Beranda / มาเฟีย / พันธะร้ายขังรัก / บทที่ 14 จัดการขั้นเด็ดขาด2

Share

บทที่ 14 จัดการขั้นเด็ดขาด2

last update Tanggal publikasi: 2025-10-01 16:52:45

วันต่อมา…

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน วันนี้อลินดาก็ตัดสินใจว่าจะไปเฝ้าดูลาดเลาแถว ๆ หน้าบ้านแฟนสาวก่อนเผื่อจะมีโอกาสเข้าไป ให้เธอทนอยู่โดยไม่รู้เรื่องราวของแฟนสาวเลยเธอก็อยู่ไม่เป็นสุขใจมันพะหว้าพะวงตลอดเวลา

โดยเธอได้กลับไปยืมรถของน้องชายที่บ้านแล้วขับไปยังบ้านแฟนสาวเพราะหากขับรถของตัวเองไปก็เกรงว่ามาเฟียหนุ่ม และคนอื่น ๆ ในบ้านนั้นจะจำได้

เธอนั่งดูลาดเลาอยู่ภายในรถบริเวณริมกำแพงบ้านแฟนสาว ทว่าผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าก็ไม่มีวี่แววว่าคนในบ้านหลังนี้จะออกไปไหนเลย

“บ้าเอ๊ย! ใจคอไม่คิดจะออกไปไหนกันเลยเหรอ” เธอสบถออกมาอย่างหัวเสียพร้อมกับยกมือขึ้นยีผมแรง ๆ จนยุ่งเหยิงเพื่อระบายความหงุดหงิดที่เกิดขึ้น เธอเป็นคนประเภทที่ไม่ชอบรออะไรนาน ๆ ด้วยสิ

ในวินาทีที่เธอตัดสินใจจะกลับก็มีรถลีมูซีนแล่นออกมาจากบ้าน เธอพยายามใช้สายตาเพ่งมองผ่านกระจกมืดเข้าไปก็เห็นว่าเป็นมาเฟียหนุ่มกับพ่อของเขา

นี่แหละเป็นโอกาสดีของเธอที่จะเข้าไปหาแฟนสาว ทันทีที่รถลีมูซีนแล่นออกไปไกลเธอก็รีบขับรถเข้าไปยังบ้านแฟนสาวด้วยความเร็ว

หัวใจของเธออดสั่นไหวไม่ได้ในตอนที่จอดรถลงหน้าบ้านแฟนสาว แล้วเห็นชายใส่ชุดสูทสีดำหน้าตาดุดันเดินตรงดิ่งมาที่รถของเธอ

ได้แต่ภาวนาในใจขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ก่อนจะรวบรวมความกล้าเปิดประตูรถลงไปเผชิญหน้า “ฉันเป็นเพื่อนของหยกค่ะ จะมาหาหยก”

“คุณหยกไม่อยู่ครับ” ชายชุดดำคนหนึ่งเอ่ยตอบ

“หยกไปไหนคะ” อลินดาไม่ค่อยเชื่อในคำพูดของชายชุดดำเท่าไรแต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากตั้งคำถามแบบปกติ

“ออกไปข้างนอกครับ”

“แล้วจะกลับมาเมื่อไรคะ”

“ไม่ทราบครับ”

“ละ..”

บรืนนน~

อลินดาทำท่าจะถามต่อแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา ก่อนจะรีบหันไปดู

หัวใจดวงน้อยพลันกระตุกวูบด้วย ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะรถที่แล่นเข้ามาจอดคือรถที่มาเฟียหนุ่มนั่งออกไปนั่นเอง นาทีนี้เธอรู้ได้ทันทีว่าความฉิบหายกำลังมาเยือนแล้ว

ด้านมาเฟียหนุ่มเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยืนอยู่ก็รีบเปิดประตูลงจากรถเดินเข้าไปหาเธอด้วยความเร็ว นี่หากเขาไม่ลืมของแล้วต้องกลับมาเอาคงไม่รู้ว่าเธอมา

“เธอกล้ามากนะอลินดาที่กล้าเหยียบมาถึงที่นี่ เธอไม่เกรงกลัวคำเตือนของฉันเลยใช่ไหม”

“ทำไม..คุณจะทำอะไรฉันอีกล่ะ เรื่องรังแกผู้หญิงคุณถนัดอยู่แล้วนิ” แม้จะรู้สึกหวั่นใจแต่เธอก็ยังทำใจดีสู้เสือเชิดหน้าสวนกลับไปด้วยคำพูดแสนเจ็บแสบ

