรวจ

พีรวิชญ์ลุกขึ้นตามหลังอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

ภายในห้องตรวจ

แพทย์หญิงวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่น

“สวัสดีค่ะคุณภัทรวดี...วันนี้เราจะมาตรวจยืนยันผลกันนะคะ ไม่ต้องกังวลไปค่ะ”

ภัทรวดีนอนลงบนเตียงตรวจตามคำแนะนำของแพทย์ มือของเธอจับขอบเตียงแน่น ดวงตาจ้องมองเพดานสีขาวด้วยความหวาดหวั่น

“ผ่อนคลายนะคะ” แพทย์หญิงพูด พลางเปิดเครื่องอัลตราซาวนด์ เจลเย็นๆ ถูกบีบลงบนหน้าท้องของเธอ

ภัทรวดีสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหัวตรวจอัลตราซาวนด์สัมผัสผิวหนัง แพทย์หญิงเคลื่อนหัวตรวจไปมาอย่างชำนาญ ดวงตาจ้องจอมอนิเตอร์ข้างๆ อย่างมีสมาธิ

ความเงียบที่ยาวนาน ทำให้ภัทรวดีแทบหยุดหายใจ

แล้วในที่สุด... แพทย์หญิงก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“ยินดีด้วยค่ะ... คุณภัทรวดีตั้งครรภ์แล้วจริงๆ ค่ะ”

ภัทรวดีนอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาเบิกกว้าง มองจอภาพที่แสดงให้เห็นจุดเล็กๆ ในโพรงมดลูกของเธอ

จุดนั้น... กำลังเต้นเป็นจังหวะ...

ตึก... ตึก... ตึก... เสียงหัวใจของทารกน้อยดังออกมาจากลำโพงเครื่องอัลตราซาวนด์

เสียงเล็กๆ ที่ทรงพลังราวกับเสียงกลองแห่งชีวิต มันคือชีวิต... ชีวิตที่กำลังเติบโตในตัวเธอ ชีวิตที่เกิดจากเมล็ดพันธุ์แห่งความรักของคนอื่น แต่กลับมาเติบโตในครรภ์ของเธอ

น้ำตาแห่งความซาบซึ้ง และความสับสนไหลรินอาบแก้มของภัทรวดีโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร เธอควรจะดีใจ? เพราะเธอทำสำเร็จตามสัญญา หรือว่าเธอควรจะเสียใจ? เพราะเด็กคนนี้ไม่ใช่ของเธอ

ใจหนึ่งก็เหมือนจะโล่งๆ ที่การดำเนินการเป็นไปได้ดังที่ตั้งใจเอาไว้ ‘ฉันควรจะภูมิใจ ใช่ไหม?’ เพราะเธอแบกรับชีวิตน้อยๆ นี้ไว้ หรือเธอควรจะรู้สึกว่างเปล่า? เพราะเมื่อคลอดลูกแล้ว เธอก็จะต้องจากลา

“คุณร้องไห้ทำไมคะ ดีใจมากๆ ใช่ไหมคะ ดีมากๆ ที่เราทำครั้งแรกก็สำเร็จเลยค่ะ เอ๊ะ! ตอนนี้สีหน้าคุณไม่ค่อยดีเลย... เวียนหัว หรือว่าหน้ามืดหรือเปล่าคะคุณภัทรวดี บอกได้ แจ้งได้นะคะ” แพทย์หญิงถามด้วยความกังวล

“ฉัน... ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” ภัทรวดีส่ายหน้า พร้อมกับจ้องสบตากับเขาคนนั้น

พีรวิชญ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก นัยน์ตาของเขาทอประกายบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน...

ไม่รู้ว่า... คือความอ่อนโยนหรือว่าความเวทนากันแน่?

เขายื่นกระดาษทิชชูให้เธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ มือหนาของเขาสั่นเบาๆ เล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ” ภัทรวดีรับมาแล้วเช็ดน้ำตา ก่อนจะพยายามยิ้มให้เขาอย่างกล้าหาญ

“ผมจะพาคุณกลับบ้าน คุณต้องพักผ่อนมากๆ” เขาพูดเรียบๆ สายตาของชายหนุ่มสังเกตเห็นสีหน้าที่ซีดขาวราวกับกระดาษของเธอ

ภัทรวดีพยักหน้า แต่ในใจเธอรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ‘ฉันเป็นแม่คนแล้ว...’

ถึงแม้ลูกคนนี้จะเกิดมาจากฝีมือของหมอ และผสมเทียม ทั้งเจ้าของน้ำเชื้อ ก็ยังเป็นสามีของคนอื่น เขาจ้างเธอด้วยเงินเสียด้วยสิ เธอยิ้มเยาะ แต่ในครรภ์ของภัทรวดีกำลังโอบอุ้มชีวิตน้อยๆ ที่จะเติบโตไปในภายภาคหน้าเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

ตลอดเวลาของการตั้งท้อง ภัทรวดีต้องแบกรับและทะนุถนอมเด็กคนนี้ไปอีกเก้าเดือนข้างหน้า

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ ทุกคนต่างพากันยินดีกับข่าวดีที่นำมาสู่ครอบครัว

มนสิชา... ผู้เป็นภรรยาตามกฎหมายของพีรวิชญ์ ร้องไห้ด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลอาบแก้ม

เธอวิ่งเข้ามากอดภัทรวดีไว้อย่างอบอุ่น ร่างบางของเธอสั่นสะท้านด้วยความซาบซึ้งใจ กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงจากตัวเธอลอยอบอวลรอบกาย จนทำให้ภัทรวดีพะอืดพะอม

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ” มนสิชาพูดทั้งน้ำตา เสียงหวานๆ ของเธอสั่นเครือ

“พีขา อีกเก้าเดือน เราจะได้เจอหน้าลูกของเราแล้วนะคะ”

น้ำเสียงระรื่นมากๆ พลางจ้องหน้าของภัทรวดีที่กระอักกระอ่วนเต็มที่ อยากจะบอกกับมนสิชาเหลือเกินว่า เด็กในท้องคือลูกของฉันกับเขา ไม่ใช่คุณ แต่ภัทรวดีก็ไม่ได้พูดไป

มนสิชายังคงพูดต่อ “พีคะ ฉันจะเลี้ยงดูเขาคนนี้ ด้วยความรัก และสัญญาด้วยหัวใจค่ะ ว่ามนจะดูแลลูกของเราเป็นอย่างดีที่สุดเลยนะคะ ฉันสัญญา”

ภัทรวดีพยายามฝืนยิ้มให้กับผู้หญิงที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข แม้หัวใจของเธอจะเจ็บปวด ราวกับถูกมีดบาดเป็นแผลลึกก็ตาม

“ฉันดีใจที่ช่วยคุณได้ค่ะ” ภัทรวดีตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พยายามซ่อนความสั่นไหวที่แล่นริ้วขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ สลักเป็นคำว่า ทั้งเสียใจ และเจ็บปวด

พีรวิชญ์เดินตามหลังมา แล้วมาหยุดยืนห่างออกไป เขามองภาพผู้หญิงสองคนกอดกันด้วยแววตาที่ซับซ้อน ดวงตาของเขาฉายแววความคิดบางอย่างที่ยากจะอ่านออก

เขาไม่พูดอะไรเลยตลอดเวลา มีเพียงสายตาที่จับจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของภัทรวดี ด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่อาจบอกได้ เมื่อชายหนุ่มสบตากับภัทรวดี

เขาก็เบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว เหมือนกลัวว่าเธอจะอ่านใจเขาออก

“ไปนอนได้แล้วมั้ง หมอยังกังวล เพราะอายุครรภ์ยังน้อยน่ะ เด็กอาจจะ...” เขาเว้นคำพูดเอาไว้แค่นั้น แต่ทั้งสองคนก็เข้าใจได้

“ตกลงค่ะ คุณภัทรขึ้นข้างบนไปนอนนะคะ ประเดี๋ยวจะให้คนครัว เอาของกินดีๆ และอร่อยไปให้นะคะ ไม่รู้ว่าคุณภัทรอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ

“ไม่ค่ะ”

“นึกสิคะ อยากกินอะไร เอาแบบของเปรี้ยวไหม”

“อะแฮ่ม...” พีรวิชญ์ส่งเสียงกระแอมกระไอ

“อ๊อก...” ท่าทางของภัทรวดีไม่ค่อยดีนัก เพราะน้ำหอมของมนสิชาที่ฉุนจนเกิดไป

“อะ! เป็นอะไรไปคะ” สีหน้าซีดลงๆ

“ฉันอยากจะอ้วกน่ะค่ะ”

“หา! เดี๋ยวนะคะ” มนสิชาเก้กังทำอะไรไม่ถูก

แต่พีรวิชญ์เขาเดินมาเกาะเกี่ยว และรั้งร่างของภัทรวดีเอาไว้ ก่อนจะพาไปที่ห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด เสียงโอ้กอ้ากที่ดังมาจากในห้องน้ำ ทำให้มนสิชาทำหน้ากระอักกระอ่วนเหมือนอยากจะอ้วกออกมาอีกคน แต่ยังไงหญิงสาวก็เดินไปดูในห้องน้ำนั่น

และที่ทำให้เธอแทบอยากจะกรี๊ดเข้าใส่ทั้งสองคน ก็คือการประคบประหงม และลูบหลังให้ภัทรวดีอย่างเป็นห่วงนี่สิ ที่ทำเอามนสิชารับไม่ได้ ได้แต่กัดฟันกรอดๆ อย่างไม่พอใจ

ทว่าสิ่งที่มนสิชาทำได้ ก็คือเดินห่างออกมา หัวใจของเธอระทมไปหมดแล้ว

‘ทำไม? ทำไม? ทำไม?’

