Chapter 1 ไม่อยากแต่งงาน

ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตา แต่โรมราชันกลับไม่เคยลืมเธอเลยสักวัน ชายหนุ่มรู้สึกประทับใจในตัวหญิงสาว หลังจากที่เธอเคยช่วยเขาเอาไว้ จากการถูกพวกอันธพาลลอบทำร้าย เมื่อแปดปีที่แล้ว       

            ชายหนุ่มในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เขาวิ่งออกจากที่อโคจรมาได้ ซึ่งถูกเจ้าถิ่นตามไล่ล่าหวังเอาชีวิต โชคยังดีที่เฌอรีนขับรถผ่านมาเจอ แสงไฟจากหน้ารถยนต์คันหรูของเธอ เป็นความหวังเดียวของโรมราชัน                                                             

“ชะ... ช่วยด้วย!” น้ำเสียงแหบพร่าแผ่วเบาของชายหนุ่มดังขึ้นแข่งกับเวลา ที่อันธพาลกลุ่มนั้นกำลังตามเขามาติด ๆ                            

หญิงสาวถึงกับเหยียบเบรกจนตัวโก่ง เธอตกใจกับภาพที่เห็น  เนื่องจากเฌอรีนไม่คุ้นกับถนนเส้นนี้ เธอเพิ่งกลับจากพบลูกค้ารายใหญ่แล้วเลี้ยวออกมาผิดซอย                                                                   

“เอาไงดี ช่วยดีไหม... หรือจะเป็นอุบายแกล้งโดนทำร้ายมา” หญิงสาวเริ่มไม่แน่ใจ แต่ก็ขับต่อไม่ได้ เพราะชายหนุ่มได้ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยท่าทางเจ็บปวด                                                                 

“เฮ้ย! มันอยู่นั่น! เอาให้ตายคาตีน” เสียงโวยวายหมายเอาชีวิตอีกคน ทำให้หญิงสาวไม่อาจทนได้ หนึ่งต่อสิบสู้ยังไงก็ตาย                                  

“คุณตำรวจรีบมาเลยค่ะ ตอนนี้เลยค่ะ” เธอลืมนึกถึงความปลอดภัยของตัวเองรีบเปิดประตูรถลงไปทันที หญิงสาวตรงเข้าไปหาชายหนุ่มที่กำลังได้รับบาดเจ็บ พลางแสร้งทำเป็นโทรหาตำรวจ ซึ่งทำให้อันธพาลกลุ่มนั้นถอยหนี                                                                                   

“ไหวไหม... ทำไมถึงตกอยู่ในสภาพนี้ได้”                                     

“พาผมไปส่งโรงพยาบาลที โอ๊ะ! โอ๊ย!”                                        

“เด็กวัยรุ่นสมัยนี้ ไม่รักตัวกลัวตายหรือไง อดทนไว้นะฉันจะพานายไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด”           

“ไม่ได้คุณต้องพาผมไปส่งที่คอนโด”                                            

“ฮะ! คอนโดมีหมอเหรอ”                                                                       

“พี่ผมเป็นหมอ”                                                                        

“อืมได้ นายบอกทางฉันแล้วกัน”                                                 

เรื่องราวในวันนั้นหญิงสาวยังคงจำฝังใจ ซึ่งโรมราชันเองก็จำไม่เคยลืมเลือน เขาเฝ้ามองเธออยู่ห่าง ๆ เพราะไม่กล้าจีบเฌอรีน เนื่องจากหญิงสาวมีความสามารถเกินตัวจนเขาเทียบไม่ติด                           

เวลาผ่านไปแปดปีแล้ว แต่โรมราชันยังคงแอบมีความหวัง เพราะหญิงสาวไม่เคยมีข่าวเสียหายเรื่องผู้ชาย ที่สำคัญตลอดระยะเวลาที่เขาแอบมองดูเธออยู่นั้น เฌอรีนไม่เคยมีประวัติการคบหาดูใจกับใครสักคน

“มึงหวงตัวไว้ให้เธอ เชี้ย! ไอ้โรมเอาจริงดิ!”                                               

“อืม...”                                                                                     

“อะไรวะ!” อามิทแทบไม่เชื่อหูตัวเอง                                                       

“ผู้บริหารเทวาซีกรุ๊ปอย่างคุณเฌอรีน ไม่มีทางลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับผู้ชายที่ทำงานอยู่ในบาร์โฮสต์อย่างมึงแน่นอน” มิลตันผู้ร่วมหุ้นกับโรมราชันและอามิท ถึงกับสายศีรษะให้กับความคิดของเพื่อนรัก       

“โฮสต์มือหนึ่งอย่างกู มีใครไม่อยากเอาบ้างวะ!”                           