“รู้ไว้ก็ดี โดยเฉพาะกับผู้หญิงดื้อด้านอย่างเธอฉันถนัดนักแหละ” ไม่ว่าเปล่ามาเฟียหนุ่มยังเดินเข้าไปประชิดร่างบาง คว้าหมับเข้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงบีบอย่างแรงแสดงให้เห็นตามคำที่พูดออกไป

แน่นอนว่าอลินดาเจ็บกับการกระทำของผู้ชายสารเลว ทว่าเธอไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าเจ็บปวดหรือร้องโอดโอยออกมาให้เขาดูถูกได้ว่าอ่อนแอ จ้องตอบสายตาดุดันของเขาพร้อมกับเปล่งเสียงก่นด่า “ไอ้ชาติชั่ว หน้าตัวเมีย”

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังจ้องตากันมาคัลที่นั่งดูเหตุการณ์รถก็เปิดประตูลงมา ก่อนจะเอ่ยกับบุตรชายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับแฝงด้วยพลังบางอย่าง “จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนวันที่โยษิตาต้องหมั้นนะแทนไท”

ทั้งอลินดาและมาเฟียหนุ่มหันมองทางต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนมาเฟียหนุ่มจะตอบรับคำสั่งของผู้เป็นพ่อ “ครับแด๊ดผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ยังไงแด๊ดไปบริษัทก่อนก็ได้ครับผมขอจัดการตรงนี้ก่อน”

“หยกจะแต่งงานกับใครไม่ได้นะคะ หยกเป็นคนรักของหนูพวกเรารักกัน คุณลุงเห็นแก่ความรักของพวกเราเถอะนะคะหนูขอร้อง” สิ้นเสียงมาเฟียหนุ่มอลินดาก็รีบเอ่ยขอร้องอ้อนวอนมาคัลเพราะตอนนี้เธอไม่มีหนทางอื่นแล้วจริง ๆ ได้แต่หวังว่าท่านจะเมตตาสักครั้ง

“จัดการให้เรียบร้อย” มาคัลไม่ได้สนใจเสียงอ้อนวอนของเด็กสาวสักนิดออกจากรำคาญด้วยซ้ำ หันไปเอ่ยกับบุตรชายทิ้งท้ายแล้วเดินกลับไปขึ้นรถทันที

ทิ้งให้อลินดามองตามหลังอย่างสิ้นหวัง ขณะเดียวกันก็พานนึกโกรธคนทั้งสองเป็นอย่างมากพ่อกับลูกนิสัยไม่ต่างกันเลยจริง ๆ ด้วยความโกรธทำให้เธออดไม่ได้ที่จะต่อว่าทั้งสอง “ทำไมพวกคุณถึงใจร้ายขนาดนี้ ใจร้ายทั้งพ่อทั้งลูก”

“อลินดา!” คำด่าที่หญิงสาวลามปามถึงพ่อผู้บังเกิดเกล้าทำให้อารมณ์ของมาเฟียหนุ่มถึงกับพุ่งปรี๊ด ใช้มืออีกข้างบีบปลายคางมนอย่างแรง “อย่าลามปามถึงพ่อฉัน”

แรงบีบจากมือหนาสร้างความเจ็บให้อลินดาไม่น้อย แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้เค้นเสียงตอกกลับไปน้ำเสียงอู้อี้ “อำไมอั้นอะพูดไม่ได้ ในเมื่อมังคือฟามจริง”

“เธอชักจะกล้าดีเกินไปแล้วนะอลินดา” มือหนายิ่งออกแรงบีบปลายคางมนมากขึ้นตามแรงโกรธที่คุกรุ่นอยู่ในกาย เห็นทีครั้งนี้เขาคงต้องจัดการกับเธอขั้นเด็ดขาดไม่อย่างนั้นเธอคงจะสร้างปัญหาให้ไม่เลิก

คิดได้ดังนั้นเขาก็ปล่อยมือจากปลายคางมนแล้วตวัดสายตาไปออกคำสั่งกับลูกน้องที่ยืนอยู่ “ไปเอารถออก”

“ครับนาย” สิ้นเสียงคนเป็นเจ้านายชายชุดดำก็เดินกึ่งวิ่งไปเอารถที่โรงรถทันที

“คุณคิดจะทำอะไร จะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันนะ” อลินดาเปล่งเสียงถามดังลั่นในตอนที่ถูกมาเฟียหนุ่มลากไปยังรถที่ลูกน้องของเขาขับมาจอดพลางพยายามสะบัดมือให้หลุดจากการจับกุมของมือหนา ทว่าแรงเพียงน้อยนิดของเธอไม่ได้ทำให้คนตัวโตสะเทือนสักนิด

สุดท้ายเธอก็ถูกฉุดกระชากลากถูมาถึงรถ ก่อนจะถูกเขาจับยัดเขาไปในรถโดยมีเขาตามขึ้นมานั่งติด ๆ เธอพยายามจะเปิดประตูอีกฝั่งหนีแต่กลับถูกเขาจับเอาไว้

“นั่งนิ่ง ๆ แล้วก็หุบปากหากไม่อยากให้ลูกกระสุนเข้าไปฝังอยู่ในตัว” มาเฟียหนุ่มชักปืนที่ปืนที่แหนบเอวออกมาจ่อที่เอวคอดเพราะนึกรำคาญกับความฤทธิ์เยอะของเธอ

เขาเบื่อที่จะต้องพูดกับผู้หญิงดื้อด้านอย่างเธอแล้วจึงให้ปืนทำงานแทนดีกว่า และมันก็ได้ผลร่างบางถึงกับนั่งนิ่งเหมือนหินถูกสาป

อลินดาทั้งโกรธทั้งคับแค้นใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมีปลายกระบอกปืนจ่อเอวอยู่ ทำได้แค่ก่นด่าและสาปแช่งเขาในใจไว้มีโอกาสเมื่อไรเถอะเธอจะเอาคืนเขาอย่างแน่นอน

ดวงตาคมตวัดมองเสี้ยวหน้าคมคายอย่างอาฆาต ก่อนจะเบี่ยงหน้ามองออกไปนอกกระจกรถเพื่อดูว่าเขาจะพาเธอไปไหน

 

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • พันธะร้ายขังรัก   The end

    วันต่อมา ทั้งสองก็พากันไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล แล้วไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานทะเบียนต่อ"เราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะ ต่อจากนี้ห้ามชายตามองผู้ชายคนไหนแม้แต่นิดเดียว" ทันทีที่ใบทะเบียนสมรสที่มีลายลักษณ์อักษรของหญิงสาวกับตัวเองอยู่ในมือมาเฟียหนุ่มก็ยืดออกแสดงความความเป็นเจ้าของอย่างเต็มภาคภูมิ"แค่ดูเป็นอาหารตาก็ไม่ได้เหรอคะสามี" อลินดาพูดหยอกสามีป้ายแดงด้วยใบหน้าเคลือบรอยยิ้มบาง ๆ ขณะกำลังจูงมือกันเดินออกจากสำนักงานทะเบียน"มีผัวหล่อขนาดนี้แล้วจะไปมองผู้ชายคนอื่นทำไม มองผัวนี่แหละครับเป็นอาหารตาชั้นดี" เธอได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ พอได้ยินคำพูดจาหลงตัวเองของคนเป็นสามีเธอเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเขาก็หลงตัวเองเหมือนกัน ต่อให้ที่เขาพูดมาจะจริงก็เถอะ ด้วยความมันเขี้ยวอดพูดแกล้งเขาไปไม่ได้ "พี่หล่อก็จริง แค่มองทุกวันมันก็เบื่อเหมือนกันนะ"คำพูดจากริมฝีปากอิ่มทำคนฟังหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความไม่ชอบใจ พลันหยุดเดินอัตโนมัติแล้วหันไปมองหน้าร่างบางพร้อมพ่นคำพูดออกไประรัว"อย่าแม้แต่จะคิด ห้ามเบื่อ ห้ามเลิกรัก ห้ามมองผู้ชายคนอื่น ห้ามทิ้งกัน ห.."อลินดาฟังแทบไม่ทันจนเธอต้องรีบยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 98 ท้อง

    เมื่อกลับมาถึงคอนโดเธอยังคงทำตัวปกติรอจนมาเฟียหนุ่มหลับจึงแอบเอาที่ตรวจครรภ์ไปตรวจในห้องน้ำ หัวใจดวงน้อย ๆ เต้นแรงแทบจะกระเด็นกระดอนออกมานอกอกระหว่างที่กำลังรอผลตรวจ มันลุ้นเสียยิ่งกว่าลุ้นเสียอีก หากถามว่าเธอพร้อมมีลูกในตอนนี้ไหมตอบเลยว่าไม่ แต่หากว่าลูกมาแล้วจริง ๆ เธอก็คงต้องพร้อมให้ได้ "อึก.." เธอลอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงลำคอแห้งผากอึกใหญ่ ก่อนจะยื่นมือที่สั่นเพราะความตื่นเต้นไปหยิบที่ตรวจครรภ์ที่วางบนอ่างล้างหน้าขึ้นมาดู "อ่า..ทำไมรีบมาจังลูกแม่ยังใช้ชีวิตวัยรุ่นไม่คุ้มเลย" พอเห็นผลตรวจที่ขึ้นสีแดงสองขีดเธอถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับความรู้สึกมันตีกันมั่วไปหมด ใจหนึ่งเธอก็ดีใจแต่อีกใจก็นึกกังวลอะไรหลาย ๆ อย่าง เธอหลับตาลงพยายามตั้งสติ ขจัดความรู้สึกไม่ดีออกไป จากนั้นก็กำที่ตรวจครรภ์ไว้ในมือแน่นแล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องน้ำ เดินไปหย่อนก้นนั่งบนเตียงข้าง ๆ ร่างสูงที่นอนหลับอยู่ สายตาจ้องมองใบหน้าคมคายด้วยความรู้สึกมันเขี้ยวที่เธอท้องคงจะสมใจเขาแล้วสิ นิ้วเรียวยื่นไปกรีดกรายตามแนวคิ้วโก้งทั้งสอง แล้วค่อย ๆ ลากลงตามจมูกโด่งเป็นสันมาหยุดที่ริมฝีปากหยักสีชมพูพลางครุ่นคิดในใจว่าหากเป็นล

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 97 แพ้ท้องแทนเมีย

    เป็นเพราะเธอที่เข้ามาทำให้โลกอันดำมืดของเขาสว่างไสว เธอเป็นคนที่เข้ามาเติมทุกอย่างที่เขาขาดหายให้เต็มแล้วแบบนี้จะไม่ให้เขารัก และขอบคุณเธอได้ยังไงกันสองสายตามองสบประสานกันอย่างลึกซึ้งส่งผ่านความรู้สึกมากมายที่อยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ ก่อนทั้งสองจะละสายตาจากกันเมื่อหมอวัยกลางคนเดินเข้ามา มีแค่มีที่ยังกอบกุมกันไว้แน่นด้วยลุ้นระทึกกับผลตรวจที่อยู่ในมือหมอ"ผลตรวจร่างกายของคนไข้ปกติทุกอย่างครับ ไม่มีอะไรต้องกังวล" พอได้ฟังผลตรวจทั้งมาเฟียหนุ่มกับอลินดาก็ถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ด้วยรู้สึกโล่งอกที่ผลออกมาปกติ ทว่าอีกใจก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดีกับอาการที่เป็นอยู่"แล้วอาการที่ผมเป็นอยู่นี่ล่ะครับ" มาเฟียหนุ่มถามไถ่ไป"จากอาการที่คนไข้บอกมาถ้าร่างกายปกติก็มีเพียงอย่างเดียวครับ" หมอวัยกลางคนกล่าวยิ้ม ๆ แล้วเงียบไปชั่วครู่จึงเอ่ยต่อ "แพ้ท้องแทนภรรยา""ห๊ะ!!"สิ้นคำบอกกล่าวจากหมอมาเฟียหนุ่มกับอลินดาถึงกับตาเบิกกว้างร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจระคนฉงน พลันหันมองหน้ากันอัตโนมัติ"ประจำเดือนน้องอลินมารึยังเดือนนี้" มาเฟียหนุ่มรีบถามไถ่ด้วยความตื่นเต้นพลางก้มมองหน้าท้องของคนรัก ลึก ๆ ในใจเขาอยากให

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 96 กังวล

    หนึ่งเดือนต่อมา.."พี่แทนลุกขึ้นมากินข้าวอย่าเอาแต่นอนแบบนี้" อลินดาเขย่าเรียกคนตัวโตที่เอาแต่นอนตั้งแต่เช้าจนถึงเที่ยงข้าวปลาก็ไม่ยอมลุกขึ้นมาทานด้วยความเป็นห่วงช่วงหนึ่งอาทิตย์มานี้เขาเอาแต่นอน ข้าวปลาก็ไม่ค่อยทานบอกว่าเบื่อจนน้ำหนักลดลงไปหนึ่งกิโลแล้ว หนำซ้ำยังมีอาการอ่อนเพลีย ปวดท้องปวดหลังราวกับผู้หญิงมีประจำเดือนยังไงยังงั้น แต่พอพาไปหาหมอหมอกลับบอกว่าปกติทุกอย่างถามว่าเขามีความเครียดหรือเปล่าเขาก็บอกว่าไม่เลย เขามีความสุขที่สุดด้วยซ้ำเพราะได้อยู่กับเธอแทบทุกวันทุกคืนตั้งแต่วันที่ไปหาพ่อแม่ของเธอด้วยกัน ได้พูดคุยจนเข้าใจเธอกับเขาก็ไปมาหาสู่ และอยู่ด้วยกันบ่อยขึ้นซึ่งมาเฟียหนุ่มจะมาอยู่ที่คอนโดของเธอเรียกได้ว่าตอนนี้เขาครองห้องเธอไปแล้ว ส่วนเธอก็มีบางคืนที่กลับไปนอนที่บ้านบ้างเพื่อไม่ให้พ่อแม่ว่าเอาได้ว่าอยู่แต่กับผู้ชายจนลืมบ้านลืมช่อง "พี่แทนลุกขึ้นมากินอะไรสักนิดก่อน แล้วค่อยนอนต่อ" เธอเขย่าคนตัวโตแรงกว่าเดิมเมื่อเขายังคงนอนหลับต่อ "ตื่นแล้วครับ" ในที่สุดคนถูกปลุกก็ต้องลืมตาตื่นด้วยความจำใจ เขายกมือทั้งสองขยี้ตาไล่อาการงัวเงียออก ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกที่

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 95 ตีตราจอง2

    ภายในห้องน้ำเปลี่ยนเป็นสมรภูมิรักของคนทั้งสองไปแล้วน้ำที่ว่าเย็นก็ดับความร้อนแรงนี้ไม่ได้ มาเฟียหนุ่มเดินหน้ากระแทกไม่หยั่ง อีกคนก็รอรับด้วยความกระสันเสียวและสุขสม กว่าจะอิ่มหนำก็ใช้เวลาไปไม่น้อยอลินดาถึงกับขาอ่อนยืนไม่ไหวเป็นมาเฟียหนุ่มที่ต้องคอยดูแลจัดการอาบน้ำถูสบู่ และสระผมให้ แล้วอุ้มออกมาวางบนเตียง"หึ" มาเฟียหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดูคนตัวเล็กที่นั่งตาปอยอยู่ริมเตียง ก่อนจะโน้มหน้าลงไปจูบหน้าผากมนเบา ๆ แล้วเดินไปเอาผ้าขนหนูอีกผืน จากนั้นก็กระโดดขึ้นเตียงไปนั่งข้างหลังเธอจัดการเช็ดผมให้อลินดายกยิ้มออกมาน้อย ๆ กับการกระทำแสนอ่อนโยนของคนตัวโตใครจะคิดว่ามาเฟียหนุ่มอย่างเขาจะมีมุมอ่อนโยนด้วย เขาอ่อนโยนจนบางทีเธอก็คิดไม่ถึง"ขอบคุณค่ะ" ครั้นเขาเช็ดผมให้เสร็จเธอก็เอี้ยวหน้าไปขอบคุณพร้อมทั้งฉีกยิ้มให้เขาจนตายี มาเฟียหนุ่มจึงใช้จังหวะนั้นจุบปากเธอไปหนึ่งทีถือเป็นค่าเช็ดผม แล้วจึงลุกลงจากเตียงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อให้เธอใส่ เขายืนเลือกอยู่สักพักโดยมีอลินดานั่งมองที่เตียง เมื่อเลือกได้ก็พาไปยื่นให้ "ใส่ไปก่อนครับ เดี๋ยวชุดน้องอลินพี่ให้แม่บ้านเอาไปซักให้"อลินดามองเสื

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 94 ตีตราจอง1

    ทั้งสองรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงค่ำ ๆ หลังจากนอนพักเอาแรงกันจนอิ่มแล้วมาเฟียหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงมาเปิดหน้าจอดูเวลา เมื่อเห็นว่าใกล้สองทุ่มแล้วจึงบอกกล่าวกับร่างบางในอ้อมกอด "ลุกขึ้นไปอาบน้ำครับจะได้ไปหาอะไรกินกัน""ขอนอนนิ่ง ๆ แบบนี้อีกสักพักได้ไหม" อลินดาแสดงท่าทีงอแงเพราะรู้สึกง่วง ๆ และขี้เกียจน้อย ๆ ซึ่งมาเฟียหนุ่มก็ไม่คิดขัดใจปล่อยให้เธอนอนกอดเขาต่อไปไม่คิดจะลุกหนีผ่านไปราว ๆ ยี่สิบนาทีจึงเรียกเธออีกครั้ง "พี่ว่าลุกขึ้นได้แล้วครับน้องอลิน""หือ.." อลินดาถึงกับตาโตหูผึ่ง ผงกหน้าขึ้นมองคนตัวโตด้วยความแปลกใจเมื่อได้ยินคำเรียกที่เขาเรียกแทนตัวเองและเธอ มันฟังดูละมุนจนรู้สึกจักกะจี้ในหัวใจ ไม่คุ้นชินเอาเสียเลย"หืออะไรครับ ต่อไปนี้เราจะเรียกกันแบบนี้โอเคไหมครับ" "โอเคก็ได้ค่ะ" อลินดาพยักหน้าเอออออย่างว่าง่ายแม้จะรู้สึกเขอะเขิน และไม่ชินหูก็ตาม"น่ารักที่สุด" มาเฟียหนุ่มก้มลงหอมหน้ามนฟอดใหญ่ ก่อนจะเคลื่อนลงหอมแก้มซ้ายขวาของเธอต่อด้วยความรักใคร่เอ็นดู ขณะที่คนถูกหอมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หลังจากเธอตัดสินใจวางทิ้งความรู้ไม่ดีต่อมาเฟียหนุ่มเกี่ยวกับเรื่องในอดีต และท

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 72 แหกกฏ1

    หลายวันต่อมา..แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านที่พริ้วไหวตามสายลมเข้ามากระทบเปลือกตาของหนุ่มสาวที่นอนกอดกันอยู่บนเตียงปลุกให้ทั้งสองรู้สึกตัวตื่น"เฮ้อ.." ทันทีที่ตื่นขึ้นมาอลินดาถึงกับกลอกตามองบนพร้อมกับถอนหายใจหนัก ๆ ออกมาเพราะถูกคนตัวโตนอนซ้อนหลังจนแนบสนิททั้งกอดทั้งกายจนตัวเธอจมเข้าไปในอกของเขาไม่ส

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 69 เปลี่ยนไป2

    อลินดาเห็นมันอย่างชัดเจนทั้งทางแววตา และสีหน้าของเขา ความประหลาใจเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง อดคิดไม่ได้ว่าเขาผีเข้าหรือเปล่าจู่ ๆ ก็มีท่าทีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน"เป็นเพราะฉันเองที่ทำให้เธอต้องโดนชิดจันทร์ทำร้ายจนเจ็บแบบนี้" ความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นในใจทำให้มาเฟียหนุ่มพูดออกไปแบบนั้น สายตาที่เต็มไป

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 68 เปลี่ยนไป1

    วันต่อมา.."ซี๊ดด.."อลินดาตื่นมาด้วยอาการที่ไม่ค่อยดีเท่าไรนักเมื่อคืนเธอโดนพิษไข้เล่นงานอย่างหนัก พอตื่นมาเช้านี้ก็รู้สึกปวดระบมใบหน้าและปากไปหมด แม้จะรู้สึกตัวตื่นแล้วเธอก็ยังคงนอนแช่บนที่นอนอยู่แบบนั้น กระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูจึงค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สายตามองไปที่ประตูเป็นส

  • พันธะร้ายขังรัก   บทที่ 67 รับแทน2

    ระหว่างนั้นเคนกับดนัยที่จับกุมตัวชิดจันทร์อยู่ก็เดินเข้ามาพอดี"นายเป็นอะไรครับ" เคนรีบคลายมือจากตัวชิดจันทร์ปล่อยให้ดนัยจับไว้คนเดียว ส่วนเขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นนายที่ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ"คุณแทนไทถูกยิงค่ะ ช่วยเขาด้วย" เป็นอลินดาที่บอกกล่าวไปด้วยน้ำเสียงร้อนรน เวลานี้เธอลืมเรื่องบาดหมางระห

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status