คำถามที่ดังกึกก้องอยู่ในหัวของมนสิชา เรื่องไม่น่าลงเอยแบบนี้ การกลับมาของเธอเพื่อครอบครอง และเป็นนายหญิงของบ้าน แต่เพราะเธอเคยแท้งมาก่อน และครั้งนั้นตกเลือดหนักมาก จนรักษามดลูกเอาไว้ไม่ได้ ทำให้มดลูกเสียไป

ท้องทีไร เด็กก็จะหลุดออกทุกที่ ทำให้เธอมีลูกให้กับพีรวิชญ์ไม่ได้ ความลับที่ทำให้เรื่องมันเลวร้าย

ก็เพราะครั้งที่เธอทอดทิ้งเขาไป ความสัมพันธ์กับผู้ชายหลายคน และไม่ได้ป้องกันเสียด้วย ทำให้เธอต้องทำแท้ง มนสิชาไม่เคยท้องกับพีรวิชญ์สักครั้ง

มนสิชาเดินกลับเข้าห้องไปอย่างใจแป้ว และความเกลียดชังในตัวของภัทรวดีก็พอกพูนหนาขึ้นไปทุกวันๆ

ในใจของมนสิชา ‘ฉันจะกำจัดเธอให้ได้ ในสักวัน อีหน้าด้าน ทั้งที่ไม่ใช่ผัวตัว แล้วฉันมีเซนส์นะ แกก็คงจะหวังเหมือนที่ฉันหวัง ไม่เป็นไร ท่าทางแบบนั้นของพี ฉันจะฆ่าลูกของแกเสีย แกจะได้ไม่ต้องมาเชิดหน้าชูคอ ทั้งทำสายตาแบบนั้นกับฉัน’

มนสิชามีแค่ความคั่งแค้นในหัวใจ เธอจะทำทุกวิถีทางให้ภัทรวดีแท้งลูกให้จงได้ มนสิชากำมือแน่น ทั้งขบเม้มริมฝีปาก ในหัวมีแต่ภาพความอาทรของพีรวิชญ์ที่แสดงต่อภัทรวดี

ในอีกไม่กี่สัปดาห์ถัดมา อาการแพ้ท้องของภัทรวดีเริ่มรุนแรงและหนักขึ้นอย่างมาก

เช้าวันหนึ่ง เธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้ที่รุนแรง จนแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ หญิงสาวรีบวิ่งกระโจนลงจากเตียง ก้าวไม่กี่ก้าว ก็เข้าไปถึงในห้องน้ำแล้ว

เสียงอาเจียนดังอื้ออึงไปทั่วทั้งชั้น ทำให้ชายหนุ่มนุ่งกางเกงขาสั้น สวมเสื้อยืดสีขาว ที่กำลังเตรียมไปออกกำลังกาย

พีรวิชญ์ได้ยินเสียงเขาก็รีบวิ่งตามเข้ามาหาเธอ

“ภัทร...เธอเป็นอะไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ

“ไม่เป็นไรค่ะ... แค่แพ้ท้อง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง แล้วก็ก้มหน้าก้มตาอาเจียน

เขาสาวเท้าเข้าไปช่วยภัทรวดี โดยการลูบหลัง เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตายังคงพร่ามัวจากอาการที่เป็นอยู่

พีรวิชญ์ก้มลงมองใบหน้าของหญิงสาวที่ข้างๆ แล้วใช้มือหนาประคองไหล่เธอไว้อย่างนุ่มนวล เขาหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนอ่างล้างหน้าส่งให้เธอ พร้อมกับกระดาษทิชชู

“บ้วนปากก่อน”

ภัทรวดีมองเขาด้วยความอุ่นใจ ก่อนจะรับแก้วน้ำมาบ้วนปาก แล้วเช็ดปากเบาๆ

“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“คุณ... รู้สึกยังไงบ้าง หรือว่าต้องไปหาหมอ”

“ก็อย่างที่เห็นค่ะ” ภัทรวดีหัวเราะเบาๆ อย่างขมขื่น

“เหนื่อยมากเลยค่ะ แพ้ท้องหนักกว่าที่คิด ฉันไม่คิดว่า มันจะออกมาในรูปนี้ เกินคาดไปหน่อยค่ะ” ตอนนั้นเธอเช็ดหน้าด้วยทิชชู แล้วมันก็มีบางชิ้นที่ขาด เขาจึงได้หยิบออกให้

การกระทำของพีรวิชญ์อ่อนโยน และสายตาที่จ้องมองเธอด้วยก็อ่อนแสงลง ทำเอาหัวใจของคุณแม่ที่แพ้ท้องเต้นตึกตักๆ ถึงกับขอบตาร้อนผ่าวๆ

“ถ้าอย่างนั้น เธอต้องพักผ่อนเยอะๆ และไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น ผมจะให้คนไปจัดการให้ คุณไม่ต้องห่วง” ที่เขาพูดแบบนี้ เห็นเมื่อวานเธอบอกว่า จะต้องไปดูแม่ที่โรงพยาบาล

ภัทรวดีรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปในน้ำเสียงของเขา ความเย็นชาเริ่มลดน้อยลง การกระทำที่เคยดูถูก กลับถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่เขาเอง ก็อาจจะยังไม่รู้ตัว