5 ไม่อยากฟังคำแก้ตัว

บ้านเช่าของลลิช

“ลูกจะต้องย้ายไปอยู่กับคุณจิรวินอย่างนั้นเหรอ” สมภพเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงห่วงใยหลังจากที่รู้ข้อตกลงระหว่างโฉมฉายกับลูกของตัวเอง

“มันจำเป็นค่ะพ่อ เพราะคุณท่านยื่นข้อเสนอมาแบบนั้น แต่เพื่อให้พ่อได้ผ่าตัดลลิชยอมค่ะ” เธอปั้นหน้าระบายยิ้มเอ่ยออกไปเพื่อไม่ให้พ่อเป็นห่วง

“เพราะพ่อแท้ๆที่ทำให้ลูกต้องมีภาระแบบนี้” สมภพเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าเศร้าเพราะสงสารลูก

“พ่อไม่ได้เป็นภาระของลลิชเลยค่ะ พ่ออย่าพูดแบบนั้นนะคะ”

“พ่อรู้ว่าลูกลำบากใจ”

“เพื่อพ่อลลิชเต็มใจค่ะ พ่ออย่าห่วงเลยนะ แค่พ่อได้ผ่าตัดลลิชก็สบายใจแล้วค่ะ” เธอพูดเพื่อให้คนเป็นพ่อได้รู้สึกสบายใจ

หนึ่งเดือนต่อมา

ตอนนี้สมภพได้หายเป็นปกติแล้วหลังจากที่ได้รับการผ่าตัดเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

ในขณะที่ลลิชทำอาหารอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

Rrrr!

‘สวัสดีค่ะคุณท่าน’

‘พร้อมที่จะย้ายไปอยู่กับฮาร์ทหรือยัง’

‘พร้อมแล้วค่ะคุณท่าน’ ปากบอกว่าพร้อมแต่ความเป็นจริงแล้วไม่ได้มีความรู้สึกว่าพร้อมเลย

‘พรุ่งนี้ฉันจะให้ฮาร์ทไปรับเธอแล้วพาไปจดทะเบียนสมรสด้วย’

‘จดทะเบียนสมรส?!’ หญิงสาวเบิกตากว้างพร้อมกับถามออกไปด้วยความรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ได้ยิน

‘ฉันมาคิดๆดูแล้วว่าการที่จะให้เธอมาอยู่กับฮาร์ทมันจะต้องจดทะเบียนกันก่อน เธอเป็นผู้หญิงมาอยู่กับผู้ชาย ถ้าใครรู้จะเอาเธอไปพูดให้เสียหายได้ ดังนั้นฉันจึงต้องให้เธอจดทะเบียนกับฮาร์ทก่อนถึงจะไปอยู่ด้วยกันได้’

‘...’ เธออึ้งจนพูดไม่ออกเมื่อสิ่งที่เธอไม่คาดคิดมาก่อนจะต้องเกิดกับเธอแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เดือนก่อนคุณท่านบอกแค่ว่าให้ย้ายไปอยู่กับเขาเท่านั้น แล้วทำไมวันนี้ถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้

‘พรุ่งนี้เตรียมตัวเอาไว้ให้ดี ฉันจะให้ฮาร์ทไปรับเธอ เธอส่งโลเคชั่นบ้านของเธอมาให้ฉันด้วยนะ’

‘ได้ค่ะคุณท่าน’

‘งั้นแค่นี้แหละ’ จากนั้นการสนทนาก็สิ้นสุดลง ก่อนที่คนตัวเล็กจะถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจไม่น้อย

วันต่อมา

หลังจากที่จิรวินกับลลิชได้จดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้ว จิรวินก็พาหญิงสาวไปยังบ้านที่แม่ของเขาซื้อเตรียมเอาไว้ให้ โดยการนั่งรถจิรวินมีสีหน้าเคร่งขรึมไปตลอดทาง

ตั้งแต่เขาไปรับเธอที่บ้านแล้วพาไปจดทะเบียนจนกระทั่งขึ้นรถกลับ เขาก็ไม่พูดกับเธอสักคำ หน้าของเธอเขาก็ไม่ชายตามองแม้แต่เสี้ยววิ

จนกระทั่งเข้ามาในบ้าน

“เธอใช้มารยาไหนเหรอถึงได้หลอกล่อให้แม่ฉันมาบังคับฉันให้ต้องจดทะเบียนกับเธอ” เสียงทุ้มเข้มที่เจือไว้ด้วยความไม่พอใจเอ่ยถามออกไป

“ลลิชไม่ได้ใช้มารยาหรือพูดหลอกล่อคุณท่านอย่างที่คุณจิรวินเข้าใจเลยค่ะ” เจ้าของใบหน้าเรียวใสเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆเพราะรู้สึกประหม่า ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาเพื่อแสดงความจริงใจให้เขาเห็นว่าเธอไม่ได้ทำอย่างที่เขาเข้าใจ

