บทที่ 9 แผนการร้ายในเงามืด

เวลาผ่านไปอีกสองเดือน นับตั้งแต่วันที่ภัทรวดีรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวครั้งแรกของลูกน้อยในครรภ์ ท้องของเธอเริ่มใหญ่ขึ้นชัดเจนมากขึ้นทุกวันๆ

เส้นโค้งมนที่บริเวณหน้าท้อง ทำให้ภัทรวดีรู้สึกถึงความเป็นแม่ที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย แม้อาการแพ้ท้องจะลดลงบ้างแล้ว แต่ยังคงมีประปราย หากได้กลิ่นอะไรที่แปลก

ไอ้เรื่องการแพ้ท้อง ของที่เคยชอบกิน ก็รู้สึกเหม็น อะไรที่ไม่เคยกินก็นึกอยากกิน วันก่อนเธออยากกินไข่มดแดงมากๆ ทั้งที่ไม่เคยคิดอยากจะกินมาก่อน ในครัวก็หามาให้เธอกินจนได้  วันนี้ภัทรวดียังคงอ่อนเพลียเล็กน้อย จะเดินมากไปก็ปวดที่หัวเข่าและข้อเท้า

บางทีก็หน้ามืดวูบๆ ไปก็มีบ้าง ทำให้เธอต้องพักผ่อน ไม่เดินไปไหนมาไหนดีกว่า เพราะกลัวล้ม แต่ถึงกระนั้นสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง คือความรู้สึกภายในใจของเธอ ภัทรวดีเริ่มรู้สึกผูกพันกับลูกน้อยในท้องมากขึ้นทุกวัน

ทุกคืนก่อนนอน เธอถึงกับนั่งร้องเพลงกล่อมลูกน้อยด้วยเสียงแผ่วเบา มือก็สาละวนลูบหน้าท้องของตัวเองไปมา พร้อมกับบอกรักลูก แบบไม่รู้จักเบื่อ เธอยิ่งรักแม่ของตัวเองมากขึ้น เข้าใจเลยว่า แม่รักลูกแบบไหน

เธอขอเขาแวะเวียนไปเฝ้าแม่บ้าง แต่อาทิตย์นี้ไม่กล้าไป เพราะท้องที่เริ่มนูนชัดเจนขึ้นนั่นเอง ภัทรวดีรู้สึกยอมรับเรื่องนี้มากยิ่งขึ้น แต่เรื่องที่เธอเริ่มกังวล กลับเป็นความระแวงที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เธอกลัวว่าพีรวิชญ์จะห่างเหินจากเธอ ภัทรวดีกลัวความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้าง

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ภัทรวดีกำลังเดินไปที่ห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่ม เพราะอุดอู้อยู่แต่ในห้องมาหลายวัน

อีกอย่างเธออยากจะกินส้มตำที่ใส่มะกอกสดๆ ด้วย จะไปขอร้องให้แม่ครัวไปหาซื้อมาจากตลาดให้ได้

วันนี้เป็นวันที่ ภัทรวดีเลือกที่จะใส่ชุดคลุมแบบคนท้อง สีที่เธอโปรดปรานคือสีครีม เธอหมุนตัวหน้ากระจก ชุดที่ใส่ทำให้ความรู้สึกของคนเป็นแม่กระจายยิ่งขึ้น

ใบหน้าขาวซีดเริ่มหายไป ภัทรวดีนึกครึ้มอะไรก็ไม่รู้ หลังจากที่รวบผมยาวสลวยไว้อย่างหลวมๆ ก็หยิบเอาบรัชออนขึ้นมาปัดแก้มให้ดูระเรื่อแบบมีเลือดฝาด พอมองตัวเองยังนึกชมว่า ช่างน่ารักและน่าเอ็นดู

วันนี้ภัทรวดียอมรับว่า ความรู้สึกของเธอเริ่มสดใสขึ้นจริงๆ น่าจะปรับตัว และยอมรับเรื่องราวทุกอย่างอย่างเคลียร์

แต่ระหว่างทางเธอเดินผ่านห้องทำงานส่วนตัวของพีรวิชญ์ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณปีกตะวันออกของคฤหาสน์ เพื่อไปยังห้องครัวที่เป็นครัวใหญ่อยู่ด้านนอก

ตามปกติประตูห้องนี้มักจะปิดสนิทเสมอ แต่ในเช้านี้ ประตูกลับเปิดแง้มเอาไว้เล็กน้อย แสงสว่างจากภายในสาดส่องออกมาเป็นทางยาวบนพื้นทางเดิน สะท้อนให้เห็นเงาของผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับพีรวิชญ์

เธอหยุดและมองเข้าไปด้านใน เห็นชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สีหน้ายังเรียบตรึง เหมือนกำลังเจรจาเรื่องเครียดๆ อยู่

ภัทรวดีคิดจะเดินผ่านไปตามปกติ โดยจะไม่สนใจแอบฟังแล้ว เพราะเธอไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวและการงานของเขา

แต่แล้ว... เสียงของเขาก็ดังออกมา พร้อมกับการเอ่ยชื่อของเธออย่างจงใจ ทำให้ขาของเธอถูกตรึงเอาไว้กับที่

“ผมรู้ครับทนาย เรื่องนี้ แต่ว่า...” เขาเว้นระยะ สีหน้าของพีรวิชญ์ดูเคร่งเครียด และไม่พอใจอยู่พอสมควร เพราะถูกทนายความตักเตือน

“ผมจะให้ภัทรวดีอยู่ที่นี่จนกว่าคลอด หลังจากนั้นก็จัดการตามแผน... เรื่องนี้ก็จะจบลงไป”

“แต่คุณเคยบอกว่า คุณจะแก้แค้นเธอ มันจะจบได้ยังไงครับ ถือว่าได้แก้แค้นเธอแล้วอย่างนั้นหรือ”

“ครับ แน่นอนสิ การทำให้หัวใจของคนที่ทำให้ครอบครัวของผมพัง พ่อของภัทรวดีเป็นต้นเหตุ นี่หากเขาได้รู้ว่าเธอต้องมาอุ้มท้องลูกของผม เพื่อแลกเงินไปใช้หนี้ ฮึ! พ่อเฮงซวยแบบนี้ สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว ทั้งที่ควรจะใช้ชีวิตอย่างเสวยสุข ไปกับเงินที่โกง สงสัยเงินมันจะร้อนมาก จนต้องเอาไปเล่นการพนันจนหมด”

ทนายไม่ได้ตอบโต้เขา เพียงแต่ถอนหายใจออกมา แล้วฟังชายหนุ่มพล่ามต่อ

ทว่าคนที่ได้ยินเนื้อตัวสั่นสะท้านกับความจริงอีกข้อที่ได้รับรู้ ทำให้แก้วน้ำในมือของภัทรวดีเกือบร่วงหล่นลงพื้น ดีที่เธอประคองเอาไว้ได้ทัน จะถามว่าภัทรวดีรู้สึกอะไรในตอนนี้ ชาดิกไปทั้งตัว แล้วแก้วน้ำเย็นที่ถืออยู่ในมือ ยิ่งทำให้มือเย็นเยียบ

เจ็บใจและร้าวราน เหมือนมีกระแสไฟแล่นขึ้นมาทั่วร่าง และไปหยุดที่หัวใจ และช็อตไปที่กระดูกสันหลัง

‘แก้แค้น? แก้แค้นอย่างนั้นหรือ พ่อ? เขาถึงได้ทำแบบนี้กับฉัน?’ คำเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ราวกับผีร้ายที่ตามหลอกหลอน

ภัทรวดียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นนานสองนาน และได้ยินเรื่องที่ไม่ควรจะมาได้ยิน ทำให้เธอไม่สบายใจ หญิงสาวตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหิน

ดวงตาคู่สวยเบิกโตด้วยความจริงที่กระแทกเข้ามา หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกมานอกอก

ภัทรวดีบอกตัวเองว่า เธอไม่ควรจะฟังต่อ... การแอบฟังเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ แต่เท้าของเธอกลับไม่อาจจะขยับได้ และยิ่งบอกว่า ไม่ควรไปฟังเรื่องที่เขาพูด ทว่ากลับได้ยินชัดเจนขึ้นไปอีก คล้ายกับมีแรงลึกลับบางอย่าง ดึงดูดให้เธอ และคอยกระซิบความเป็นจริง เพื่อให้ภัทรวดียอมรับ

“พ่อของเธอเป็นคนทำลายครอบครัวผม ผมจะทำให้เธอชดใช้...” เสียงของพีรวิชญ์ดังต่อเนื่อง เต็มไปด้วยน้ำเสียงแห่งความเกลียดชัง

“การที่เธอต้องสูญเสียลูกในท้อง ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผน ผมรู้ว่า ผมใช้ไข่ของเธอ ผสมกับน้ำเชื้อของผม จะทำให้ภัทรวดีเจ็บมากกว่า ที่จะใช้ไข่ของมนกับน้ำเชื้อของผม”

อากาศรอบตัวภัทรวดีเหมือนถูกสูบออกไปหมด เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่เหวลึกที่ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด และอากาศบริสุทธิ์

ภัทรวดีได้คำตอบแล้ว ที่เขาบอกเธอว่า ห้ามบอกมนสิชาเรื่องนี้

‘อ๋อ... ที่จริงเพื่อทำร้ายให้ฉันเจ็บปวดมากกว่า เพราะไม่ใช่ลูกของเขากับคุณมน แต่เป็นลูกของเขากับฉัน’

ภัทรวดีถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ตาเริ่มพร่าและรางเลือน เพราะม่านน้ำตากบสองนัยน์ตาไปแล้ว

“หลังจากคลอดแล้ว เธอจะไม่ได้เจอลูกอีก”

“มันใจดำไปนะครับ”

“ก็ใช่สิครับ ผมใจดำ เพราะนี่มันคือการแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบที่สุดครับ” คำพูดเหล่านั้นเป็นมีดดาบเล่มใหญ่ที่แทงทะลุเข้ามาที่หัวใจของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

‘การแก้แค้น... ลูกในท้องของฉันคืออาวุธในการแก้แค้นหรือคะ? ใจร้าย ใจดำ อำมหิตนัก ฉันเธอจะไม่ได้เจอลูกอีก นี่มันเรื่องอะไรกัน เขาวางแผนทุกอย่างแบบนี้หรือ เขาร้ายกาจสิ้นดี ทำไมเป็นแบบนี้ ไอ้คนเลว เขาไม่ใช่มนุษย์แล้ว เขาเป็นปีศาจ’

ทุกคำที่หลุดออกจากปากของเขาเสมือนเข็มแหลมที่แทงเข้าร่างกายของเธอเป็นล้านหน น้ำตาของหญิงสาวไหลรินอาบแก้ม ร่างกายเล็กๆ สั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวด

แววตาของภัทรวดีเริ่มโกรธแค้น เธอไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะอาฆาตพยาบาท และจะให้เธอเสียใจอย่างที่สุด มันได้ผลเสียด้วยสิ นี่ขนาดภัทรวดียังไม่คลอดลูก เธอยังใจหายแวบ

ภัทรวดีถอยหลังออกมาจากตรงนั้นอย่างเงียบๆ ด้วยขาที่สั่นเทา เธอหมุนตัวแล้ววิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างไม่คิดชีวิต เพราะหมดซึ่งความสดใสในวันนี้

เสียงฝีเท้าดังตึงๆ สะท้อนไปทั่วทางเดินยาว ภัทรวดีพังทลายลงมาอีกหน ครั้งนี้ดูเหมือนหญิงสาวจะบาดเจ็บสาหัสมากกว่าครั้งที่แล้ว ความจริงที่ตีแสกหน้า พ่อทำร้ายครอบครัวเขา เหมือนจะไปโกงอะไรสักอย่าง แต่ทำไมพีรวิชญ์ไม่ถาม

ทั้งภัทรวดีและแม่ ไม่เห็นเงินก้อนนั้นเลย ไม่เคยได้แตะต้อง

‘แล้วทำไมต้องเป็นฉันที่มารับเคราะห์’

เมื่อประตูห้องนอนปิดลง เธอก็ทรุดตัวลงกับพื้นพรมหนาหน้าประตูนั่นเลย สองมือยกขึ้นมาปิดใบหน้าหวานๆ และพร้อมจะฝังใบหน้าให้จมลงกับฝ่ามือทั้งสองข้าง ภัทรวดีปล่อยโฮลั่น

‘ฉันเจ็บปวดและเสียใจมาก คุณพี โธ่ลูกจ๋า! แม่ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว เขาทำกับแม่แบบนี้ ฮือ... ฮือ...”

ภัทรวดีร้องไห้แทบจะขาดใจ เสียงสะอื้นดังก้องอยู่ในห้องนอนนั่น น้ำตาไหลทะลักเหมือนเขื่อนแตก ไหลพรากๆ พรั่งพรูไม่หยุด น้ำตาแทบเป็นสายเลือด

“เขาหลอกฉัน... เขาหลอกฉันมาตลอด” เธอพูดเสียงดังออกมา แทบจะฟังไม่รู้เรื่อง

“เขาใช้เหตุผลทุกอย่างเพื่อให้ฉันตกลง แท้จริงเขาไม่ได้ต้องการให้ฉันอุ้มท้องเพื่อภรรยาของเขา แต่เขาต้องการแก้แค้นพ่อของฉัน เขาต้องการมาพรากเอาลูกของฉันไป”

มือบางของเธอสั่นๆ ขณะยกขึ้นแตะหน้าท้องที่กำลังนูน

“และลูกของฉัน... ลูกของฉันคือเครื่องมือในการแก้แค้นของเขาเหมือนกัน ลูกจ๋า แม่สงสารตัวเอง และลูกเหลือเกิน”

ภัทรวดีร้องไห้อย่างหนัก จนดวงตาแดงก่ำและบวมเป่ง ใบหน้าเนียนเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ในชั่วขณะนั้นเธอรู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวพังทลายลงไปอีกคราว

“ทำไมต้องอ่อนแอยายภัทร ไม่สิ... อย่าร้องไห้ เขาจะได้ใจ”

คำพูดเตือนสติตัวเอง ทำให้ภัทรวดีหยุดร้องไห้ได้ในทันที ดวงตาของเธอที่เคยเปี่ยมไปด้วยน้ำตา กลับเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว หญิงสาวต้องไม่ให้เขาสมหวังสิ เหมือนกับมีประกายไฟจุดติดขึ้นมาในความมืดมิด

ภัทรวดีค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน แม้ขาจะยังอ่อนแรงและสั่นไหวอยู่ก็ตาม หญิงสาวพยายามพยุงตัวเองเดินไปนั่งที่หน้ากระจกเงาบานใหญ่

ภัทรวดีมองดูภาพสะท้อนของตัวเองด้วยสายตาที่แข็งแกร่งขึ้น

“ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายตัวของฉันเอง และฉันจะไม่ยอมให้เขาพรากลูกของฉันไปแน่ๆ”

เธอพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เรื่องอะไรที่ภัทรวดีจะให้พีรวิชญ์สมหวัง

“ลูกจ๋า... ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม...หรือแม้กระทั่งพ่อของลูก แม่ก็จะจัดการเขา แม่พร้อมจะปกป้องลูกของแม่ด้วยชีวิต”

ภัทรวดีกำแน่นเป็นหมัด นับตั้งแต่วินาทีนี้ เธอจะซ้อนแผนเขาให้ได้ เพราะคำว่า... รักของแม่ที่มีต่อลูกในท้อง