“ผู้หญิงทุกคนที่เดินเข้ามาที่นี่ต่างก็อยากใช้ชีวิตให้คุ้มค่า แต่บอสอย่างคุณเฌอรีนไม่มีวันย่างกรายเข้ามาในสถานที่แบบนี้อย่างแน่นอน”          “พนันกับกูไหมล่ะ”                                                                    

“อะไรทำให้มึงมั่นใจขนาดนั้นวะ” อามิทเริ่มสงสัย                         

“กูมีวิธีแล้วกัน อีกไม่กี่วันเธอต้องเดินเข้ามาติดกับดักที่กูวางไว้อย่างแน่นอน” ใบหน้าของโรมราชันดูมีความหวัง แววตาของเขาเวลาพูดถึงหญิงสาวแพรวพราวเป็นประกาย เสียจนเพื่อนรักทั้งสองส่ายหน้าให้กับความบ้าของเพื่อนรัก แปดปีที่รอคอยสำหรับผู้ชายอย่างพวกเขาแล้วมันไม่ง่ายแล้ว                                   

///บ้านเฌอรีน///                                                                        

“แกอายุเท่าไหร่แล้ว”                                                                 

“คุณย่าขา...”                                                                

“ยังไงก็ต้องแต่งงาน หรือแกมีแฟนอยู่แล้ว ก็พามาดูตัว” หญิงสูงวัยมองค้อนหลานสาวที่เอาแต่ใจ ไม่ยอมลงเอยกับใครสักที                                  

“คุณย่าจะให้เฌอรีบแต่งงานไปทำไมคะ งานที่บริษัทเฌอก็บริหารได้ดีไม่แพ้ใคร” หญิงสาวเริ่มแสดงสีหน้าหนักใจ เมื่อเห็นผู้เป็นย่าจริงจังกับเรื่องแต่งงาน                                                            

“ตั้งแต่พ่อกับแม่ของเราจากไป ย่าก็เปรียบดังไม้ใกล้ฝั่ง ก่อนตายก็อยากให้หนูเป็นฝั่งเป็นฝา จะได้นอนตายตาหลับ แต่งงานกับคุณธนภัทรเถอะนะหลานรักของย่า” เฌอรีนรู้ถ่องแท้ถึงนิสัยใจคอของธนภัทรเป็นอย่างดี เขาทั้งหล่อทั้งรวยและข้างกายของชายหนุ่มเต็มไปด้วยผู้หญิงมากหน้าหลายตา                   

“แต่เฌอมีแฟนแล้วนะคะคุณย่า”                                                

“จริงเหรอ” หญิงสูงวัยเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ       

“จะ จะ... จริงค่ะ” เฌอรินตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก       

“ถ้าอย่างนั้นหนูพาเขามาพบย่าได้ไหม”                                       

“ดะ! ดะ... ได้สิค่ะ”                                                                    

“แอบมีพิรุธนะเราเนี่ย ไม่ใช่ไปคว้าเอาหนุ่มที่ไหนมาแสดงเป็นแฟนตบตาย่าหรอกนะ”          

(คุณย่ารู้ทันได้ไงเนี่ย) เฌอรีนถึงกับหน้าถอดสี ยิ้มเจื่อนออกมาด้วยความเขิน                                  

“คุณย่าขา... หลานเขยคุณย่าคนนี้ เฌอเชื่อว่าคุณย่าต้องชอบเขาแน่ ๆ เลยค่ะ”                    

“ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนเหรอจ๊ะ... หืม”                               

“เขาทำกับข้าวเก่ง มีธุรกิจเป็นของตัวเอง ประสบผลสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เขาเป็นผู้ใหญ่สามารถดูแลเฌอได้อย่างแน่นอนค่ะ”                              

“ย่าจะคอยดู” หญิงสูงวัยถึงกับแอบยิ้มให้กับท่าทีของหลานสาว เวลาเฌอรีนเอ่ยถึงผู้ชายคนนั้น มันอาจจะดูเกินจริงไปหน่อย แต่ก็อดที่จะชื่นชมให้กับการสปอยคนรักในแบบฉบับของผู้หญิงบ้างานอย่างเฌอรีนไม่ได้