“เมื่อหนึ่งปีก่อนมาสารภาพว่าชอบฉัน พอฉันไม่สนองก็เข้าทางแม่ฉัน อยากนอนกับฉันจนตัวสั่นสินะ” ดวงตาคมเข้มที่จ้องมองเธอนั้นมีแต่ความแข็งกร้าวและดุดัน

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณจิรวินคิดเลยค่ะ ถึงลลิชจะชอบคุณแต่ลลิชก็ไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้นเลยนะคะ...” เธอหยุดกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอแล้วอธิบายต่อ

“เมื่อเดือนก่อนลลิชไปหาคุณท่านที่บ้านเพื่อขอ...” เธอจะบอกว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากคุณท่านเรื่องค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดของพ่อ แต่เขาเอ่ยดักคอเธอเสียก่อน

“ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวจากผู้หญิงหน้าด้านอย่างเธอ เอาเป็นว่าฉันจะทนอยู่กับเธอสองปีก็แล้วกัน พอครบสองปีฉันก็จะหย่ากับเธอทันที”

“สองปีเหรอคะ?” เสียงหวานพึมพำเพราะคุณท่านไม่ได้บอกเรื่องนี้

“ใช่ นี่แม่ยังไม่บอกเธอเหรอว่าสองปีฉันกับเธอจะต้องหย่ากัน”

“คุณท่านไม่ได้บอกค่ะ และเรื่องจดทะเบียนลลิชก็เพิ่งรู้เมื่อวานเหมือนกันค่ะ”

“เธอเนี่ยนะ...นอกจากจะเป็นคนหน้าด้านแล้วยังเป็นคนชอบโกหกอีกด้วย” ร่างสูงส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ยอมรับความจริงในสิ่งที่ตัวเองกระทำ

“ลลิชไม่ได้โกหกค่ะ คุณท่านเพิ่งโทรบอกลลิชเมื่อวานจริงๆค่ะว่าลลิชจะต้องจดทะเบียนกับคุณ เดือนก่อนคุณท่านแค่บอกว่าให้ลลิชย้ายมาอยู่กับคุ…”

แล้วจิรวินก็พูดขัดขึ้นโดยที่เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค

“หึ พูดอย่างกับว่าไม่อยากจดทะเบียนกับฉันอย่างนั้นแหละ ทั้งที่ในใจอยากจะได้ฉันจนตัวสั่น" มุกปากหยักกระตุกพร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

“ลลิชไม่ได้อยากจดทะเบียนกับคุณจริงๆค่ะ”

“ฉันไม่เชื่อ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรฉันก็จะไม่มีวันเชื่อเธอเด็ดขาด” พูดจบร่างสูงก็หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองแล้วสาวเท้าขึ้นชั้นบนไป ทิ้งให้อีกคนยืนอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้คิดจะแยแส

ลลิชเดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาหรูในห้องรับแขกแล้วถอนหายใจออกมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้งเมื่อต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ สภาพที่ต้องมาอยู่กับเขาที่เดิมทีก็ไม่ได้ชอบเธออยู่แล้ว ทว่าตอนนี้เขาคงจะเกลียดเธอเข้าไส้แล้วแหละ

ผ่านไปสักพักเรียวขายาวก็ก้าวลงบันไดมา เจ้าของใบหน้าหล่อนิ่งที่เห็นอีกคนยังนั่งอยู่จึงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงห้วนๆ สีหน้าไม่สบอารมณ์

“เอากระเป๋าขึ้นไปเก็บในห้องสิ”

“คุณจะให้ลลิชนอนห้องไหนคะ” หญิงสาวเอ่ยถามร่างแกร่งด้วยสีหน้าดูมีความหวั่นเกรงอย่างเห็นได้ชัด

“อย่างเธอ...น่าจะให้นอนห้องเก็บของนะ” เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ลลิชนอนห้องเก็บของก็ได้ค่ะ” เขาอยากให้เธอนอนตรงไหนเธอก็นอน เมื่อนึกไปถึงพ่อของเธอที่หายป่วยแล้ว 

“รู้จักพูดจายอกย้อนซะด้วยนะ”

“ลลิชไม่ได้ยอกย้อนค่ะ ลลิชนอนในห้องเก็บของก็ได้ คุณจะให้ลลิชนอนตรงไหนลลิชก็จะนอนค่ะ” เจ้าของเรียวปากสีหวานเอ่ยออกไปด้วยแววตาใสซื่อ น้ำเสียงหนักแน่น

“ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ฉัน ใจจริงฉันก็อยากให้เธอนอนในห้องเก็บของนั่นแหละ…”

“เอาเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บในห้องนอน”

“ลลิชต้องขึ้นไปนอนชั้นบนเหรอคะ” เธอถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าหูเธอไม่ได้ฟังผิดไป เพราะเธอคิดว่าเขาน่าจะให้เธอนอนชั้นล่างมากกว่า

“อืม”

“ได้ค่ะ”

“ตามฉันมา” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินนำคนตัวเล็กขึ้นชั้นบนไปด้วยความหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน